Σκέψεις - Απόψεις

Όταν έπαψα να προσπαθώ να είμαι τέλειος, έγινα ο εαυτός μου.

Γράφει η Μαρία Πολυμήλη

Λόγια στημένα. Στημένα, που μοιάζουν αυθόρμητα. Λόγια που τα νιώθω δικά μου..

Πηγάζουν όμως από κάποιο πληγωμένο κομμάτι του εαυτού μου. Εκείνου που κάποτε του είπαν με πράξεις σκληρές, πως δεν αξίζει.

Τις έθαψα τρομαγμένη, κάτω από ξεχασμένες μνήμες, δίχως να λησμονήσω λεπτό μια τέτοια θύμηση.

Όμως κοφτερή σαν μαχαίρι και ζωντανή σαν έναν παράλληλο σκοτεινό εαυτό, η μνήμη αυτή, παραμόνευε σε κάθε πράξη τόλμης, σε κάθε νέα αγάπη. Εκεί, να ψαλιδίζει τα όνειρα.

Η πτυχή μου αυτή, σαν πιστός στρατιώτης αυτής της υποσυνείδητης πλέον εντολής, να αποδεικνύει σε κάθε βήμα μου, πως όντως δεν αξίζω.

«Δεν σου αξίζει αγάπη».

«Δεν επιτρέπονται τα λάθη».

«Έχασες την ευκαιρία σου».

«Είναι αργά τώρα».

«Ποιος θα μείνει μαζί σου».

Τόσες πίκρες χιλιάδες φωνές να ψιθυρίζουν μέσα μου, μέσα μας, μυριάδες λάθος λόγια.

Λόγια, που πλάθουν σκέψεις. Σκέψεις που καταλήγουν πράξεις. Πράξεις που χτίζουν ζωές..

Και προσπαθούσε σαν θεριό φυλακισμένο και καλά μαντρωμένο, να βγει εκείνος ο εαυτός, ο αληθινός, που ξέρει.. Για να σώσει το αύριο.

Εκείνος που γνωρίζει πως σε όλους αξίζει η αγάπη, όσα λάθη και αν κάνουμε. Γιατί η αγάπη δεν είναι υπόκειται σε όρους και προϋποθέσεις.

Προσπάθησε να ξεφύγει, να φανερωθεί, να φωνάξει πως..

«Ποτέ δεν είναι αργά»

…για να αγαπήσουμε, για να μάθουμε, για να αφεθούμε, για να ζήσουμε!

Πως..

«Όλοι αξίζουμε μια αγάπη»

…που θα σβήσει δάκρυα και θα χαρίσει χαμόγελα!

Πως..

«Δεν πειράζει και αν πέσουμε, αρκεί να σηκωθούμε ξανά»

…κι όλο και πιο ψηλά!

Έτσι, άρχισα να χορεύω στην μουσική της καρδιάς μου.

Και κάθε φορά που ο σκοτεινός εαυτός με κράταγε πίσω, κραυγάζοντας μέσα μου άκαμπτα περιοριστικά πιστεύω, τον σώπαινα με λόγια πιο δυνατά, γεμάτα ελπίδα και φως.

Άρχισα, να εκφράζω όλα όσα η ψυχή μου προστάζει. Δίχως οι φόβοι να προλαβαίνουν να πνίξουν τις σκέψεις μου.

Γιατί, όλοι αξίζουμε να ζήσουμε, όσα λάθη κι αν κάναμε..

Όσο κι αν πονέσαμε..

Όσο κι αν πληγωθήκαμε..

Όσο κι αν η ζωή μας πήγε κόντρα..

Όσο κι αν το φως μοιάζει ακόμα μακρυά..

Άκου.. όπως ακούω και εγώ την καθαρή φωνή που λέει:

«Μην σταματάς. Προχωρά»!

Διαβάστε επίσης

To Top