Οι τρεις καταστάσεις της συνείδησης

on 4/17/2014

Ο άνθρωπος ζει καθημερινά μέσα σε τρεις καταστάσεις της συνείδησης: 1) Της εγρήγορσης, 2) Του ύπνου με όνειρα, 3) Του βαθύ ύπνου

Η πρώτη κατάσταση είναι συνειδητή. Ο άνθρωπος μπορεί να διαλέγει συνεχώς ανάμεσα σε πολλούς ερεθισμούς που προκαλούν τα όργανα των αισθήσεων και να ενεργεί με σκέψη ή απερίσκεπτα αν η δύναμη του ερεθισμού είναι μεγάλη και δεν μπορεί ή δε θέλει να αντιδράσει.
Μόνο στην κατάσταση της εγρήγορσης θυμάται τις δυο άλλες καταστάσεις, δηλαδή του ύπνου με όνειρα (υποσυνείδητο) και του βαθύ ύπνου (ασυνείδητο).

Το υποσυνείδητο και ό,τι ακόμα διαμορφώνει την ατομικότητα χωρίζεται σε τέσσερα μέρη:
1. ΝΟΗΤΙΚΟ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ. Συνθέτει όλες τις προσλήψεις που αποκτά με την πείρα.

2. Το ΕΓΩ. Η ιδιαίτερη αυτή αίσθηση του Εγώ είναι απαραίτητη. Χωρίς την αίσθηση αυτής της ατομικότητας, η αντίληψη θα ήταν αδιάφορη.

3. ΔΙΑΝΟΙΑ. Δύναμη διάκρισης και εκλογής. Η διάνοια δρα με την αντίληψη και δίνει την προσωπική βεβαίωση.

4. ΜΝΗΜΗ. Η τελευταία φάση. Σε αυτήν εγγράφονται και καταχωρούνται όλες οι παρατηρήσεις που έγιναν συνειδητά ή ασυνείδητα. Η μνήμη περιέχει αφάνταστη ποσότητα πληροφοριών που συσσωρεύτηκαν στη ζωή σαν μορφή αναμνήσεων γραμμένες στα κύτταρά μας. Ακόμη περιέχονται πληροφορίες, σχετικά με όλες τις αναμνήσεις του ανθρώπινου είδους. Η μνήμη είναι αυτή που τροφοδοτεί την κατάσταση της εγρήγορσης καθώς και του ύπνου με όνειρα.

Στη κατάσταση του ύπνου το σώμα και οι αισθήσεις είναι αποκομμένες και δεν δίνουν καμία πληροφορία από τον έξω κόσμο, ωστόσο η νόηση δεν σταματά τη λειτουργία της αλλά εργάζεται με διαφορετικό τρόπο. Με εικόνες που ξεπηδούν από την ανάμνηση, ή και από την περιπλάνηση του υποσυνείδητου . Το υποσυνείδητο είναι παγκόσμιο και ατομικό, περικλείει όλες τις πρωτόγονες δυνάμεις και αντιδράσεις. Το υποσυνείδητο τοποθετείται μεταξύ συνείδησης και ασυνείδητου.

Η κατάσταση του ασυνείδητου, είναι ο βαθύς ύπνος χωρίς όνειρα, τότε που το νοητικό αποκοιμιέται και δεν υπάρχει τίποτα από τον κόσμο του χώρου και του χρόνου. Είναι μια κατάσταση τέλειας λησμονιάς. Την κατάσταση αυτή ονομάζουν οι Γιόγκι απόλυτη ευτυχία. Είναι καθαρά πνευματική κατάσταση που δεν την συνειδητοποιούμε.

Η συνείδηση χωρίζεται σε εξωτερική και σε θεία συνείδηση. Η εξωτερική είναι φυλακισμένη μέσα στο σώμα. Έχει τα κέντρα της στο κρανίο (πνευματική συνείδηση), στην καρδιά (συγκινήσεις) και στον ομφαλό (αισθήσεις). Οι πρώτες αρχές για να εξελιχθεί η εξωτερική συνείδηση, λέει, είναι η ειλικρίνεια, η υπομονή και η θέληση. Να σκεφτόμαστε τα λάθη μας αλλά να συγκεντρώνουμε τη σκέψη μας στα ιδανικά για να μπορέσουμε να τα πραγματοποιήσουμε.

Η μέθοδος του ΑΓΙΟΥ έχει σκοπό να ανεβάσει την εξωτερική συνείδηση προς τη θεία συνείδηση, ώστε να μεταμορφωθεί ο άνθρωπος σε αυτή τη γη, δημιουργώντας μια ζωή θεϊκή μέσα στην ύλη. Η άσκηση ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΧΗ είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για την εξέλιξη της συνείδησης, κατά τη μέθοδο του ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ με μόνιμη συγκέντρωση προς το πνεύμα ή τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου.

Έτσι η συνείδηση γίνεται δέκτης, έτοιμη να βυθιστεί στο θείο Φως. Η πρώτη ένδειξη επαφής της εξωτερικής συνείδησης με τη θεία συνείδηση είναι η ειρήνη που νιώθει ο άνθρωπος. Ένα αίσθημα ανάπαυσης και αρμονίας, μια απελευθέρωση, μια κατάσταση τέλειας ακινησίας στο νοητικό και στο αστρικό πεδίο που καμία εξωτερική αντίδραση δεν είναι ικανή να αλλάξει αυτή τη κατάσταση.

Η ΖΩΗ εμφανίζεται με την ένωση ενός θετικού με ένα αρνητικό μόριο και ακολουθεί ο κοσμικός νόμος. Η στιγμή της σύλληψης είναι το τέλος μιας κατάστασης ουδέτερης, όπως είναι το ξύπνημά μας από ένα βαθύ ύπνο στη κατάσταση της εγρήγορσης. Ο θάνατος είναι το τέλος μια κατάστασης πολωμένης, η είσοδος στην κατάσταση του ασυνείδητου και η επιστροφή στην ουδέτερη κατάσταση (0).

Η γέννησή μας δεν είναι παρά η αρχή στο υλικό πεδίο. Η συνέχεια βρίσκεται στα ψυχικά και πνευματικά πεδία που τα διέπουν διαφορετικοί νόμοι από αυτούς που ξέρουμε και δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτοί.

Οι άγιοι, δίνουν ένα πολύ ζωντανό παράδειγμα. "Η ζωή είναι σαν το φως, δημιουργείται από την ένωση δυο πόλων αντίθετης κατηγορίας. Όταν ο λαμπτήρας έχει χρησιμοποιηθεί και χαλάσει, σταματά να λειτουργεί, όπως το σώμα παύει να λειτουργεί όταν πεθάνει. Ο ηλεκτρισμός όμως εξακολουθεί να υπάρχει. Με την τοποθέτηση ενός καινούργιου λαμπτήρα το φως εκδηλώνεται πάλι".

Ο άνθρωπος από τη γέννηση ως την ενηλικίωσή του, περνά διάφορα στάδια ωσότου ωριμάσει και φτάσει στο γήρας. Η ζωή θεωρητικά ξεδιπλώνεται σε 12 στάδια, κάθε 7 χρόνια. Μετά τα 3 πρώτα στάδια ο άνθρωπος λογίζεται ενηλικιωμένος, αλλά ισχύει για το φυσικό πεδίο και όχι για τι ψυχικό και το πνευματικό. Η ψυχική ωριμότητα δηλαδή το ξύπνημα της πνευματικής ζωής, αρχίζει κατά κανόνα περί τα 42 χρόνια. Η φύση φροντίζει για τη φυσική μας εξέλιξη, την αυτόνομη και καλή λειτουργία του σώματος μας κατά τη διάρκεια της ζωής, αλλά για τη διατήρηση της καλής υγείας, της ψυχικής ισορροπίας, της πνευματικής εξέλιξης, πρέπει να φροντίσει ο ίδιος ο άνθρωπος.

Τρία είναι τα στάδια της όλης εξέλιξης:
1. Γέννηση και ωρίμανση του σώματος. Από τη γέννησή του ως τα 7 χρόνια ο άνθρωπος γνωρίζει το σώμα του και το νιώθει να αναπτύσσεται. Από τα 7 έως τα 14 διαμορφώνει το Εγώ του και την πίστη του στον εαυτό του. Από τα 14 έως τα 21, το φυσικό σώμα έχει φτάσει στην ωριμότητά του καθώς και η σεξουαλική λειτουργία.

2. Ωρίμανση της Προσωπικότητας.

Από τα 21 έως τα 28, αρχίζει να διαμορφώνει την προσωπικότητά του. Από τα 28 έως τα 35 έχει εδραιώσει την προσωπικότητά του. Από τα 35 έως τα 42 αναπτύσσει τις δυνατότητές του.

3. Ωρίμανση της Πνευματικότητας.

Από τα 42 χρόνια έχει τη δυνατότητα ο άνθρωπος να ολοκληρωθεί πνευματικά μέσα από την ανάπτυξη της συνείδησης και του πραγματικού Εαυτού. Ότι υπάρχει στο σύμπαν υπάρχει και στον άνθρωπο. Οι Γιόγκι χωρίζουν το Σύμπαν σε τρία πεδία.

Το υλικό πεδίο που ανήκει στη γη. Πάνω από το υλικό τοποθετούν το πεδίο της κοσμικής ενέργειας και πάνω από αυτό, το πνευματικό πεδίο. Τα τρία αυτά πεδία αποτελούν το τριπλό του εσωτερικού ημισφαιρίου. Αντίστοιχα στον άνθρωπο τα τρία πεδία είναι: το φυσικό, το αστρικό, που συμμετέχει στις λειτουργίες του φυσικού σώματος γιατί ενσωματώνεται με αυτό το πνευματικό πεδίο, και το ανώτερο. Το πνευματικό πεδίο είναι ήρεμο, σταθερό και δεν συμμετέχει στα αισθήματα και τον κόσμο των αισθήσεων. Είναι μέρος της θείας εκδηλώσεως.

Όλα όσα υπάρχουν στο Σύμπαν υπακούουν στο νόμο των συνεχών μεταβολών και είναι εκδηλώσεις της θείας Ουσίας. Το θείο είναι το μόνο αιώνιο, ουδέτερο, ατέρμονο, δυναμικό. Η γήϊνη ζωή μας είναι και αυτή μια εκδήλωση με συνεχείς μεταβολές. Ο άνθρωπος ζητά την ευτυχία μέσα από μια σταθερή κατάσταση, μέσα από κάτι που δεν μεταβάλλεται, οι Γιόγκι μας διδάσκουν ότι υπάρχει μέσα στον άνθρωπο ένα σημείο ακλόνητο το πιο κρυφό και μυστηριακό της ύπαρξής του. Όταν ο άνθρωπος μέσα από το διαλογισμό συνειδητοποιήσει το σημείο αυτό, γνωρίζει τη γαλήνη και τίποτα πια δεν τον ταράζει.

Για να φτάσει όμως ως εκεί χρειάζεται να χαλαρώσει πρώτα από την ένταση του κόσμου που τον περιβάλλει τον κόσμο των φαινομένων . Να απομακρυνθεί από συνήθειες που δεν έχουν σχέση με τις πραγματικές του ανάγκες. Και είναι πολύ δύσκολο να ανακαλύψει κανείς ποιες είναι οι πραγματικές του ανάγκες. Μέσα από την τεχνική της προσευχής μπορεί ο άνθρωπος να βρει το δρόμο του αποκτώντας εσωτερική γαλήνη, χωρίς να γίνει αδιάφορος για τους ανθρώπους.

Πηγή: alitogr.blogspot.gr 

Η σκλαβιά των άχρηστων γνώσεων

on 4/17/2014

Σχόλιο Αφύπνισης: Αφού το διαβάσετε, αφιερώστε λίγο χρόνο ώστε να το σκεφτείτε...


"Όταν είδα και πέρασαν όλα τα παιδιά των σχολείων, χιλιάδες Ελληνόπουλα μ' άρεσαν, αλλά θυμήθηκα πως όλα αυτά τα παιδιά τα φορτώνουν με γνώσεις άχρηστες και δεν τ' αφήνουν να φυτρώσουν όπως θέλουν, ζωντανά και ελεύθερα....

Την ελευθερία τους, τη ζωή τους, την καταπλακώνουν με ανωφέλευτα πράματα,
τους ζαρώνουν το νού και τους γεμίζουν την ψυχή με μιαν αρρωστιάρικη ανησυχία και μ' αυτή την ανησυχίαν έπειτα βγαίνουν και αντικρίζουν τον κόσμο και οι περισσότεροι σκύβουν και γίνονται σκλάβοι εκείνου που θα τους βοηθήσει, που θα τους υποστηρίξει.

Παντού γυρεύουν υποστήριξη, στηρίγματα, γιατί μέσα τους δεν τα βρίσκουν,
δεν ξέρουν να τα βρουν, δεν τους έμαθαν να τα βρίσκουν, ή, καλύτερα, τους ξέμαθαν να τα βρίσκουν.

Γιατί πολλά από τα παιδιά αυτά έχουν ζωή και πρωτοβουλία κι αυτοβουλία μέσα τους,
αλλά το σχολείο και οι δάσκαλοι τους τα χάλασαν αυτά τα μοναδικά προτερήματα και τους έκαμαν ετερόφωτα και ετερόκινητα όντα.
Τι κρίμα!"

Ίων Δραγούμης (Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες)

 mythiki-anazitisi.blogspot.gr

Ο κόσμος είναι έτσι γιατί εσύ είσαι έτσι!

on 4/16/2014



Και το ρητό των Δελφών γνώθι σ'αυτόν, δεν εφαρμόζεται, γιατί νομίζουμε ότι είμαστε αθώοι και ο κόσμος είναι κάτι διαφορετικό από εμάς, σαν τον μύθο του Νάρκισσου, που εμείς εφεύραμε και δεν έχει κατανοηθεί καθόλου μέσα στους αιώνες.

Νομίζουμε ότι ο Νάρκισσος είναι ματαιόδοξος και ότι ερωτεύτηκε την εικόνα του, ενώ είναι το έμβλημα της ανθρωπότητας που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της, και δημιουργεί αυτή την εικόνα....
Αυτός είναι ο προβληματισμός μας: Πώς να βελτιώσουμε τον κόσμο, ενώ ο κόσμος δεν βελτιώνεται. Είναι τέλειος όπως είναι. Γιατί ο κόσμος είναι ακριβώς αυτό που είμαστε. Διαφορετικός κόσμος, θα' τανε διαφορετικοί εσείς.

Και έτσι έχουμε μεμονωμένες λύσεις και δεν προσπαθούμε να τις εφαρμόσουμε στον κόσμο. Ένας βελτιωμένος κόσμος ήδη υπάρχει, αλλά εσείς δεν είστε εκεί. Πρέπει να αλλάξετε τη θέση σας. Ο κόσμος είναι ήδη βελτιωμένος. Κοιτάξτε το διαμέρισμα σας, το αυτοκίνητό σας, τον σύντροφό σας, τον σκύλο σας, τι έχετε στο ψυγείο, και τότε ξέρετε ποιος είστε και ποιο είναι το όνειρό σας. Γιατί όλα αυτά που περιλαμβάνονται στη ζωή σας, είναι το όνειρό σας, μαζί με τις δυσκολίες, τις ασθένειες κ.λ.π..... 


Ερώτηση: Δηλαδή, είναι ένα πρόγραμμα; 

Απάντηση: Ενδιαφέρον είναι, ότι εσείς το έχετε γράψει αυτό το πρόγραμμα. Έχουμε γράψει ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει τις ζωές μας, περιλαμβάνει πώς να υποφέρουμε,πως να υποφέρουμε, στην ουσία. Όταν αποφασίσετε να υποφέρετε, σίγουρα θα γνωρίσετε τον άντρα που θα σας κάνει να υποφέρετε και μόλις τον δείτε, θα του πείτε: Σ' αγαπάω! (παλαμάκια). Γιατί έχετε μάθει να υποφέρετε, και ότι σας κάνει να υποφέρετε γίνεται φίλος σας.

Και φυσικά, όταν δεν ξέρεις τον εαυτό σου, όλοι οι άλλοι σου φταίνε που υποφέρεις. Το αφεντικό σου, ο σύντρόφος σου και οι γύρω σου, η κίνηση, τα πάντα. Εκτός από σένα. Τα πιο δύσκολο πράγμα, να αποχωριστούμε είναι αυτό. Το να υποφέρουμε...

Ξέρω ότι ο παράδεισος δεν είναι έξω από μας και όλος ο αγώνας που κάνουμε για να είμαστε υγιείς και να είμαστε καλά, γίνεται κοιτώντας έξω από μας και είναι ενοχλητικό αυτό, αλλά κοιτάμε πάντα έξω από μας, όταν θα έχουμε καλύτερη δουλειά, όταν θα κάνουμε ένα παιδί, λεφτά, αλλά τελικά το μεγαλύτερο μήνυμα του βιβλίου αυτού και του Dreamer, είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από μας. 


Πρέπει να διώξουμε αυτή την ελπίδα, ότι κάτι έξω από μας, θα μας κάνει καλύτερα. Αυτό είναι ένα μεγάλο κατόρθωμα. Να είμαστε χαρούμενοι με ότι έχουμε... ένα από τα πράγματα που έμαθα από τον Dreamer, είναι ότι οι άλλοι δεν υπάρχουν. Είναι μια προβολή του εαυτού μας. Εμείς προβάλλουμε αυτό που θέλουμε. Εμείς είμαστε χαρούμενοι και οι άλλοι το καταλαβαίνουν. Εάν όχι, τον ίδιο τον κόσμο που θέλετε, αυτόν προβάλλετε.
Είναι πολύ περίεργο... σας λέω τα πράγματα τα οποία έχω μάθει από εσάς.

Τι κάνεις; Έχουμε ξεχάσει εντελώς το μήνυμα, το νόημα της φράσης, τι κάνεις; Το κυριολεκτικό της νόημα είναι ΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ; Τι κάνεις; τι δημιουργείς; Οπότε πρέπει να σας πω τα πράγματα που μαθαίνω από εσάς: Δεν υπάρχει πια βαθύς, ουσιαστικότερος χαιρετισμός στον πλανήτη απ' αυτόν!

Γιατί δεν είμαστε μικροί Θεοί, να το δεχτούμε. Είμαστε οι μόνοι Θεοί, μοναδικοί.


Διάλεξη STEFANO D' ANNA 22 -10-2010 STON ''IANO'' για το βιβλίο του Η Σχολή των Θεών


Ματωμένο φεγγάρι τη Μεγάλη Τρίτη: Ολική έκλειψη Σελήνης λίγες ημέρες πριν από το Πάσχα

on 4/14/2014

Ενα εντυπωσιακό αστρονομικό φαινόμενο που θα βάψει κόκκινο τον ουρανό, αναμένεται μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα. Η ολική σεληνιακή έκλειψη θα είναι η πρώτη από τις 4 συνολικά που αναμένονται τους επόμενους μήνες.

Με άλλα λόγια , ετοιμαστείτε για ένα ασυνήθιστα όμορφο φεγγάρι που θα στολίσει το νυχτερινό ουρανό την Μεγάλη Τρίτη, αφού η ολική σεληνιακή έκλειψη, σύμφωνα με τη NASA θα βάψει το φεγγάρι κατακόκκινο.

Το φαινόμενο αυτό, που ονομάζεται και «ματωμένο φεγγάρι» είναι μόνο το πρώτο σε μια σειρά από τέσσερις διαδοχικές ολικές εκλείψεις.

Το φεγγάρι παίρνει αυτό το χρώμα κατά τη διάρκεια της έκλειψης καθώς περνά μέσα από τη γήινη σκιά , η οποία έχει το χρώμα του ηλιοβασιλέματος στην έρημο.

Τα τέσσερα ματωμένα φεγγάρια θα συμβούν σε περίπου διαστήματα έξι μηνών στις ακόλουθες ημερομηνίες: 15 Απριλίου του 2014, 8 Οκτώβρη 2014, 4 Απρίλη 2015 και 28 Σεπτεμβρίου 2015.

Με αυτή τη συχνότητα , κανείς μπορεί να πιστέψει ότι οι ολικές σεληνιακές εκλείψεις είναι συχνό φαινόμενο. Ωστόσο, όπως εξηγεί η NASA, είναι σχετικά σπάνιο: «γίνονται περίπου δύο σεληνιακές εκλείψεις ανά έτος, ωστόσο οι περισσότερες από αυτές δεν είναι ολικές και περνούν σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητες»

Πηγή

ΕΠΙΦΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ - ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙΤΑΙ

on 4/14/2014

Η επίφυση είναι το μέρος του εγκεφάλου που ενδυναμώνει αυτό που είναι γνωστό ως η "έκτη αίσθηση" και άλλες παραφυσικές ικανότητες. Είναι επίσης το κέντρο της αίσθησης της ευτυχίας. Η επίφυση είναι σε αδράνεια στο μέσο άτομο. Μια αδρανής επίφυση είναι ισοδύναμη με έναν αποκομμένο νωτιαίο μυελό, όπου το μυαλό δεν μπορεί να στείλει μηνύματα ή να κινήσει μέλη του σώματος πέρα από τη περιοχή που έχει αποκοπεί. Η μόνη διαφορά είναι ότι η επίφυση επηρεάζει τη ψυχή.

Με το πέρασμα των αιώνων, εξαιτίας των σχετικών "θρησκειών", η ανθρωπότητα έχει παρακμάσει εξελικτικά και πνευματικά. Αυτός είναι ο λόγος που η ανθρωπότητα στο σύνολό της είναι πνευματικά ανίσχυρη. Ο στόχος των θρησκειών πάντα ήταν να κρατήσουν την ανθρωπότητα σε άγνοια και χωρίς δύναμη. Κάθε φορά που μια θρησκεία καταλάμβανε τον έλεγχο μιας περιοχής, τα αρχαία έγγραφα απομακρυνόντουσαν ή καταστρέφονταν. Οι θρησκείες τότε αντικαθιστούσαν τη γνώση που είχαν αφαιρέσει, με ψέματα και με ψευδείς ιστορίες. Αυτός είναι ο λόγος που η ανθρώπινη φυλή είναι στο σημείο που βρίσκεται σήμερα πνευματικά. Κατάπτωση, αρρώστια, μαρασμός, ανικανότητα και άγνοια είναι τα αποτελέσματα της απώλειας αυτής της γνώσης. Το μέσο άτομο χρησιμοποιεί μόνο το 5-10% της ισχύς του μυαλού του. Αυτό είναι ανάλογο με ένα μέλος του σώματος που έχει ακινητοποιηθεί σε γύψο και είναι άκαμπτο και μαραμένο, αλλά σε ακόμα χειρότερη κατάσταση. Η ανθρωπότητα έχει στερηθεί πρόσβαση στις πνευματικές δυνάμεις μέσω της έλλειψης χρήσης τους από γενιά σε γενιά και τις έχει χάσει σχεδόν όλες.

Για να ενεργοποιήσετε την επίφυση, διαλογισμοί ισχύος θα πρέπει να γίνονται συχνά. Απαιτείται χρόνος για να ενδυναμωθεί αυτός ο αδένας για να ενεργοποιηθεί και να χρησιμοποιηθεί.

Η επίφυση δουλεύει σε συνδυασμό με την υπόφυση. Και οι δύο αδένες ενεργοποιούνται μέσω του διαλογισμού ανοίγματος του τσάκρα της κορώνας.

Η επίφυση και η υπόφυση προσαρμόζουν και χαμηλώνουν τη συχνότητα των βιοηλεκτρικών ροών. Είναι μετασχηματιστές πνευματικής ενέργειας. Η πνευματική ενέργεια εισέρχεται από τα υψηλότερα τσάκρα και κατεβαίνει μέσω του τσάκρα της κορώνας όπου φτάνει στην επίφυση του εγκεφάλου. Καθώς μπαίνει στον εγκέφαλο, ο ρυθμός της δόνησης μειώνεται. Μια ενεργοποιημένη επίφυση λειτουργεί ως μετασχηματιστής που χαμηλώνει τον ρυθμός της ενέργειας σε μια χαμηλότερη συχνότητα. Η ενέργεια μπαίνει και κινείται από την περιοχή του υποθαλάμου του εγκεφάλου προς την υπόφυση. Η υπόφυση μετασχηματίζει την ενέργεια σε μια ακόμα χαμηλότερη συχνότητα ώστε να μπορεί να απορροφηθεί και να διαβαστεί από τον εγκέφαλο.

Η ανθρωπότητα στο σύνολό της λειτουργεί σε μια χαμηλή συχνότητα. Ο διαλογισμός ισχύος και η στρέψη των τσάκρα μας επιταχύνει αυτή τη δόνηση σε υψηλότερα επίπεδα όπου είμαστε πνευματικά ανοιχτοί και έχουμε αντίληψη. Μια υψηλότερη δόνηση μας προστατεύει επίσης από ασθένειες και αρνητικές ενέργειες.

Το μεσολόβιο λειτουργεί για να ανταλλάσει πληροφορίες ανάμεσα στα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν τη δεξιά πλευρά του εγκεφάλου, καθώς ζούμε σε έναν κόσμο που βασίζεται στο αριστερό ημισφαίριο. Ο διαλογισμός κενού σιωπά την αριστερή μεριά, της σκέψης και της λογικής, και μας ανοίγει τη δεξιά πλευρά, που είναι η διαισθητική/πνευματική πλευρά.

Το φως είναι απαραίτητο για τη ψυχή. Τόσο πολύ αρνητικότητα έχει συσχετιστεί με το φως λόγω της κατάχρησης των θρησκειών της δεξιάς ατραπούς και τη κίνηση της νέας εποχής. Το φώς συνδέεται με την αστραπή που συμβολίζει τη δημιουργία και είναι ένα αρχαίο σύμβολο. Μπορούμε να ταξιδέψουμε στο φως και να χρησιμοποιήσουμε το φως για τους δικούς μας σκοπούς...

 diogeneis.blogspot.gr 

Η έλξη της αρνητικής σκέψης

on 4/14/2014

Γιατί αναγνωρίζουμε στη ζωή μας τη λύπη περισσότερο από τη χαρά; Γιατί άραγε οι αρνητικές ιστορίες μας παίρνουν τόσο πολύ υπόσταση μέσα μας αντί για τα όμορφα πράγματα που κάνουμε ή συμβαίνουν γύρω μας; Γιατί δεχόμαστε όλο το βάρος του «όχι» και δεν αφήνουμε το «ναι» να διεκδικήσει το δικό του ποσοστό εγγραφής;

Σκεφτείτε μία καθημερινή εικόνα. Για παράδειγμα την περίπτωση που οδηγούμε βιαστικά για μία συνάντηση και μας πιάνει κόκκινο φανάρι ενώ τρέχουμε να το περάσουμε. Η πρώτη σκέψη είναι αυθόρμητη «πάντα με πιάνει το κόκκινο όταν βιάζομαι, όταν θέλω να περάσω για να πάω στο ραντεβού μου, πάντα μου συμβαίνει αυτό και μόνο σε εμένα» και όσο περισσότερο το χτίζουμε με αρνητισμό, τόσο φτιάχνουμε σενάρια που θυμίζουν το «άντε και εσύ και ο γρύλος σου». Ναι, μας έπιασε κόκκινο. Πόσες φορές έχει γίνει αυτό; Άγνωστο, γιατί δεν τις μετράμε. Κι όμως νομίζουμε ότι μας πιάνει μόνο το κόκκινο! Αν υπήρχε ένας μετρητής προσπέλασης φαναριών, σίγουρα τα πράσινα θα ήταν περισσότερα, αν όχι τουλάχιστον ισόποσα.

Τι γίνεται εδώ; Απλό και ταυτόχρονα πολύπλοκο. Δείχνουμε έμφαση στο αρνητικό που μας συμβαίνει, στο κόκκινο φανάρι. Δίνουμε την αφορμή στον εαυτό μας να σκεφτεί αρνητικά και κατ’ επέκταση να το νιώσει. Το αρνητικό μας κλονίζει, έρχεται να απειλήσει τον κόσμο μας, έρχεται να μας εμποδίσει να ικανοποιήσουμε την επιθυμία μας και παίρνει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από αυτές που του αναλογούν. Αν αυτό συνεχιστεί, θα λειτουργήσει αθροιστικά, θα υιοθετηθεί ως μία συνειδητή κατάσταση που επιτρέπει στον εαυτό μας να νοηματοδοτείται μόνο έτσι, αρνητικά. Οδηγούμαστε ασυναίσθητα σε μία επικριτική ματιά προς τον εαυτό μας λέγοντας « Αφού δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό, τι κακό συμβαίνει σε εμένα;» ή κρίνουμε τους άλλους «Δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο άσχημα είναι τα πράγματα» και έτσι μεγαλώνουμε τις διαστάσεις του αρνητικού στην ετικέτα που μας κολλάμε.


Συχνά κάνουμε πλάνα για το μέλλον και λέμε: «αυτό θα είναι δύσκολο», μας ρωτάνε «γιατί» και λέμε «δεν ξέρω, έτσι το σκέφτομαι». Αυτοματοποιημένα πολλές φορές, χωρίς επεξεργασία κλίνουμε περισσότερο προς την άσχημη έκβαση των πραγμάτων. Εμμένουμε σε αυτή την άρνηση, τροφοδοτώντας τη σκέψη μας με μία σειρά από στοιχεία που λειτουργούν αποτρεπτικά στην εφαρμογή περαιτέρω ενεργειών μας. Στο τέλος της ημέρας ακυρώνουμε τις σκέψεις μας αποφεύγοντας να τις κάνουμε πράξη. Και πώς να τις κάνουμε πράξη όταν το μόνο που πιστεύουμε είναι το αρνητικό;

Και πότε είμαστε χαρούμενοι στη ζωή μας; Είναι δύσκολο να το καταλάβουμε, γιατί όταν είμαστε χαρούμενοι, το ζούμε, είναι εμπειρικό. Το προσπερνάμε εύκολα και δεν του δίνουμε σημασία. Δεν μπαίνουμε να αναλύσουμε και δύσκολα εκτιμάμε κάθε χαρούμενη σκέψη, πράξη, στιγμή. Απλά τη βιώνουμε ως δεδομένο στοιχείο και προχωράμε.

Από την άλλη όταν είμαστε στεναχωρημένοι, το αρνητικό συναίσθημα, μας κυριεύει σε όλο του το εύρος. Μπαίνουμε να αναλύσουμε τα πάντα. Θρηνούμε, επικρίνουμε και ανησυχούμε όλη τη μέρα. Ο χρόνος αποκτά διαφορετική μέτρηση και τα δευτερόλεπτα φαίνονται αιώνες.Πάντα στη ζωή μας θα υπάρχουν καλές και κακές μέρες. Στις καλές συνεχίζουμε τη ζωή μας. Στις άσχημες ημέρες πως αντιδρούμε; Μένουμε καθηλωμένοι ή δείχνουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας; Επιτρέπεται να είμαστε στεναχωρημένοι δεχόμενοι ότι και αυτό το συναίσθημα είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας;

Συνήθως τις άσχημες μέρες λέμε στον εαυτό μας, «θα είμαι πάντα στεναχωρημένος» ή «γιατί είμαι τόσο αδύνατος» στρεφόμενοι πάντα με αρνητισμό προς τον εαυτό μας. Εκείνη τη στιγμή είναι που πραγματικά πρέπει να τον προσέξουμε, να τον φροντίσουμε και έτσι να προχωρήσουμε. Η στεναχώρια από μόνη της είναι διαχειρίσιμο συναίσθημα. Αλλά η λύπη μαζί με την ενοχή και τον φόβο, δημιουργούν έναν ανυπόφορο συνδυασμό.

Δίνουμε χώρο και χρόνο σε κάθε συναίσθημα, είναι όλα αξιοποιήσιμα. Ξέρουμε πότε είμαστε στεναχωρημένοι και πότε είμαστε χαρούμενοι: όταν έχουμε συναίσθηση των συναισθημάτων μας. Πότε είμαστε χαρούμενοι;

- Όταν αποφεύγουμε να γινόμαστε θύματα των καταστάσεων.

- Όταν είμαστε ήρεμοι και μπορούμε να σκεφτούμε ψύχραιμα χωρίς να φορτωνόμαστε με ευθύνη για όλα τα προβλήματα όλου του κόσμου.

- Όταν δείχνουμε ευγνωμοσύνη στον εαυτό μας για ό,τι έχουμε καταφέρει.

- Όταν νιώθουμε ισορροπημένοι και δεν σκεφτόμαστε τα λάθη του παρελθόντος γιατί δεν έχουμε ανάγκη τίποτα πια από τότε.

- Όταν νιώθουμε ελευθερία και σταματάμε να δίνουμε βήμα στις φωνές που μας ενοχοποιούν και μας λένε ότι δεν τα κάνουμε καλά, ότι πληγώνουμε τους ανθρώπους δίπλα μας και ότι οι άλλοι θέλουν να μας εγκαταλείψουν.

Είμαστε χαρούμενοι όταν σταματάμε να επιτρέπουμε στον φόβο να μας οδηγήσει στο μονοπάτι του «δεν μπορώ». Όταν αποφασίσουμε ότι θέλουμε εμείς να ορίσουμε τη ζωή μας.

Χαράλαμπος Πίσχος

Πηγή: psychologynow.gr
antikleidi.com

Γιατί η επιστήμη δεν έχει απαντήσει τι είναι η συνείδηση;

on 4/12/2014

Τι είναι συνείδηση;

Όλοι τη διαθέτουμε. (Ετσι δεν είναι;) Όλοι είμαστε άτομα με επίγνωση και με συνείδηση (Μια καλή μέρα). Έχουμε δει ότι η κβαντομηχανική έχει “ξεσκονίσει” για τα καλά τη συνείδηση στην αναζήτηση της για απαντήσεις για την πραγματικότητα και την αντίληψη. “Αυτή” είναι μαζί μας συνεχώς. Κάθε εμπειρία, σκέψη, πράξη και αλληλεπίδραση συμβαίνει στο πεδίο της συνείδησης.

Η συνείδηση είναι θεμελιώδης σε όλα όσα κάνουμε: τέχνη, επιστήμη, σχέσεις, ζωή· αποτελεί τη σταθερά της ζωής μας. Μολαταύτα, η επιστήμη δεν την έχει εξετάσει αρκετά εις βάθος. Στα 400 χρόνια της ζωής της, “η επιστήμη έκανε τεράστιες προόδους στην κατανόηση του φυσικού σύμπαντος, σε όλες τις κλίμακες, από κουάρκ μέχρι κβάζαρ”, λέει ο Herbert. Αλλά η συνείδηση παραμένει “μια πνευματική μαύρη τρύπα”.

Πολλοί επιστήμονες, τόσο στη φυσική όσο και στην ψυχολογία, που είναι ακόμη δεμένοι στο υλιστικό/νευτώνειο παράδειγμα, απορρίπτουν τη συνείδηση ως προϊόν λειτουργίας του εγκεφάλου. (Η λέξη που χρησιμοποιούν περισσότερο είναι επιφαινόμενο, το οποίο βασικά σημαίνει παρενέργεια ή δευτερεύον προϊόν.) Ουσιαστικά, αυτό λέει ότι η αίσθηση του “εγώ” του εαυτού σας είναι ένα τυχαίο γεγονός της εξέλιξης. Και ότι όταν ο εγκέφαλος πεθαίνει, αυτό το τυχαίο γεγονός χάνεται και η συσκευασία πετιέται μαζί με τα άλλα χρησιμοποιημένα περιτυλίγματα στα σκουπίδια.

Αν η συνείδηση είναι τόσο σημαντική και θεμελιώδης, γιατί ξέρουμε τόσα λίγα γι’ αυτή; Μια εξήγηση είναι ότι μοιάζει με την περίπτωση κατά την οποία ψάχνεις τα γυαλιά σου ενώ τα φοράς, έτσι κι αυτή είναι πάντα εκεί και εσείς το θεωρείτε αυτό δεδομένο. Ένας άλλος λόγος είναι ότι ζούμε σε μια άκρως υλιστική εποχή, στην οποία κυριαρχεί μια υλιστική επιστήμη· με άλλα λόγια, σαν κουλτούρα, ενδιαφερόμαστε για τα “πράγματα εκεί έξω” και δεν ενδιαφερόμαστε τόσο για το τι γίνεται “εδώ μέσα”.

Ακόμη και όταν στρέφουμε την προσοχή μας προς τα μέσα, μας ενδιαφέρει περισσότερο το περιεχόμενο της συνείδησης, το υλικό που κατοικεί στα νευρωνικά δίκτυα —σκέψεις, όνειρα, σχέδια, εικασίες— παρά στην ίδια τη συνείδηση.

Ενδιαφερόμαστε για τις εικόνες μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά ξεχνάμε πως δίχως την οθόνη όπου προβάλλονται οι εικόνες, τίποτα δεν θα υπήρχε εκεί.

Πιθανώς, όμως, ο σημαντικότερος λόγος είναι ότι η συνείδηση δεν ταιριάζει στο νευτώνειο παράδειγμα. Δεν είναι φτιαγμένη από μετρήσιμο υλικό. Δεν μπορείτε να μετρήσετε τη συνείδηση σας. Και έτσι οι περισσότεροι επιστήμονες παραμένουν προσκολλημένοι στην κοσμοθεωρία της διάσπασης, που διατυπώθηκε εκατοντάδες χρόνια πριν από τον Καρτέσιο: το αυλό ή το μη φυσικό ή το πνευματικό έχουν χωριστεί μια για πάντα από το φυσικό. Γι’ αυτό και για να εξηγήσουν τη συνείδηση, διαθέτουν μόνον το φαινόμενο του εγκεφάλου, αποτελούμενο από χημεία και νευρικά κυκλώματα. Σε αυτό το παράδειγμα, μάλιστα, οι επιστήμονες τράβηξαν τόσο το σχοινί ώστε να αποκαλούν τη συνείδηση- ανωμαλία.

Πώς είπατε; Η συνείδηση μου, η συνείδηση σας, το βασικό γεγονός της ύπαρξης μας, αποτελεί μια ανωμαλία, μια απόκλιση από το κανονικό;

Το γεγονός είναι πως, σήμερα, η επιστήμη δεν έχει το πλαίσιο για να κατανοήσει τη συνείδηση. Πρόκειται για μια “δύσκολη ερώτηση”, κι έτσι, ως επί το πλείστον, οι επιστήμονες έχουν στρέψει την πλάτη τους σε αυτή και ασχολούνται με άλλα πράγματα. Πρόκειται για συνηθισμένη διαδικασία όταν αμφισβητούνται τα παραδείγματα (και τίθεται σε κίνδυνο ο βιοπορισμός των ανθρώπων). Όταν πρωτοεμφανίζονται οι ανωμαλίες παραδείγματος”, παρατηρεί ο φυσικός και φιλόσοφος Peter Rusell, “συνήθως παραβλέπονται ή απορρίπτονται”.

Από το βιβλίο “Τι στο μπιιιπ ξέρουμε”
 

Πώς η γλώσσα επηρεάζει τον τρόπο σκέψης μας

on 4/12/2014

"Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική", έγραψε ο ποιητής. Και η γλώσσα διαμορφώνει τον τρόπο έκφρασης, αλλά και τον τρόπο που σκεφτόμαστε, δείχνουν οι έρευνες. Νέα μελέτη που εξηγεί γιατί κοιτάμε προς τα πάνω ή προς τα κάτω όταν ακούμε διάφορες λέξεις, στάθηκε η αφορμή για να δούμε πώς ακριβώς η μητρική γλώσσα επηρεάζει τον καθένα, υποχρεώνοντάς τον να περιστρέφει τη σκέψη του γύρω από ορισμένα πράγματα.

Έρευνες έχουν βρει ότι οι άνθρωποι "χαρτογραφούν" τις έννοιες στον χώρο. Για παράδειγμα, το διάβασμα ή το άκουσμα της λέξης "χαρούμενος" ή "ουρανός" τείνει να προκαλεί μία μετατόπιση της ματιάς μας και να κατευθύνει την προσοχή μας ελαφρά προς τα πάνω. Αντίθετα, οι λέξεις "πικρός" ή "έδαφος" συνδέονται με εστίαση προς τα κάτω.

Για τις λέξεις που έχουν πολύ συγκεκριμένη έννοια, όπως ο ουρανός και το έδαφος, υπάρχει μία αρκετά λογική εξήγηση για αυτή τη συσχέτιση: στο κάτω κάτω ο ουρανός είναι από πάνω μας και το έδαφος από κάτω μας. Αλλά αυτή η εξήγηση δεν δουλεύει, όταν πρόκειται για, σχετικά, πιο αφηρημένες έννοιες.

Τώρα, νέα μελέτη αναφέρει ότι υπάρχει εξήγηση του φαινομένου και για τις λέξεις που δεν έχουν άμεση σχέση με τον κόσμο που παρατηρούμε. Όλα έχουν να κάνουν με το πόσο συχνά τέτοιες αφηρημένες έννοιες σχετίζονται με λέξεις που ορίζουν κατεύθυνση, λέει η Δρ Stephanie Goodhew, από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Αυστραλίας, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

Νέα έρευνα: Ο ρόλος του τρόπου χρησιμοποίησης των λέξεων


Η Δρ Goodhew και οι συνάδελφοί της χρησιμοποίησαν μία τεράστια βάση δεδομένων, για να μετρήσουν τη συχνότητα που οι "αφηρημένες λέξεις" προκύπτουν κοντά στις λέξεις "πάνω" και "κάτω". Στη συνέχεια, επέλεξαν μία ομάδα λέξεων, οι μισές από τις οποίες εμφανίζονταν σε θέσεις δίπλα από τη λέξη "πάνω" και οι άλλες μισές κοντά στη λέξη "κάτω".




Ο ουρανός και το έδαφος είναι λογικό να στρέφουν το βλέμμα μας πάνω και κάτω, αντίστοιχα. Οι πιο αφηρημένες έννοιες γιατί;

Στη συνέχεια, οι ερευνητές μελέτησαν πώς αυτές οι λέξεις κατεύθυναν την προσοχή του κόσμου, δείχνοντάς τις, μέσω της οθόνης ενός υπολογιστή, σε 57 συμμετέχοντες στη σχετική έρευνα. Συγκεκριμένα, μέτρησαν πόσο γρήγορα οι άνθρωποι αναγνώριζαν οπτικούς στόχους (ένα τυχαίο γράμμα που αναβόσβηνε), πάνω ή κάτω από τις λέξεις υπό μελέτη.

Διαπίστωσαν πως, όταν μία λέξη χρησιμοποιείται συχνά δίπλα από τη λέξη "πάνω" στη γλώσσα, τότε το άκουσμα ή το διάβασμά της είναι ικανό να στρέψει την προσοχή μας προς τα πάνω, και αν χρησιμοποιείται συχνά δίπλα από τη λέξη "κάτω", τότε το βλέμμα μας όταν την ακούμε κινείται προς τα κάτω.

"Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι μόνο και μόνο η γλώσσα στην οποία εκθετόμαστε μπορεί να επηρεάσει κάτι τόσο βασικό και θεμελιώδες όπως το που κοιτάμε", λέει η Goodhew. Και πράγματι, είναι. Αλλά υπάρχουν και άλλα πράγματα που επηρεάζει η γλώσσα, ίσως, ακόμα πιο θεαματικά από το σημείο που στρέφεται το βλέμμα μας.

Οι διαφορετικές γλώσσες επηρεάζουν διαφορετικά τη σκέψη των ανθρώπων


Είναι φοβερό, όταν το συνειδητοποιήσει κανείς, το πώς οι διαφορετικές γλώσσες επηρεάζουν τον τρόπο σκέψης των διαφορετικών λαών. Ένα απλό παράδειγμα είναι η διάκριση των φύλων στη γλώσσα. Ενώ στα ελληνικά (τα γαλλικά, τα γερμανικά κ.α.) έχουμε την υποχρέωση να πούμε "πάω σεμία ή σε έναν φίλο", ο Άγγλος ομιλητής αρκείται στο "I'm visiting a friend".



Μήπως αυτό σημαίνει ότι οι αγγλόφωνοι αδυνατούν να αντιληφθούν τις διαφορές μεταξύ άνδρα και γυναίκας και οι Έλληνες τους ξεχωρίζουν καλύτερα; Φυσικά και όχι. Απλώς, οι Άγγλοι δεν είναι "αναγκασμένοι" να σκεφτούν το φύλο των φίλων, των συναδέλφων, των γειτόνων, κάθε φορά που πρέπει να αναφερθούν σε αυτούς. Σε αντίθεση με εμάς και όσα ορίζει η ελληνική γλώσσα.

Αυτή είναι μία διαφορά. Υπάρχουν και πιο περίεργες, τουλάχιστον για όσους έχουμε μάθει να μιλάμε και να "σκεφτόμαστε" ελληνικά. Δείτε τους Κινέζους, όπου τα ρήματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε όλους τους χρόνους με την ίδια μορφή. Άρα, δεν χρειάζεται να σκέφτονται τον χρόνο που έγινε μία πράξη, όταν μιλούν. Μπέρδεμα για εμάς, απλό για εκείνους.

Η γλώσσα, λοιπόν, αλλάζει τα πράγματα που υποχρεωνόμαστε να σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε. Αλλά και το πώς βιώνουμε τις εμπειρίες μας, μία κατάσταση, τα συναισθήματα, τις αναμνήσεις και τον προσανατολισμό μας, σύμφωνα με τον Guy Deutcher, ερευνητή της Σχολής Γλωσσών, Γλωσσολογίας και Πολιτισμών, του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ.

Μπορεί ένα πιρούνι να έχει... φύλο;

Σε αρκετές γλώσσες, όπως τα γαλλικά και τα γερμανικά, ακόμα και τα άψυχα αντικείμενα έχουν "φύλο". Στα ελληνικά, από την άλλη, έχουμε το ουδέτερο άρθρο. Ο Γάλλος όμως δεν θα πει "το μούσι", αλλά... "η μούσι" (la barbe). Η επιρροή στον τρόπο σκέψης όσων η μητρική γλώσσα έχει αυτή την ιδιοτροπία, είναι σημαντική.

Αρκετά πειράματα το έχουν επιβεβαιώσει. Στα 90's, ψυχολόγοι ζήτησαν από ανθρώπους να χαρακτηρίσουν συγκεκριμένα αντικείμενα. Όσοι στη γλώσσα τους αντιμετώπιζαν ένα αντικείμενο ως αρσενικό, του έδιναν αρρενωπά επίθετα, όπως "δυνατό". Για το ίδιο αντικείμενο, τα επίθετα ήταν πιο θηλυπρεπή, όπως "κομψό", όταν η γλώσσα του συμμετέχοντα το έβλεπε ως θηλυκό.

Η επιρροή επεκτείνεται και αλλού, όπως στις περιπτώσεις που τα αντικείμενα προσωποποιούνται. Για παράδειγμα, όταν στα πλαίσια έρευνας ζητήθηκε από γαλλόφωνους και ισπανόφωνους να δώσουν φωνή σε έναν χαρακτήρα-πιρούνι για ένα καρτούν, οι Γάλλοι επέλεξαν μία γυναικεία φωνή (πιρούνι=la fourchette), ενώ οι Ισπανοί μία ανδρική (πιρούνι=eltenedor).

"Σήκωσε το δυτικό χέρι προς τον βορρά"


Τα παραπάνω ακούγονται εντυπωσιακά, αλλά δείτε και αυτά. Σε ορισμένες γλώσσες, παρατηρείται το εξής φαινόμενο: Για να δώσουν την έννοια της κατεύθυνσης, δεν χρησιμοποιούν λέξεις όπως "αριστερά, μπροστά, δεξιά ή πίσω", αλλά τα σημεία του ορίζοντα. Το αποτέλεσμα; 
Οι ομιλητές τους να έχουν απίστευτα ανεπτυγμένη αίσθηση προσανατολισμού, σε σχέση με εμάς.



Αν μας έδινε οδηγίες ένας Αβορίγινας, ο οποίος χρησιμοποιεί τα σημεία του ορίζοντα, μάλλον, δεν θα καταλαβαίναμε πολλά.

Και είναι και οι γλώσσες όπου οι ομιλητές είναι αναγκασμένοι να ξεκαθαρίζουν πώς έμαθαν την όποια πληροφορία αναφέρουν. Για παράδειγμα, δεν μπορούν, απλώς, να πουν "ο Γιώργος είναι στη δουλειά", αλλά να χρησιμοποιήσουν την ειδική μορφή του ρήματος που θα αποκαλύψει πώς το ξέρουν. Άλλο ρήμα δείχνει π.χ. ότι τον είδαν να πηγαίνει, άλλο ότι κάποιος τους το είπε κ.ο.κ.

Έτσι, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι όσοι έχουν ως μητρική γλώσσα μία που επιβάλλει κάτι τέτοιο έχουν και μεγαλύτερο αίσθημα της ευθύνης για να μεταφέρουν την αλήθεια, αλλά κυρίως και καλύτερη αντίληψη της έννοιας της αιτιώδους συνάφειας.

Η γλώσσα καλλιεργεί διαφορετικές αντιδράσεις, αλλά δεν είναι κακό

Όλα αυτά, φυσικά, δεν σημαίνουν ότι η μητρική γλώσσα είναι "φυλακή" που μας κρατά δέσμιους σε έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης και περιορίζει τα πράγματα που μπορούμε να μάθουμε. Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε ότι υπάρχουν αυτές οι διαφορές, στις ενστικτώδεις αντιδράσεις, στη διαίσθηση που καλλιεργεί η γλώσσα, στη ζωή μας.

Αλλά και ένα πρόσφατο βίντεο της Atlantic, βασιζόμενο στην έρευνα της συγγραφέα Deborah Fallows, αποδεικνύει ότι και εντός της ίδιας χώρας, ο τόπος καταγωγής μας, επηρεάζει και διαφοροποιεί ακόμα και τον τρόπο με τον οποίο χαιρετάμε έναν άγνωστό, για πρώτη φορά.

Και, όπως γράφει ο Guy Deutcher, "σαν πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον, μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο από το να προσποιούμαστε ότι όλοι σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο".

Η ψευδαίσθηση της ανθρώπινης βούλησης.

on 4/12/2014

Υπάρχει η όχι συνειδητή επιλογή των πράξεων μας;


Νέα μελέτη υποστηρίζει ότι έχει εντοπίσει ισχυρές ενδείξεις που δίνουν ένα τέλος στο δίλημμα αν οι πράξεις μας είναι αποτέλεσμα δικών μας προθέσεων ή όχι, αναφέροντας ότι οι "σκέψεις γεννούν τη δράση" και όχι το αντίθετο.

Κάποιοι, όμως, δεν βιάζονται να κλείσουν το θέμα που απασχολεί φιλοσόφους, ψυχολόγους και νευροεπιστήμονες εδώ και αιώνες: υπάρχει ή όχι συνειδητή βούληση;

Ο Daniel Wegner ήταν πολυβραβευμένος Αμερικανός κοινωνικός ψυχολόγος και καθηγητής ψυχολογίας στο Harvard. Έφυγε από τη ζωή, πέρυσι, νικημένος από την αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS), σε ηλικία 65 ετών. Ωστόσο, άφησε πίσω του σπουδαίο έργο, το οποίο, συχνά, φανερώνει την ανατρεπτική του σκέψη.

Στο βιβλίο του “The Illusion of Conscious Will”, ο Wegner υποστήριξε ότι η ελεύθερη βούληση είναι, στην ουσία, μία αυταπάτη, μία ψευδαίσθηση του ανθρώπου. Για να το αποδείξει, διεξήγαγε μία σειρά πειραμάτων, στα οποία φάνηκε ότι οι άνθρωποι μπορούν εύκολα να πειστούν ότι έχουν τον έλεγχο μίας κατάστασης, ακόμα και όταν κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Βρισκόμαστε στην αρχή ή στο τέλος της αλυσίδας των ντόμινο;


Περί ελεύθερης βούλησης. Η ύπαρξη ή όχι της ελεύθερης βούλησης είναι ένα μακραίωνο ερώτημα, με το οποίο ασχολήθηκαν φιλόσοφοι, ψυχολόγοι και, πιο πρόσφατα, νευροεπιστήμονες. Υπάρχουν δύο σχολές σκέψεις.

Επιγραμματικά, η μία υποστηρίζει ότι οι προθέσεις μας ελέγχουν τις πράξεις μας, ενώ η δεύτερη θεωρεί ότι αυτό που λέμε “προθέσεις” δεν είναι οι αιτίες των πράξεών μας, αλλά τα προϊόντα τους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα υποστήριζαν ότι η κοινή λογική λέει ότι η πρώτη σχολή σκέψης είναι η σωστή και ότι η δεύτερη είναι, απλώς, μία προσπάθεια να υπονομευθεί η έννοια της ελεύθερης βούλησης.

Ωστόσο, δεν έχει βρεθεί ο τρόπος, το προφανές να αποδειχθεί και να γίνει σαφές πέραν πάσης αμφιβολίας. Έτσι, καταλήγουμε στο δίλημμα που περιγράφει ο ψυχολόγος Roy Baumeister του Πανεπιστημίου Florida State:

“Είναι το άτομο μια αυτόνομη οντότητα που γνήσια επιλέγει το πώς θα δράσει μέσα από πολλαπλές πιθανές επιλογές; Ή είναι ένας απλός κρίκος σε μια αλυσίδα, έτσι ώστε οι δράσεις του να είναι το αναπόφευκτο προϊόν αιτιών που προέρχονται από προηγούμενα συμβάντα και κανένας δεν μπορεί ποτέ να δράσει διαφορετικά από τον τρόπο με τον οποίο τελικά έδρασε;”.

Επιστημονικά πειράματα επιστρατεύθηκαν για να απαντήσουν. Με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Neuroscience, ειδικοί περιέγραψαν, το 2008, πώς ο εγκέφαλός μας παίρνει την απόφαση για δράση, λίγα δευτερόλεπτα πριν καν αντιληφθούμε ότι... αποφασίσαμε για κάτι. Μήπως, λοιπόν, το να νομίζουμε ότι η συμπεριφορά μας οφείλεται στη θέλησή μας είναι λάθος;

Σύμφωνα με τον John-Dylan Haynes, εκ των συγγραφέων της μελέτης, το παραπάνω δείχνει ότι, στην πραγματικότητα, ο εγκέφαλός μας είναι αυτός που προετοιμάζει, υποσυνείδητα, τις όποιες αποφάσεις μας. Επομένως, η συμμετοχή της συνείδησης στη διαδικασία λήψης απόφασης, είναι απλά μια ψευδαίσθηση που δημιουργείται από τις εγκεφαλικές διεργασίες!

Τώρα, οι Γερμανοί επιστήμονες VR. Zschorklich και R. Köhling, του Πανεπιστημίου του Ρόστοκ, έρχονται με νέα μελέτη, για να διαψεύσουν τόσο τον Wegner όσο και τον Haynes, υποστηρίζοντας ότι έχουν αποδείξει με πειράματα πως οι συνειδητές προθέσεις προϋπάρχουν των κινήσεών μας και συνοδεύονται από αλλαγές στον εγκέφαλο.

"Πώς οι σκέψεις γεννούν τη δράση". Στη μελέτη τους, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLOS ONE τον περασμένο Δεκέμβριο, με τον εντυπωσιακό τίτλο “Πώς οι σκέψεις γεννούν τη δράση”, περιγράφουν πώς διαφοροποίησαν τοπικά, μέσω διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης (TMS), την εγκεφαλική δραστηριότητα, στον κινητικό φλοιό 14 υγιών ατόμων, φτάνοντας στο παραπάνω συμπέρασμα.

Ο κινητικός φλοιός του εγκεφάλου ελέγχει τους μύες. Ως εκ τούτου, η διέγερσή του προκαλεί μυϊκές συσπάσεις. Οι Zschorklich και Köhling, στόχευσαν το μέρος του φλοιού των εθελοντών που ελέγχει τις κινήσεις στο αριστερό χέρι. Εντυπωσιακά, διαπίστωσαν ότι ο ίδιος παλμός TMS προκαλούσε κάμψη ή επέκταση του μυ, ανάλογα με το ποια ήταν η συνειδητή πρόθεση των συμμετεχόντων.

Οι συγγραφείς της μελέτης υποθέτουν ότι το “δίκτυο προθέσεων” του εγκεφάλου προετοιμάζει τις επιθυμητές πράξεις, αυξάνοντας την ερεθιστικότητα των κυττάρων του κινητικού φλοιού.

Έτσι, ένας παλμός TMS παρέχει όση επιπλέον ενέργεια απαιτείται για να σπρώξει τα ήδη ερεθισμένα κύτταρα στην ενεργοποίηση της κίνησης, αν και είναι πολύ αδύναμος για να προκαλέσει άλλες κινήσεις.

Κριτική και συνέχιση του διχασμού


Ορίστε, λοιπόν. Οι Γερμανοί επιστήμονες απέδειξαν ότι υπάρχει βούληση, η οποία προηγείται των πράξεών μας και δεν είναι προϊόν τους. Ή μήπως όχι; Αν και τα αποτελέσματα των πειραμάτων των δύο ερευνητών είναι εντυπωσιακά, υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι δεν βιάζονται να τα δεχτούν ως απόδειξη. Το επιχείρημά τους; Ότι τα πειράματα ήταν πολύ απλά.

Στο blog του Neuroskeptic, του περιοδικού Discover, γίνεται μία μίνι κριτική στη μελέτη των Zschorklich και Köhling, η οποία επικεντρώνεται στο γεγονός ότι κάθε παλμός TMS ήταν αληθινός. Το πρόβλημα, σύμφωνα με τον Neuroskeptic, είναι ότι, με αυτόν τον τρόπο, δεν μπορεί να ελεγχθεί με βεβαιότητα αν οι κινήσεις ήταν, όντως, συνέπεια της διέγερσης TMS.

Επιπλέον, οι συμμετέχοντες πυροδοτούσαν οι ίδιοι τον παλμό TMS. Όπως σημειώνεται στο Discover, αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσαν να πατήσουν το κουμπί που πυροδοτούσε τον παλμό και μετά να κινήσουν το χέρι τους με δική τους πρωτοβουλία.

Αν οι παλμοί πυροδοτούνταν από τους ερευνητές και αν κάποιοι από αυτούς ήταν ψεύτικοι, τότε τα αποτελέσματα ίσως να ήταν πιο πειστικά, καταλήγει η κριτική.

Τελικά, το ερώτημα αν υπάρχει ελεύθερη βούληση ή αν οι προθέσεις μας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία ψευδαίσθηση, φαίνεται ότι συνεχίζει και θα συνεχίζει να διχάζει.

Εσείς τι πιστεύετε; Εμείς ορίζουμε τις πράξεις μας ή τα πάντα είναι αναπόφευκτα και προαποφασισμένα;

EUBG (European Union Battle Group) Η "FEMA" ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ

on 4/12/2014

Στη συνεδρίαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο Ελσίνκι (1999), πάρθηκαν σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον της ΕΕ στον τομέα της στρατιωτικής αστυνόμευσης των πόλεων και της καταστολής εξεγέρσεων. O πρωταρχικός στόχος που τέθηκε στο Ελσίνκι το 2003 και ανατέθηκε στα κράτη-μέλη ήταν το να μπορούν να έχουν δυνάμεις άμεσα διαθέσιμες να αναπτυχθούν, σε υψηλά επίπεδα ετοιμότητας. Η πρώτη δοκιμαστική επιχείρηση από επίλεκτα ευρωπαϊκά σώματα στρατού, έλαβε χώρα το έτος 2003 στην περιοχή Ituri του Congo με την κωδική ονομασία «Άρτεμις».

Τον Ιούνιο του 2004, η ΕΕ κάνει ένα σημαντικό βήμα μπροστά. Στο στρατιωτικό προσωπικό της EUMS (European Union Military Staff) ανατίθεται από την στρατιωτική επιτροπή EUMC (European Union Military Comity) να αναπτύξει ένα σχέδιο για μια νέα Μονάδα Μάχης με την ονομασία EUBG (European Union BattleGroup). Το εν λόγω σχέδιο είναι βασιζόμενο σε ένα κοινό στρατιωτικό πρωτόκολλο που ανέπτυξαν η Μεγάλη Βρετανία, η Γερμανία και η Γαλλία, αντλώντας τα δομικά του στοιχεία από την FEMA (Federal Emergency Management Agency) (Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών) την αντίστοιχη στρατιωτική μονάδα που διαθέτουν οι ΗΠΑ για την διαχείριση έκτακτων αναγκών. Στόχος της EUBG είναι να διαθέτει μέχρι το 2015 μια καλά εκπαιδευμένη μονάδα σε κάθε κράτος-μέλος της ΕΕ αποτελούμενη από 1500 στρατιώτες (και άνω) σε πλήρη ετοιμότητα. Οι μονάδες αυτές θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να παρέμβουν άμεσα, προς όλες τις κατευθύνσεις, και να φέρουν τη σταθερότητα μέχρις ότου οι απαραίτητες στρατιωτικές δυνάμεις, οι ένοπλες δυνάμεις του ΟΗΕ ή άλλων οργανισμών, είναι σε θέση να τις αντικαταστήσουν.


Τα μεγαλύτερα κράτη-μέλη θα συμβάλλουν με τις δικές τους ανεξάρτητες Μονάδες, ενώ τα μικρότερα αναμένεται να σχηματίσουν κοινές, καθεμία από τις οποίες θα έχει την «ηγέτιδα χώρα», που θα διοικεί την επιχείρηση. Πέντε κράτη- μέλη της ΕΕ (Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιταλία και Μ.Βρετανία) έχουν δηλώσει διαθεσιμότητα των εθνικών εδρών για στρατιωτικές επιχειρήσεις της ΕΕ. Συγκεκριμένα αυτές είναι στο Παρίσι, το Potsdam , τη Λάρισα, τη Ρώμη και το Northwood , αντίστοιχα, και μπορούν να παράσχουν στην ΕΕ τον απαραίτητο κτιριακό και τεχνικό εξοπλισμό ώστε να μπορούν να διοικήσουν μια στρατιωτική επιχείρηση με διεθνή σύνθεση του προσωπικού.


Το Βέλγιο, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, η Γερμανία, η Ισπανία και τα Σκόπια είναι οι χώρες που θα σχηματίσουν μια Μονάδα Μάχης, έτοιμη να αναπτυχθεί από το 2ο εξάμηνο του 2014. Τελικός σκοπός είναι όλες αυτές οι στρατιωτικές μονάδες να τεθούν υπό την κεντρική στρατιωτική ηγεσία της ΕΕ, που εδρεύει στην Γερμανία και να συντονίζει ως ενιαίος φορείς όλες τις δραστηριότητες και τις κινήσεις του ευρωστρατού (EUBG), η καλύτερα της «ΕυρωπαϊκήςFEMA».




Το ερώτημα που διεγείρεται είναι, αν η EUBGλειτουργεί με τα ίδια πρωτόκολλα (το πιθανότερο), που λειτουργεί η FEMA των ΗΠΑ ; Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε η κυβέρνηση κάθε χώρας είναι υπό των οδηγιών της στρατιωτικής διοίκησης της EUBG, διότι το ίδιο συμβαίνει και στις ΗΠΑ όταν αναλαμβάνει δράση η FEMA. Αν ο έλεγχος αφόρα μόνο μια πολιτεία των ΗΠΑ, ο κυβερνήτης δεν ασκεί την εξουσία πλέον στην πολιτεία του, αν αφόρα ολόκληρες τις ΗΠΑ τότε ο πρόεδρος τους δεν είναι η ανώτερος άρχοντας της χωράς αλλά η FEMA. Ενδεικτικά μάθετε ότι την τελευταία φορά που ανέλαβε την διαχείριση μιας περιοχής η FEMA ήταν το 2005 μετά το πέρασμα του τυφώνα Κατρίνα στην πολιτεία της Λουϊζιάνας. Όταν έκανε την επίσκεψη του στη πληγείσα περιοχή ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, από το επίσημο στρατιωτικό τζάκετ που φορούσε, του είχαν αφαιρεθεί τα στρατιωτικά διακριτικά που δηλώνουν ότι είναι ο ανώτερος ηγέτης του στρατού, γιατί πολύ απλά σε εκείνη την περιοχή δεν ήταν πλέον αυτός που έδινε εντολές, αλλά η FEMA!




Αθόρυβα και κάτω από τις μύτες των ανυποψίαστων πολιτών, εκατέρωθεν του ατλαντικού, φαίνεται ότι ετοιμάζεται ένα σχέδιο που όταν ενεργοποιηθεί (βλέπε 25ο πρωτόκολλο Σιών) δεν θα υπάρχει επιστροφή. Η Αφρική και η Ασία ελέγχονται ήδη εδώ και δεκαετίες μέσα από την έλλειψη τροφίμων και πόσιμου ύδατος, σε λίγο πλησιάζει η ώρα που θα ελέγχει ολόκληρος ο δυτικός κόσμος. Στόχος τους είναι ο απόλυτος έλεγχος του παγκοσμίου πληθυσμού και η εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης αμείλικτης εις βάρος όλων των εθνών του πλανήτη. Η παράφυση διατροφική ατζέντα 21 (codex alimentarius), τα εμβόλια, οι αεροψεκασμοί και οι συχνότητες ελέγχου της ανθρώπινης σκέψης, θα δοκιμάσουν την ομαλή εξέλιξη της ανθρωπότητας όσο ποτέ άλλοτε από την αρχή της ιστορίες της. Ένα σχέδιο σκοτεινό που δεν έχει φτιαχτεί από ανθρώπους, τυλίγει το μέλλον των παιδιών μας και το κάνει ακόμη πιο ζοφερό. Ο πόλεμος είναι πλέον πνευματικός και ενεργειακός, και αν ¨πέσει¨ το πνεύμα, τότε το σώμα δεν θα αργήσει να ακολουθήσει. Έχουμε χρέος να ξυπνήσουμε και να δούμε την πραγματικότητα όπως είναι και όχι όπως μας την παρουσιάζουν, έχουμε υποχρέωση να κρατήσουμε το πνεύμα μας αμόλυντο και τη σκέψη μας καθαρή για να μπορέσουμε να ΜΗΝ υποταχθούμε στην νέα τάξη πραγμάτων.


Ο παγετός του σκότους προσπαθεί να τυλίξει την ψυχή μας και εμείς έχουμε καθήκον να κρατήσουμε τα βλέφαρα μας ορθάνοιχτα σε αυτό το ¨αλλόκοτο κρύο¨, να μην κλείσουμε τα μάτια μας στον ύπνο των σειρίνων που μας καλούν ύπουλα να παραδοθούμε. Μόνο όποιος μείνει «ξυπνητός» θα έχει δικό του μερδικό στον «νέο φως» που έρχεται.

Μην ξεχνάτε…το βαθύτερο σκοτάδι είναι λίγο πριν την ανατολή...

Ενα μανιτάρι κρύβει το μυστικό της... αθανασίας!

on 4/12/2014


Το μανιτάρι της αθανασίας ή ganoderma lucidum, όπως είναι η λατινική του ονομασία, έχει πλήθος από ευεργετικές ιδιότητες.

Το σπάνιο για τη χώρα μας είδος μανιταριού, γανόδερμα το λαμπερό, βρίσκεται δύσκολα στην Ελλάδα, υπάρχει σε αφθονία μόνο στο Πήλιο και καθώς δεν τρώγεται -επειδή είναι πάρα πολύ σκληρό, σαν ξύλο- εδώ και λίγο καιρό κυκλοφορεί με τη μορφή κάψουλας από φαρμακευτική εταιρεία ως συμπλήρωμα διατροφής ή ως αποξηραμένες φέτες στα Γρεβενά.

Ενα κομμάτι φέτας που βράζει σε νερό γίνεται ένα τέλειο αφέψημα που έχει ευεργετικές ιδιότητες και βοηθά στη χοληστερόλη, στην υπέρταση, στην αϋπνία, στο στρες, στην κατάθλιψη, στη μείωση του σακχάρου και των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης, καταπολεμά την ανδρική υπογονιμότητα, τονώνει το ανοσοποιητικό κ.ά.

«Το γανόδερμα το λαμπερό, όπως είναι γνωστό αυτό το είδος, -ganoderma lucidum η λατινική του ονομασία- συναντάται πάνω σε νεκρά ξύλα πλατύφυλλων ή κωνοφόρων. Είναι και το ίδιο πολύ ξυλώδες, γι' αυτό και δεν τρώγεται, συνήθως δε οι συλλέκτες μανιταριών ούτε καν το μαζεύουν, γιατί δεν το χρειάζονται», είπε στο «Εθνος» ο συλλέκτης μανιταριών, συγγραφέας και πλέον ειδικός πάνω στα μανιτάρια, Γιώργος Κωνσταντινίδης.

Το μανιτάρι της αθανασίας ή ganoderma lucidum, όπως είναι η λατινική του ονομασία, έχει πλήθος από ευεργετικές ιδιότητες. Τα θεραπευτικά οφέλη είναι γνωστά εδώ και 4.000 χρόνια. Οι συλλέκτες μανιταριών δεν το μαζεύουν, γιατί είναι σκληρό σαν ξύλο και δεν τρώγεται

Σύμφωνα με την περιγραφή του κ. Κωνσταντινίδη, το καπέλο του μανιταριού έχει μήκος 15 εκατοστά, είναι μονοετές και ακανόνιστα κυκλικό. Η επάνω επιφάνειά του είναι σκληρή, γυαλιστερή, με ομόκεντρες αυλακώσεις, κίτρινη κεραμιδόχρωμη ή καφεκοκκινωπή.

«Το μανιτάρι αυτό δεν τρώγεται, ωστόσο επιστημονικές έρευνες του αναγνωρίζουν θεραπευτική δράση: ενεργειακή φόρτιση, τόνωση του ανοσοποιητικού, παρεμπόδιση εμφάνισης και ανάπτυξης όγκων, αναλγητική, αντιφλεγμονώδης, αντιηπατιτιδική, αντιοξειδωτική, αντι-ιική, αντιτασική, καρδιοτονωτική, αποτοξινωτική, αντι-ΗΙV κ.ά.», σημείωσε ο κ. Κωνσταντινίδης.

Τις ιδιότητες αυτές του γανοδέρματος είχαν ανακαλύψει σχεδόν 4.000 χρόνια πριν οι Κινέζοι και η αποξηραμένη σκόνη του χρησιμοποιούνταν από μέλη της δυναστείας των Μινγκ, τα οποία έλεγαν πως είχαν ανακαλύψει «το μυστικό της μακροζωίας», ενώ στην Ιαπωνία -όπως και σε άλλες χώρες- είναι γνωστό ως Ρέισι - το μανιτάρι της αθανασίας.

Το έλαιο

Στην Ασία μάλιστα είναι τόσο διαδεδομένο το έλαιο του γανοδέρματος που προέρχεται από τους σπόρους του μανιταριού, που αποτελεί ένα από τα πιο ακριβά είδη. Είναι χαρακτηριστικό πως για ένα κιλό έλαιο χρειάζονται περίπου 1.000 κιλά μανιταριών, που βρίσκονται δύσκολα σε περιοχές συχνά απάτητες από τον άνθρωπο.

Οι ειδικοί σημειώνουν ότι το γανόδερμα περιέχει ενεργούς πουσακχαρίτες, εργοστερόλες, αλκαλοειδή, ακόρεστα λιπαρά οξέα, βιταμίνες, μέταλλα, πρωτεϊνες, αλλά και 75% νερό.

Αν και δεν έχουν καταγραφεί σοβαρές παρενέργειες από την υπερδοσολογία του -καθώς είναι μη τοξικό ακόμη και σε μεγάλες δόσεις-, συνιστάται η περιορισμένη κατανάλωσή του, καθώς σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει ζαλάδα, ξηροστομία ή διάρροια, όχι όμως κάτι σοβαρότερο.

ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ
ritzal@pegasus.gr
Εφημερίδα Έθνος

Άρχισε την ανάπτυξη από τον εαυτό σου.

on 4/10/2014
Ένας από τους μαθητές του βούδα· ο Ατίσα, βρήκε μια μέθοδο για να μετασχηματίζει τον πόνο. Όταν εισπνέεις, φαντάσου ότι εισπνέεις όλα τα βάσανα, όλο τον πόνο, όλων των ανθρώπων στον κόσμο. Εισπνέεις όλο το σκοτάδι, όλη την αρνητικότητα, όλη την κόλαση που υπάρχει παντού. Άφησε την καρδιά σου να τα απορροφήσει.

Όταν εισπνέεις, να εισπνέεις όλο τον πόνο και όλα τα βάσανα ολόκληρης τής ύπαρξης, τού παρελθόντος, τού παρόντος και τού μέλλοντος.


Όταν εκπνέεις, βγάλε προς τα έξω όλη τη χαρά που έχεις, όλη την ευτυχία, όλη την ευλογία. Να εκπνέεις αφήνοντας τον εαυτό σου να λιώσει μέσα στην ύπαρξη. Αυτή είναι η μέθοδος τής συμπόνιας. Πάρε μέσα σου όλο τον πόνο και δώσε προς τα έξω όλες τις ευλογίες.


Όταν το κάνεις, θα εκπλαγείς. Από τη στιγμή που θα πάρεις μέσα σου όλον τον πόνο του κόσμου, δεν θα είναι πια πόνος.

Η καρδιά αυτόματα μεταμορφώνει την ενέργεια. Η καρδιά έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει το κάθε τι. Πιες τον πόνο και θα τον δεις να μεταμορφώνεται σε ευτυχία. Ύστερα, άφησε την ευτυχία να απλωθεί προς τα έξω.

Ο πόνος προέρχεται από τα δηλητήρια: Από την προσκόλληση, από την αποστροφή ή από την αδιαφορία. Πώς λοιπόν μπορείς να μην έχεις προσκολλήσεις, να μην αποστρέφεσαι τίποτα και να μην είσαι αδιάφορος; Με το να μάθεις να απορροφάς τον πόνο. Τότε το δηλητήριο τού πόνου μεταμορφώνεται σε συμπόνια.

Και να θυμάσαι, μην απορροφάς μόνο τον ανθρώπινο πόνο, αλλά ολόκληρης τής ύπαρξης, των βράχων, των δέντρων, των ζώων και των ανθρώπων. Και όχι μόνο τον πόνο που υπάρχει οτο παρόν, αλλά ολόκληρο τον πόνο τού παρελθόντος, τού παρόντος και τού μέλλοντος.

Όταν εισπνέεις όλον αυτόν τον πόνο, δεν μπορείς να αποστρέφεσαι τίποτα πια και δεν μπορείς να είσαι αδιάφορος. Κι όταν βγάζεις προς τα έξω όλη τη χαρά, την ευτυχία και τη μακαριότητα, δεν μπορείς να είσαι άλλο πια προσκολλημένος.

Όταν απορροφάς τον πόνο κάποιου άλλου, ο πόνος μεταμορφώνεται. Η φυσική τάση είναι να αποφύγεις τον πόνο. Η φυσική τάση είναι να προστατεύσεις τον εαυτό σου από τον πόνο, να απομακρυνθείς, να μη συμπονέσεις τον άλλο. Oι άνθρωποι δεν συμπονούν αληθινά, αλλά μόνο τυπικά, μόνο με τα χείλη. Αν συμπονούσαν αληθινά, θα έπαιρναν τον πόνο, θα βοηθούσαν τον άλλο άνθρωπο.

Συμβαίνει μερικές φορές και το γνωρίζεις. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι, που όταν τους συναντάς, νιώθεις ξαλαφρωμένος. Όταν φεύγουν, νιώθεις φωτεινός, νιώθεις να ρέεις, νιώθεις πιο ζωντανός, με εντονότερο παλμό, σαν να σου έχουν πάρει ένα μεγάλο βάρος από το κεφάλι σου, από το στήθος σου, σαν να έχυσαν κάποιο νέκταρ μέσα σου. Όταν φεύγουν, νιώθεις την καρδιά σου να χορεύει. Τους περιμένεις να ξανάρθουν, αναζητάς την παρέα τους, την απολαμβάνεις, επειδή τρέφεσαι από την παρουσία τους.

Επίσης υπάρχει και το αντίθετο είδος ανθρώπων. Όταν σε συναντούν, σε αφήνουν βαρύτερο από ό,τι ήσουν προηγουμένως. Σε αφήνουν σε ένα είδος απόγνωσης, αηδίας. Νιώθεις ότι σε έχουν ρουφήξει. Η ενέργειά σου είναι πεσμένη. Έχουν πάρει κάτι από την ενέργειά σου και δεν σου έχουν δώσει τίποτα. Αυτό είναι καθημερινή εμπειρία.

Αν οι άνθρωποι σε αποφεύγουν, να θυμάσαι ότι δεν φταίνε εκείνοι. Κάτι σ’εσένα τούς κάνει να σ’ αποφεύγουν. Αν oι άνθρωποι δεν θέλουν να σε συναντούν, αν βρίσκουν δικαιολογίες για να ξεφύγουν από σένα, να θυμάσαι ότι δεν είναι εκείνοι υπεύθυνοι. Εσύ κάνεις κάτι. κακό στην ενέργεια τους.

Αν oι άνθρωποι αναζητούν τη συντροφιά σου, αν γίνονται αμέσως φιλικοί, αν νιώθουν ένα είδος συμπάθειας και ακόμη και οι ξένοι έρχονται και κάθονται δίπλα σου και σου κρατούν το χέρι, αυτό σημαίνει ότι με κάποιο τρόπο τους βοηθάς, είτε το ξέρεις είτε όχι.

Οι πάντες βρίσκονται κάτω από το βάρος μεγάλης δυστυχίας, οι πάντες βρίσκονται κάτω από μεγάλο πόνο, όλων των ανθρώπων η καρδιά πονάει. Υπάρχει πολύς πόνος. Ο Ατίσα όμως λέει και κάτι άλλο, που είναι το κλειδί για να βιώσεις τη μέθοδο και να μη μείνει θεωρητική, στα λόγια.

Λέει: Άρχισε την ανάπτυξη από τον εαυτό σου.

Πριν μπορέσεις να μεταμορφώσεις τον πόνο ολόκληρης τής ύπαρξης, πρέπει να αρχίσεις πρώτα από τον εαυτό σου. Αυτό είναι ένα από τα θεμελιώδη μυστικά τής εσωτερικής ανάπτυξης. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα στους άλλους, που να μην το έχεις κάνει προηγουμένως στον εαυτό σου. Αν πονάς τον εαυτό σου, θα πονάς και τους άλλους.

Αν είσαι πονοκέφαλος για τον εαυτό σου, θα είσαι πονοκέφαλος και για τους άλλους. Αν είσαι ευτυχία για τον εαυτό σου, θα είσαι ευτυχία και για τους άλλους.

Ό,τι μπορείς να κάνεις στους άλλους, πρέπει να το έχεις κάνει προηγουμένως στον εαυτό σου, επειδή αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που μπορείς να μοιραστείς.

Πηγή

Έρευνα της NASA προβλέπει κατάρρευση του πολιτισμού εκτός εάν υπάρξει «δραματική μείωση του πληθυσμού»

on 4/10/2014

Μια νέα μελέτη που χρηματοδοτείται από το εργαστήριο ‘Goddard Space Flight Center’ της NASA, προβλέπει την κατάρρευση της κοινωνίας παρόμοια με την προειδοποίηση που είχε κάνει ο Δρ Paul Ehrlich στο βιβλίο του από την δεκαετία του ’60 “The Population Bomb”(«Η Πληθυσμιακή Βόμβα»), που έλεγε ότι μέσα σε μια δεκαετία ο πολιτισμός μας θα καταρρεύσει από τον υπερπληθυσμό και την παγκόσμια πείνα.

Την μελέτη πρώτη έφερε στο φως η βρετανική εφημερίδα Guardian, για την οποία ο περιβαλλοντολογικός συγγραφέας Nafeez Ahmed και διευθυντής του ‘Institute for Policy Research & Development’, λέει ότι είναι ένα «πολύ αξιόπιστο κάλεσμα αφύπνισης», αλλά σημείωσε ότι «η μελέτη είναι σε μεγάλο βαθμό θεωρητική».



Το βιβλίο του Αμερικανο-Εβραίου βιολόγου Paul Ehrlich του 1968 “The Population Bomb” προκάλεσε εκείνη την εποχή πανικό για το θέμα του υπερπληθυσμού. Ωστόσο, δημογράφοι τώρα προειδοποιούν για ένα επερχόμενο «δημογραφικό χειμώνα» εξαιτίας της χαμηλής αύξησης του πληθυσμού

Ο κοινωνικός επιστήμονας και υπέρμαχος της ζωής (κατά των αμβλώσεων) Steven Mosher, πρόεδρος του Ινστιτούτου Ερεύνης Πληθυσμού (PRI), ωστόσο, επέκρινε έντονα τόσο τη μέθοδο όσο και την πηγή της μελέτης. «Θα πρέπει να διαβάζεται όχι ως επιστήμη, αλλά ως επιστημονική φαντασία», είπε στο LifeSiteNews.

Η μελέτη χρησιμοποιεί μαθηματικό μοντέλο για την υποβολή του πληθυσμού της γης σε δύο κατηγορίες, τους Ελίτ (πλούσιοι) και τους Commoners δηλ. κοινούς (φτωχούς). Χρησιμοποιώντας πέντε παράγοντες κινδύνου στην εξίσωση - πληθυσμός, κλίμα, νερό, γεωργία και ενέργεια – αναφέρει η μελέτη, ότι οι ελίτ θα καταναλώνουν πάρα πολύ από τα πάντα, οδηγώντας σε «πείνα τους Commoners κάτι που τελικά θα προκαλέσει την κατάρρευση της κοινωνίας».

Υπό την διεύθυνση του μαθηματικού Safa Motesharrei του ‘National Socio-Environmental Synthesis Center’ και με μια ομάδα φυσικών και κοινωνικών επιστημόνων, η μελέτη κάνει έκκληση για μια «σημαντική μείωση της ανισότητας και των ποσοστών αύξησης του πληθυσμού».

Η μελέτη προεξοφλεί το αποτέλεσμα των τεχνολογικών εξελίξεων τόσο στην παραγωγή τροφίμων όσο και στη μείωση της χρήσης ενέργειας. «Η τεχνολογική αλλαγή μπορεί να αυξήσει την αποδοτικότητα της χρήσης των πόρων, αλλά τείνει επίσης να αυξήσει την κατά κεφαλήν κατανάλωση των πόρων και την κλίμακα εξόρυξης των πόρων, έτσι ώστε, με την απουσία πολιτικής, οι αυξήσεις στην κατανάλωση συχνά θα αντισταθμίσουν την αύξηση της αποδοτικότητας της χρήσης των πόρων», αναφέρει η έκθεση.


Οι ερευνητές λένε ότι, «η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και το ίδιο (αν όχι περισσότερο) των αυτοκρατοριών των Χαν, των Μαουρύα και των Gupta, καθώς και τόσων πολλών προηγμένων αυτοκρατοριών της Μεσοποταμίας, μαρτυρούν το γεγονός ότι οι προηγμένοι, σοφιστικέ, σύνθετοι και δημιουργικοί πολιτισμοί μπορεί να είναι τόσο εύθραυστοι και παροδικοί».

«Δύο σημαντικά χαρακτηριστικά φαίνεται να εμφανίζονται σε κοινωνίες που έχουν καταρρεύσει», αναφέρει η έκθεση. «Η εξάντληση των πόρων λόγω λόγω της πίεσης που ασκείται πάνω στην υπάρχουσα οικολογική ικανότητα» και «η οικονομική διαστρωμάτωση της κοινωνίας σε Ελίτ (πλούσιους) και Μάζες (ή "Commoners")».

«Ιστορικά οι καταρρεύσεις επετράπησαν να συμβούν από τους Ελίτ που φαίνεται να αγνοούν την καταστροφική πορεία, με πιο εμφανείς τις περιπτώσεις της Ρώμης και εκείνης των Μάγια», αναφέρει η έκθεση.

«Λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική διαστρωμάτωση, η κατάρρευση είναι πολύ δύσκολο να αποφευχθεί και απαιτεί σημαντικές αλλαγές στην πολιτική, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων μειώσεων της ανισότητας και των ποσοστών αύξησης του πληθυσμού», συμπεραίνουν οι ερευνητές.

Ωστόσο, ειδικοί που υπερασπίζονται την ζωή του αγέννητου δίνουν μια διαφορετική εικόναγια τις αιτίες και τους λόγους της κατάρρευσης της κοινωνίας.

«Τέτοιες ιστορίες τρόμου είναι βούτυρο στο ψωμί των αριστερών, υπερασπιστών των αμβλώσεων και προβάλλονται ευρέως στον αφελή τύπο, προβάλλοντας την ιδέα ότι είμαστε απλά πάρα πολλοί ή ότι τα ανεπτυγμένα έθνη απλά καταναλώνουν πάρα πολύ», είπε ο Mosher.
«Τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια. Με την τεχνολογική πρόοδο να επιλύει τα προβλήματα που προκύπτουν και τα ποσοστά των γεννήσεων να συνεχίζονται να μειώνονται, είναι εξαιρετικά απίθανο να ζήσουμε αυτό το σενάριο», είπε.

Ο Mosher πρόσθεσε εξάλλου ότι «η NASA υποτίθεται ότι είναι απασχολημένη στην εξερεύνηση του ηλιακού συστήματος, όχι στην χρηματοδότηση άγριων ​​κερδοσκοπικών μελετών σχετικά με την υποθετική πολιτισμική κατάρρευση σε αιώνες από τώρα».

Το Population Research Institute (PRI) έχει παρουσιάσει επανειλημμένα την απόδειξη ότι μια κατάρρευση της κοινωνίας είναι πιο πιθανό να προκύψει από μια δημογραφική κατάρρευση που προκαλείται από τα συνολικά αποδεκατισμένα ποσοστά γεννήσεων που οφείλεται στις αμβλώσεις και την αντισύλληψη.


Η σειρά βίντεο του PRI με τον τίτλο "POP 101", (εδώ) που είχε πάνω από 2 εκατομμύρια προβολές, διαψεύδει τον μύθο του υπερπληθυσμού σε 6 ενδιαφέροντα και σύντομα, αλλά τεκμηριωμένα, επεισόδια.

Ο ‘συντηρητικός’ αρθρογράφος Mark Steyn έχει εκδώσει μια ζοφερή προειδοποίηση σχετικά με τη δημογραφική αυτοκτονία της Δύσης.

Γράφοντας στο βρετανικό περιοδικό ‘the New Criterion’, ο Steyn δηλώνει ότι η ραγδαία κατάρρευση των ποσοστών γεννήσεων στην Ευρώπη, τον Καναδά και τα «δυτικοποιημένα» μέρη της Ασίας, καθώς και η εγκατάλειψη των αρχών της παραδοσιακής χριστιανικής ηθικής είναι η αρχή του τέλους του Δυτικού Πολιτισμού.

«Πολλά μέρη του κόσμου που αόριστα ονομάζουμε ‘δυτικό κόσμο’», γράφει ο Steyn, «δεν θα επιβιώσουν αυτόν τον αιώνα, και πολλά από αυτά θα εξαφανιστούν αποτελεσματικά μέσα διάρκεια της ζωής μας . ... Η πρόκληση για όσους εκτιμούν τον δυτικό πολιτισμό είναι η ισορροπία παρά οι εναλλακτικές λύσεις στο να βρεθεί ένας τρόπος για να σωθούν τουλάχιστον ορισμένα τμήματα της Δύσης».



Ο Steyn επεσήμανε την κατάρρευση των ποσοστών γεννήσεων και τα υψηλά ποσοστά των αμβλώσεων στις δυτικές χώρες ως μια πρόσκληση κατάκτησης αυτού που ονομάζεται «μετα - χριστιανική» Δύση από τον πιο γόνιμο, κοινωνικά έχοντα αυτοπεποίθηση και ριζικά ανόμοιοισλαμικό πολιτισμό που σήμερα το εκμεταλλεύεται αυτό.

«Η Ευρώπη στο τέλος αυτού του αιώνα», γράφει, «θα μοιάζει νε μια ήπειρο που έχει δεχθεί βόμβα νετρονίου: τα μεγάλα κτίρια θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, αλλά οι άνθρωποι που τα έχτισαν θα έχουν εξαφανιστεί. Διανύουμε μια αξιοσημείωτη περίοδο: Την αυτο- εξαφάνισης των φυλών, που, καλώς ή κακώς, διαμόρφωσαν τον σύγχρονο κόσμο».

Η μελέτη υπό την αιγίδα της NASA, με τίτλο “Human and Nature Dynamics (HANDY): Modeling Inequality and Use of Resources in the Collapse or Sustainability of Societies,” έχει γίνει δεκτή για δημοσίευση στο περιοδικό Ecological Economics.Το πλήρες κείμενο της μελέτης είναι διαθέσιμα online εδώ.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή