Σκέψεις - Απόψεις

Στην εποχή του Κορωνοϊού, στο καιρό μιας νέας εποχής.

Το τελευταίο διάστημα βιώνουμε όλοι μας μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Αν πριν ένα χρόνο κάποιος μας έλεγε ότι το 2020 μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού στη γη δεν θα επιτρέπεται να βγει έξω από το σπίτι του, θα κλείσουν τα κέντρα και οι πρωτεύουσες των πόλεων, τα σχολεία, οι επιχειρήσεις και o κόσμος θα συνωστίζεται στα super market και στα φαρμακεία, μάλλον, θα τον περνούσαμε για τρελό και θα μιλούσαμε για σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Ο Κορωνοϊος μπήκε απότομα στη ζωή μας και ήρθε να μας υπενθυμίσει ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και ότι είναι σημαντικό να ζούμε την κάθε ημέρα και στιγμή ξεχωριστά. Πριν λίγο διάστημα, πολλοί από εμάς στεκόμασταν απαθείς μπροστά στα γεγονότα που εξελίσσονταν στην Κίνα, μην πιστεύοντας ότι θα φτάσει το κατώφλι μας (είναι ίσως αυτή η μοναδικότητα που μας διακατέχει).

Δεν είναι η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα έρχεται αντιμέτωπη με έναν επικίνδυνο ιό. Η ιστορία μας έχει δείξει και διδάξει πολλά στο παρελθόν. Απλά τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά με βάση τα δεδομένα της καθημερινότητάς μας και όσα έχουμε συνηθίσει να ζούμε και να πιστεύουμε.

Ο κόσμος και ο πλανήτης έχει μπει σε μια νέα εποχή. Μια εποχή που είτε το βλέπεις είτε το νιώθεις είτε όχι, έτσι είναι και έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια τώρα.

Θα μου πεις τι ανοησίες λέω. Εδώ καιγόμαστε και εσύ μου λες ανακρίβειες και φιλοσοφικοπνευματικές φανφάρες. Δίκιο έχεις, δεν σε αδικώ. Ίσως είναι νωρίς. Ίσως και όχι…

Αν κοιτάξεις λίγο γύρω σου θα δεις κυρίως φοβισμένους ανθρώπους, αγχωμένους, σκυθρωπούς και μπόλικη αδικία .Έτσι δεν είναι; Κλειστήκαμε τόσο πολύ στον εαυτό μας που ξεχάσαμε το ποιοι είμαστε. Όλα υπολογίζονται με βάση την αξία, είτε μιλάμε για χρήματα είτε για την προσωπικότητα μας. Ρίχνουμε νερό στα ματιά μας για να μην βλέπουμε την φωτιά πιστεύοντας ότι εμάς δεν θα μας κάψει και αισθανόμαστε τυχεροί μέσα στην όλη κατάσταση, όταν παρακολουθούμε άλλους να παλεύουν για αυτά που εμείς πολλές φορές θεωρούμε αυτονόητα. Μέσα σε όλη αυτή την πλάνη ξεχάσαμε ότι δεν είμαστε άτρωτοι και ότι για να υπάρξουμε χρειάζεται να είμαστε ανοιχτοί προς τους άλλους, αλληλέγγυοι και όχι απαθείς. Τους χρειαζόμαστε όπως και αυτοί εμάς. Όπως χρειαζόμαστε και όλα τα έμψυχα όντα σε αυτή την γειτονιά του σύμπαντος που ζούμε και αναπτυσσόμαστε.

Ζούμε για χρόνια μέσα στο σκοτάδι, όσο και αν η πληροφορία τρέχει παντού δίπλα μας. Και, όταν μιλάω για σκοτάδι, μιλάω για την πνευματική μας καθήλωση. Το κομμάτι εκείνο που φεύγει από τον εγωϊκό νου και γίνεται «ύπαρξη» και «εμείς».

Μέσα από αυτή τη διαδικασία ξεχνάμε για λίγο το ποιοι ήμασταν πριν από αυτό. Αφήνουμε τη μοναδικότητα του «εγώ» και αρχίζουμε σιγά σιγά, σαν ένα μωρό που προσπαθεί να κάνει τα πρώτα του βήματα, να δούμε τη ζωή και το κόσμο συλλογικά και όχι μόνο σαν μονάδα. Δεν είναι εύκολο, το ξέρω. Θυμήσου πώς ήσουν, όταν ήθελες να ξεκινήσεις κάτι και φοβόσουν ότι δεν θα τα καταφέρεις και δίσταζες στην αρχή. Μετά τι έγινε; Είτε το έκανες τελικά, είτε έκανες κάτι άλλο, είτε σταμάτησες να προσπαθείς και το άφησες για πιο μετά. Βλέπεις η εξέλιξη δεν σταματάει βρίσκει το τρόπο της. Η εξέλιξη δεν βλέπει χρόνο. Βλέπει προσπάθεια είτε είναι τώρα, είτε αύριο, είτε σε δυο χρόνια και πάει λέγοντας… Το θέμα είναι να το κάνεις, όταν εσύ το αποφασίσεις και νιώσεις έτοιμος.

Είναι μια ευκαιρία αυτή τη στιγμή να έρθεις κοντά στον εαυτό σου, να του μιλήσεις να δεις τι θέλεις από αυτόν, ποιος θέλεις να είσαι και ποιος είσαι πραγματικά, να του υπενθυμίσεις όσα έχετε καταφέρει και να τον συγχωρέσεις για ότι και αν έχει κάνει στο παρελθόν, να τον καταλάβεις. Δεν έχει καμία σημασία αυτή τη στιγμή το ποιους ήσουν πριν από αυτό, ήρθε η ζωή να μας διδάξει το «Τώρα» και γιατί η κάθε ημέρα είναι διαφορετική και σημαντική.

Όταν αγκαλιάσεις τον εαυτό σου, τον αγαπήσεις, τον συγχωρέσεις και νιώσεις ευγνωμοσύνη για όσα έχεις κάνει τότε θα αρχίσεις να βιώνεις το «εμείς» και θα το κάνεις συνειδητά. Δεν θα έχεις την ανάγκη να προσφέρεις βοήθεια για να νιώσεις ικανός και άξιος ή σημαντικός επειδή πραγματικά σε αγαπάς και αυτή η αγάπη μπορεί να μοιραστεί και στους γύρο σου χωρίς να περιμένεις κάτι.

Ο πλανήτης αλλάζει δόνηση, μέσα από τον εγκλεισμό διδασκόμαστε το πως μπορούμε να βιώσουμε την ελευθερία της ψυχής μας ακόμα και μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας, την αποδοχή της πραγματικότητας άνευ όρων, όπως επίσης να αισθανθούμε για λίγο όπως αισθάνονται πολλοί συνάνθρωποι μας στο κόσμο και πριν από αυτό. Γινόμαστε παρατηρητές, μετακινούμαστε εσωτερικά ώστε να βιώσουμε την αληθινή μας φύση που στο κέντρο της ύπαρξης της είναι αγάπη και φως για να μπορέσουμε να την διαδώσουμε.

Να είσαι δυνατός και να έχεις πίστη, αφέσου με προσωπική ευθηνή στην ροή και δες τι έχεις να μάθεις μέσα από αυτό, κάθε αλλαγή έχει θόρυβο στην αρχή, στο τέλος αυτού του ταξιδιού θα βγούμε πιο δυνατοί, αυτό να θυμάσαι.

Θοδωρής Κέπας, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Διαβάστε επίσης

To Top