Τρόπος να ζεις

Νιώσε κάθε συναίσθημα ελεύθερα, δικό σου είναι

Της Χρύσας Κατσιτοπούλου.

Μαμά; Μαμά; Φοβάμαι!
Φοβάμαι το σκοτάδι. Πού είσαι μαμά; Θέλω να με πάρεις αγκαλιά.
Μαμά; Μπαμπά; Γιατί δε με ακούτε ; Πού είστε; Πονάει η κοιλίτσα μου…
Κλαίω ! Κλαίω δυνατά! Ακόμη δε με ακούτε;
Είμαι μόνο μου! Γιατί με αφήσατε μόνο μου;
Είμαι το παιδί σας! Μόνον εσάς έχω. Τώρα κλαίω πιο δυνατά!! Με ακούτε τώρα ; Γιατί δεν έρχεστε ; Είμαι μωρό! Δε μπορώ να μιλήσω ακόμη!! Μόνο το κλάμα μου μπορεί να σας φέρει κοντά μου.
Έφυγε η πιπίλα μου από το στόμα μου.
Τα χεράκια μου δεν μπορούν ακόμη να κρατήσουν κάτι.
Θέλω να βγω από την κούνια μου για να έρθω να σας βρω αλλά δεν μπορώ!
Δεν μπορώ ακόμη να σταθώ όρθιο! Δεν περπατώ ακόμη. Άναψε το φως! Ήρθατε! Είμαι χαρούμενο τώρα δε φοβάμαι! Πάρτε με αγκαλίτσα! Μα γιατί μου φωνάζετε; Τρομάζω! Γιατί μου φωνάζετε μην κλαις ;
Θέλω αγκαλίτσα! Γιατί μου λέτε να σταματήσω να κλαίω;
Αφού δεν μπορώ να μιλήσω ακόμη! Μαμά μου; Μπαμπά μου; Μη φεύγετε !
Δεν αντέχω να είμαι μόνο μου. Τώρα μεγάλωσα. Μπορώ να μιλήσω! Τώρα επιτέλους θα με καταλαβαίνετε!
Μαμά; Μπαμπά; Κλαίω γιατί ένα παιδί στο σχολείο με χτύπησε! Γιατί μου λέτε να μην κλαίω πάλι ;
Φοβάμαι να πάω στο σχολείο μου. Φοβάμαι να πάω στο σχολείο γιατί θα με ξαναχτυπήσει!
Γιατί μου λέτε να μην κλαίω και ότι γκρινιάζω;
Μπαμπά;
Γιατί μου λες ότι οι άντρες δεν κλαίνε;
Γιατί με λες δειλό και φοβιτσιάρη;
Εγώ θέλω να κλάψω, γιατί μου λες να σταματήσω και να γίνω άντρας;
Μαμά; Μπαμπά; Φίλοι μου; Γιατί με λέτε γκρινιάρα και κλαψιάρα;
Τι πάθατε όλοι και μου λέτε να σταματήσω να κλαίω; Γιατί με λέτε μίζερη και υπερβολική; Αγάπησα πολύ αυτόν τον άντρα , πίστεψα ότι θα ζήσουμε για πάντα μαζί και με άφησε μόνη μου!
Μου λείπει. Υποφέρω! Δεν είμαι γκρινιάρα!
Κλαίω γιατί πονάει η ψυχή μου!
Κλαίω γιατί θρηνώ για την απουσία του!
Πενθώ για την αγάπη μας που πέθανε!
Αφήστε με να ξεσπάσω!
Σας θυμίζει κάτι από όλα αυτά;
Πόσες φορές σας έχουν απαγορέψει να κλαίτε;
Πόσες φορές σαν κάνουν κουμάντο για το πως θα νιώθετε ;
Πάντα πίστευα ότι τα δάκρυα μας είναι οι λέξεις που δεν μπορεί να πει η ψυχή μας.
Τα δάκρυα, το κλάμα μας είναι κατά κάποιο τρόπο το αγχολυτικό της φύσης. Κλαίμε και ξεσπάει, παίρνει ανάσα η ψυχή μας. Να μην κρατάμε κανένα δάκρυ μέσα μας.
Θα μας πνίξει αν δε βγει.
Το τραγικό είναι ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που πουλάνε μαγκιά και σου λένε μέσα στα μούτρα σου : “Εγώ δεν κλαίω ποτέ! Έχω τον έλεγχο και δε χάνω την μπάλα! Μην κλαις! Να είσαι δυνατός/δυνατή! ” Αυτός που το λέει αυτό είναι συνήθως αυτός/αυτή που μεγάλωσαν σα παιδάκια με την μεσαιωνική αντίληψη του “μην κλαις! ”
Ήταν μωράκια στην κούνια και τους φώναζαν μην κλαις ή έκλαιγαν και τα άφηναν μόνα τους, χωρίς αγκαλιά, χωρίς χάδι! Έτσι, έγιναν οι ενήλικες που μας κάνουν επίδειξη δυναμισμού. Με αυτό τον παράλογο τρόπο σκέψης εκείνων, καταντήσαμε να απολογούμαστε γιατί πονάμε, νιώθουμε.
Κανόνες, ταμπέλες συμπεριφοράς.
Ο ευαίσθητος είναι αδύναμος. Προς Θεού μη φανούμε μίζεροι,να μην κλαίμε,να μην ξεσπάμε!
ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΝΤΑ να είμαστε δυνατοί , λένε οι δήθεν δυνατοί.
Δυνατός είναι αυτός που εκφράζει ότι νιώθει και δε φοβάται να παραδεχθεί οτι δεν είναι τέλειος και άφθαρτος.
Αδύναμος είναι αυτός που φοράει τη μάσκα του ατσαλάκωτου, του παντοδύναμου.
Ότι και να του συμβαίνει λέει “είμαι μια χαρά”.
Χαμογελάει πάντα μέχρι να το πιστέψει κι εκείνος.
Μην κρατάτε μέσα σας κανένα δεν είμαι καλά, σε χρειάζομαι, πονάω, μου λείπεις,νιώθω μοναξιά,φοβάμαι.
Μην καταπίνετε τις λέξεις της ψυχής σας… μην τις κρατάτε κλειδωμένες.
Σκουριάζουν, σαπίζουν το μυαλό, την ψυχή , το κορμί σας.
ΝΙΩΣΤΕ ΟΛΑ τα συναισθήματα ελεύθερα.
Η ζωή είναι και γέλιο ΚΑΙ κλάμα. Γεννηθήκαμε για να νιώθουμε και να εκφράζουμε ελεύθερα όλες τις αισθήσεις μας.
Γεννηθήκαμε για να ΖΟΥΜΕ όχι για να παριστάνουμε οτι ζούμε ενώ φυτοζωούμε.
Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας! Να αγαπάμε όλα τα κομμάτια του χαρακτήρα μας!
Να αποδεχθούμε να αγαπήσουμε και τη σκοτεινή και τη φωτεινή πλευρά μας!
Να αγαπάμε και τη δυνατή και την ευάλωτη πλευρά μας!
Να μη νιώθουμε άσχημα, τύψεις για οποιοδήποτε κομμάτι του χαρακτήρα μας. ΚΛΑΨΤΕ!!Βιώστε! Νιώστε την θλίψη σας! Τον θυμό σας! H θλίψη, ο θυμός, που δεν εκφράστηκαν με δάκρυα αναγκάζουν όλα τα υπόλοιπα όργανα του σώματός μας να πενθούν, να καταρρέουν. Τα δάκρυά μας που δεν απελευθερώθηκαν αρρωσταίνουν το σώμα μας! Το ότι έχετε συναισθήματα δε σημαίνει ότι είστε αρνητικός άνθρωπος! Σημαίνει ότι είστε ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Να είστε ΕΣΕΙΣ! Να είστε ότι νιώθετε! ΟΧΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΤΕ!
Στην ψυχή σας, στα όριά σας, στις αντοχές σας, καθοδηγητής είστε εσείς!
ΚΑΝΕΝΑΣ άλλος!

Πηγή
Comments
To Top