Φιλοσοφία

«Καθρέφτης»

Γράφει η Μαρία Μικάλεφ

Κοιτάς μα δεν βλέπεις
η ανάγκη σου μεγαλύτερη κι απ΄την αναπνοή σου,
μα η φωνή σου βγαίνει ξεψυχισμένα
και δεν την ακούς.

Αυτή τη φωνή γιατί δεν την ακούς;
Γιατί απαιτείς από τους άλλους να ακούσουν,
όταν εσύ δεν τους αφήνεις;
Μόνο να φωνάζεις ξέρεις, μα και πάλι
δεν ακούγεται τίποτα.

Έντονη ροή αισθάνεσαι στα χέρια
δεν σε ακουμπάς ποτέ τρυφερά
για λύση προτιμάς το μαστίγωμα
πάνω στο κορμί σου.
Γιατί απαιτείς από τους άλλους να σε αγγίξουν τρυφερά,
όταν εσύ δεν τους αφήνεις;

Θέλω από μπροστά μου να σε διώξω
κι από μέσα μου ακόμα περισσότερο
χρόνια κουστούμι κολλημένο
πάνω στο δέρμα μου είσαι
και ένα με κάθε κύτταρό μου.
Πώς να σε διώξω;

Ένας χαμελαίων αισθάνομαι οτι γίνομαι
προσποιούμενος
στο περιβάλλον κάθε φορά
προσαρμοσμένος
Αποφεύγω να δω την γύμνια μου
γιατι τρομάζω στη σκέψη οτι θα με σιχαθώ
και θα με καταστρέψω
γιατί δεν θα με αντέξω φοβάμαι
Αντέχω;

Με λένε Μαρία
μα εγώ ακόμα αρνούμαι να δεχτώ
οτι είμαι αυτή που φωνάζουν έτσι.
Δεν με νιώθω Μαρία
και μόνο από συνήθεια ακούω στο ακουσμά του.
Τρομακτική αυτή η έξη.

Αφήνω τώρα το κορμί μου να κινήται
σε όποια κατεύθυνση θέλει αυτό να πηγαίνει
και το μθαλό το απενεργοποιώ
προς όφελος του χρόνου το χαρίζω.
Χρόνο που ίσως δεν αξίζει,
μα για τώρα νομίζω δεν ξέρω
τι αξίζει στ΄άλήθεια.
Αξίζει;

Αλήθεια λέω,
μα την αλήθεια μου κρυμμένη την αφήνω
και φοβάμαι μην την δω.
Βαρύ νιώθω το είναι μου
ένα βαρέλι γεμάτο πέτρες
και προσπαθώ νομίζω εκεί μέσα
να αναπνεύσω.

Μια μια θαρρώ πως είναι να τις βγάλω
από πάνω μου και μετά να ξεφουσκώσω.
Αυτό που θα μείνει; Ευχή κάνω
να μην σε τρομάξει
μα να το αγαπήσεις.

Το απομεινάρι μου γυμνό απ΄ όλα
θέλω να απολαύσω
και ύστερα ελεύθερη θα αφεθώ
στα χέρια σου να στηριχθώ.

Comments
To Top