Σκέψεις - Απόψεις

Όταν σου μαθαίνουνε την μοναξιά, δύσκολα επιστρέφεις στους ανθρώπους.


Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος

Ακόμη δεν κατάλαβες τι έγινε;

Όσο εσύ ψυχή μου, με εκπαίδευες να ζω χωρίς εσένα, τόσο εγώ, μέρα την μέρα, γινόμουνα καλύτερος σε αυτό.
Όσο εσύ με άφηνες να πλαγιάζω μόνος μου τις νύχτες, τόσο εγώ συνήθιζα την μοναξιά μου και φίλιωνα μαζί της.
Όσο εσύ δεν αντιδρούσες στις προσκλήσεις, στις ικεσίες και στις παρακλήσεις μου, τόσο εγώ έπαυα να προσκαλώ, να ικετεύω και να παρακαλάω.
Όσο εσύ αγνοούσες επιδεικτικά την τόση ανάγκη μου για να υπάρχεις δίπλα μου, τόσο εγώ συμβιβαζόμουνα με την έλλειψη σου και σε έβαζα απέναντι μου.
Όσο εσύ απουσίαζες από τα όνειρά μου, τόσο τα όνειρα μου σε απέβαλαν και σε βλέπανε εχθρικά, γινόσουν ξένη τους.

Όσο εσύ αγάπη μου με μάθαινες να βάζω ένα ποτήρι κι ένα πιάτο επάνω στο τραπέζι μου, τόσο μου γινόταν άχρηστα τα δεύτερα σερβίτσια.
Όσο εσύ επέμενες ότι υπάρχει το “μαζί” μέσα από κλήσεις, βιντεοκλήσεις και μηνύματα, τόσο εγώ στην έκανα την χάρη τελικά.
Όσο εσύ δεν το ξεβόλευες καθόλου το “εγώ” σου, τόσο το “εμείς” μας γινότανε ασθενικό.
Όσο εσύ μου επέτρεπες να βλέπω την αγάπη μέσα από σειρές κι από ταινίες κι όσο μου επέτρεπες να την ακούω μόνο μέσα από τα τραγούδια, τόσο εγώ γινόμουν σαν εσένα κι άρχισα να σου μοιάζω.
Όσο εσύ μου δίδασκες τον έρωτα από απόσταση κι όχι από απόσταση αναπνοής, από στενές επαφές κι από δυνατές διεισδύσεις, τόσο εγώ μίσησα τον έρωτα…

Για πες! Τώρα κατάλαβες τι μας συνέβη τελικά;
Με λίγα λόγια μάτια μου, καμία αγάπη κι ούτε ένας έρωτας δεν χορταίνει με στιγμές και με απουσίες, αντίθετα, μαθαίνεις να αγαπάς την μοναξιά και να ερωτεύεσαι την ησυχία σου ή να ψάχνεις κάπου αλλού για να γεμίσεις την ψυχή σου.
Ή να στο πω κι αλλιώς, μερικές φορές, όταν κάποιοι σου μαθαίνουνε την μοναξιά, εθίζεσαι τόσο πολύ, την κάνεις φύση σου, την συνηθίζεις, και δύσκολα ξανά επιστρέφεις στους ανθρώπους κι ακόμη πιο δύσκολα επιστρέφεις σε αυτούς.

lovenmore.gr

Διαβάστε επίσης


To Top