Πρόσωπα

Κώστας Κακκαβάς: Ο άνθρωπος αλλάζει με την καλλιέργεια. Την πνευματική και την ψυχική.

Ήμουν ένας άνθρωπος που σηκώθηκε και έφυγε.
Είπαν: ”Δεν είναι συνεργάσιμος, ζητάει πράγματα που τον ξεπερνούν,
έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.”

Ζητούσα να γυρίσω άλλου είδους ταινίες και μου λέγανε:
”Παίξε τώρα σε αυτή, και η επόμενη ταινία θα είναι διαφορετική.”

Έτσι γύρισα 130 ταινίες. Ε, ύστερα από 130 ταινίες, άρχισα να λέω ”όχι”.

Ένα ”όχι” κοστίζει, ως το σημείο να εγκαταλείψεις ότι αγαπάς τόσο πολύ.

Ως το σημείο να καθαρίζεις σπίτια για να μην προδώσεις τη δουλειά που πιστεύεις και τον εαυτό σου μέσα από αυτήν.

Τo εννοώ όταν λέω ”καθάριζα”, δεν ντρέπομαι να το πω.
Κάποτε, στην οδό Αργυροκάστρου στη Δροσιά, έπλενα τζάμια, σφουγγάριζα και είχε μαζευτεί όλη η γειτονιά για να με δει.

Αναγκάστηκα να βγω στο περιθώριο της δημοσιότητας και της δουλειάς μου,
επειδή τσακώθηκα με κάποιους ανθρώπους μέσα στη δουλειά.

Είμαι από αυτούς που τότε πίστευαν, όπως πιστεύω και τώρα,
ότι όλοι εμείς δεν κάναμε αυτό που μπορούσαμε να κάνουμε.

Αιτία του τσακωμού ήταν ότι..: ”ζητάς, Κακκαβά, πράγματα
τα οποία εμείς δε θέλουμε να κάνουμε γιατί δεν τα ζητάει ο κόσμος.”

Βεβαίως, κακά τα ψέματα, ο κόσμος είναι ο εντολοδότης της εργασίας μας,
αλλά για μένα το πράγμα δε σταματάει εκεί.

Η αναγκαιότητα της τέχνης, δεν περιορίζεται μόνο στη ζήτηση και στην προσφορά.

Ο καλλιτέχνης έχει χρέος, αν δει ότι αυτό που ζητάει ο κόσμος οδηγεί τον κόσμο στον γκρεμό, να αλλάξει την περπατησιά του κόσμου, ή τέλος πάντων να κάνει κάτι.

Η αποστολή του καλλιτέχνη, είναι να βάλει ένα πετραδάκι στον πολιτισμό.

Η αγάπη του κοινού δεν αποτελεί μόνη απόδειξη για την αξία του.
Ο καλλιτέχνης έχει ανάγκη από την αναγνώριση του εκπαιδευμένου θεατή,
που δεν είναι άλλος από τον κριτικό.

Μόνο με την αγάπη του κοινού, – την οποία την είχα και έχω το δικαίωμα να μιλήσω – είσαι λειψός.

Είσαι ένας ρουφιάνος της δουλειάς, ένας κράχτης που φέρνει
τον κόσμο μέσα, όπως η ωραία κοπελίτσα με τα καλλίγραμμα πόδια.
Ποιος δε θέλει να τα δει; Τι μένει όμως μετά;

Ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος μας βούτηξε σε ένα ατέλειωτο μελό.
Όταν καταγγέλω αυτές τις ταινίες, καταγγέλω τον υποβιβασμό του γούστου του κοινού.

Καταγγέλω το κακό γούστο του κοινού, το οποίο περνάει σήμερα στην τηλεόραση. Ας θυμώσει το κοινό.

Οι άνθρωποι δεν πρέπει να δουλεύουν για τα προς το ζην, αλλά να ξοδεύουν τα πάντα για τα προς το σκέπτεσθαι.

Αυτό που τελικά αλλάζει τον άνθρωπο, δεν είναι το καλύτερο βιωτικό επίπεδο
και η ικανότητα απόκτησης περισσότερων υλικών αγαθών.

Ο άνθρωπος αλλάζει με την καλλιέργεια. Την πνευματική και την ψυχική.

Βλέπω τον Κακκαβά στις παλιές εκείνες ταινίες και νιώθω ότι είναι το εγγονάκι μου. Ο Κακκαβάς είναι 83 ετών τώρα, και βλέπω τον Κακκαβά 20 ετών.

Ο κινηματογράφος σταματάει το χρόνο για τον άνθρωπο που τυπώνεται πάνω στο φιλμ. Περνάς εκεί μέσα, απαθανατίζεσαι, και μπαίνεις στην αιωνιότητα.

Κώστας Κακκαβάς

Πηγή: tovima. gr - αποσπάσματα από συνέντευξη στον Θανάση Λάλα
Φωτογραφία: Μελίνα Μερκούρη, Κώστας Κακκαβάς
To διαβάσαμε στην σελίδα του Facebook - Πρόσωπα

Διαβάστε επίσης

To Top