Σκέψεις - Απόψεις

Πες την »πoρνη» λοιπόν, επειδή η φυγή της ήταν έργο δικό σου!!!! 

Γράφει η Λία Ευαγγελίδου

Και τώρα που πέρασε ο καιρός ήρθε η ωρα να πούμε δύο λογάκια.
Είναι η πρώτη φορά που θα σε στήσω στον τοίχο και θα σε βαρέσω αλύπητα.
Αλλά το ξύλο θα σου το δώσω με λέξεις. Λέξεις που έπρεπε να πω καιρό, αλλά σωπαινα με την αιτιολογία της ευγενείας μη σε πονεσω. Κι ας πονούσα μέρα νύχτα από λόγια και πράξεις δικές σου.
Άκου λοιπον τι θα σου πω και είναι η τελευταία φορά που χαραμίζω μελάνι για πάρτη σου.

Είμαι αυτή που στα δύσκολα σου ήμουν εκεί να σου απλώσω το χέρι να στηριχτείς.
Είμαι αυτή που εσβηνα τον πόνο σου με τα φιλιά μου και τον έκανα δικό μου.
Είμαι αυτή που στέγνωνε τα δάκρυα της ψυχής σου κι ας πλυμμήριζες με δάκρυα την ήδη πονεμένη δική μου.
Είμαι αυτή που έκλεισε της πληγές σου και ας άνοιξες τις δικές μου, που είχα κλείσει με τόσο κόπο.
Είμαι αυτή που έβγαζε τα μαχαίρια από την πλάτη που σου καρφωναν άλλοι, για να τα καρφώσεις στην δική μου.
Είμαι αυτή που έκανε το δάκρυ σου γέλιο κι ας έκανες το δικό μου δάκρυ.
Είμαι αυτή που έλεγες πως αγαπάς όσο δεν έχεις αγαπήσει ποτέ σου, κι ας φροντισες να με πόνεσεις όσο κανείς.
Είμαι αυτή που σε έκλεισε στην αγκαλιά της να μην σε τρυπούν τα βέλη που σου έριχναν άλλοι, κι ας τα καρφώνες με τόση μαεστρία  στην δική μου καρδιά.
Είμαι αυτή που έστρωνε τον δρόμο σου και στις ανηφόρες στηριζόσουν πάνω της.
Είμαι αυτή που θέλησε να βαδίσει στα δύσκολα  πλάι σου, κι ας μην το εκτίμησες ποτέ.
Είμαι αυτή που ήξερες τα δύσβατα μονοπάτια που πέρασα στη ζωή μου, κι όμως αψήφησα τα ζόρια σου για να είμαι εκεί δίπλα σου.
Είμαι αυτή που πέθαινε μέρα με τη μέρα εξαιτίας σου, για να ζήσεις εσύ.
Είμαι αυτή η πoρνη όπως αποκαλεις,επειδη αποφάσισα ότι πρέπει κι εγώ να ζήσω.
Είμαι αυτή που αποφάσισα ότι πρέπει επιτέλους να είμαι κι εγώ καλά.
Είμαι αυτή που αποφάσισα να σε αφήσω πίσω και να συνεχίσω τη ζωή μου, γιατί είναι λίγη η άτιμη και λήγει.
Είμαι αυτή που αποφάσισε ότι πρέπει επιτέλους να είναι ευτυχισμένη.
Είμαι αυτή η πoρνη που κατάφερε να επιβιώσει από τον αργό θάνατο που με κερνούσες και που αποφάσισε μετά από καιρό να προχωρήσει τη ζωή της για να χαμογελάσει πάλι.
Αυτή η πoρνη λοιπόν δεν ξέχασε ποτέ το άδικο που της φορτώσες.
Κι αν χαμογελάει τώρα αλλού είναι επειδή εσύ την έκανες μόνο να κλαίει.
Κάποτε σου έδινε απλόχερα την αγάπη, την φροντίδα την στήριξη της και δεν τα εκτιμησες ποτέ.

Πες τη πoρνη λοιπόν επειδή η φυγή της είναι έργο δικό σου.
Βλέπεις εύκολο να ρίχνεις το φταίξιμο, δύσκολο να φτύνεις τον καθρέπτη.
Φιλιά από την πoρνη λοιπόν που επέλεξε τη ζωή από τον θάνατο.
Φιλιά από αυτή που σέβεται κι εκτιμάει πάντα τον άνθρωπο που έχει δίπλα της.
Έτσι ακριβώς κάνει και τώρα.
Και λέγε τη εσύ πoρνη.
Μία πoρνη που σε κάθε θύμισή της θα χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο που την έχασες.

Διαβάστε επίσης

To Top