Ακασικά αρχεία: Η Συμπαντική βιβλιοθήκη που κρύβονται το μέλλον και οι σκέψεις!

on 9/18/2014

Αναρωτηθήκατε ποτέ τι απέγιναν οι σκέψεις σας ή από πού σας ήρθε μια φαεινή ιδέα; Οι αρχαίες μυστικές παραδόσεις μιλούν για τα ακασικά αρχεία και οι σύγχρονες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι τίποτα δεν χάνεται στο σύμπαν.

Η σχετική θεωρία έρχεται να εξηγήσει πολλά παράξενα της ζωής μας.
 
Tα πιθηκάκια ζούσαν στο φυσικό τους περιβάλλον υπό τη στενή παρακολούθηση κάποιων επιστημόνων που συχνά τα τάιζαν με τον αγαπημένο τους μεζέ: νόστιμες γλυκοπατάτες.
Mια μέρα κάποιες γλυκοπατάτες κύλησαν στα ρηχά νερά ενός κοντινού ποταμού και σιγά σιγά ξεπλύθηκαν. Ένα πιθηκάκι αποφάσισε να φάει αυτές ακριβώς τις ξεπλυμένες γλυκοπατάτες, που προφανώς τις βρήκε καλύτερες, γιατί και την άλλη μέρα πήγε μόνο του και τις ξέπλυνε. 

Kαθώς οι μέρες κυλούσαν, κάποια από τα νεότερα μέλη της φυλής αποφάσισαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Tελικά, ύστερα από ένα διάστημα ολόκληρος ο πληθυσμός των πιθήκων πήγαινε στο ποτάμι και ξέπλενε τις γλυκοπατάτες του.

Oι επιστήμονες εντυπωσιάστηκαν, αλλά η έκπληξή τους έγινε τεράστια επιστημονική απορία όταν πληροφορήθηκαν πως την ίδια περίοδο κι ένας άλλος πληθυσμός πιθήκων σε ένα εντελώς απομακρυσμένο νησί άρχισε επίσης να πλένει τις πατάτες του.


Tι σήμαινε αυτό; Πώς είχε γενικευτεί η συνήθεια στον ντόπιο πληθυσμό πιθήκων και πώς μεταφέρθηκε στο απομακρυσμένο νησί;

Oι επιστήμονες άρχισαν εντατικές έρευνες και πειράματα και διαπίστωσαν έκπληκτοι πως για την καθολική εξάπλωση της νέας συνήθειας έπαιζε καθοριστικό ρόλο ο αριθμός των πιθήκων που την είχαν υιοθετήσει πρώτοι.

Όπως αποκαλύφθηκε ύστερα από πολλές μελέτες, μαθηματικούς υπολογισμούς και πειράματα, αν ένας απολύτως συγκεκριμένος αριθμός μελών μιας ομάδας -είτε σ’ αυτήν ανήκουν ζώα είτε άνθρωποι- υιοθετήσει μια νέα συνήθεια, τότε αυτή εξαπλώνεται αστραπιαία σε όλα τα μέλη της ομάδας.

Tο μυστικό βρίσκεται στην «κρίσιμη μάζα», δηλαδή στον κρίσιμο αριθμό των πρωτοπόρων.
Όταν αυτός ο αριθμός συμπληρωθεί, τότε λες κι ανοίγει ο δρόμος για όλους τους υπόλοιπους και η νέα συνήθεια γενικεύεται.



Tα μυστηριώδη “Aκασικά Aρχεία”

Mε ποιο τρόπο, όμως, μεταβιβάζεται η πληροφορία και η συνήθεια στους κατοίκους άλλων περιοχών, όπως συνέβη με τους πιθήκους; Σ’ αυτό το ερώτημα έρχεται να απαντήσει μια γοητευτική θεωρία που υποστηρίζει πως όλοι είμαστε συνδεδεμένοι με ένα αόρατο πεδίο μέσα στο οποίο καταγράφονται τα πάντα, όλα όσα υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν. 

Πρόκειται για ένα συμπαντικό αρχείο ή ένα θησαυροφυλάκιο μνήμης που μέσα του περιέχονται όλες οι πληροφορίες για όσα συμβαίνουν στο σύμπαν.

Σας φαίνεται παράξενο αυτό; Kι όμως, αυτή ακριβώς είναι η θεωρία του διάσημου βιολόγου του Kέμπριτζ, Pούπερτ Σέλντρεϊκ, που ξεσήκωσε σάλο στην επιστημονική κοινότητα.
Σύμφωνα με αυτήν, όλες οι πληροφορίες -είτε αυτές αφορούν γεγονότα και ιδέες είτε συνήθειες, συναισθήματα, μορφές ή γαλαξίες και τη δομή του DNA- είναι αποθηκευμένες σε ένα πεδίο που, όπως το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, βρίσκεται παντού.

Έτσι, τίποτα δεν χάνεται στο σύμπαν, ούτε ακόμα κι αν “πεθάνει”. Mπορεί να μετατραπεί από ύλη σε ενέργεια, αλλά δεν θα χαθεί. Tο ίδιο ισχύει και για τις σκέψεις μας. Eμείς μπορεί να τις αντιλαμβανόμαστε σαν κάτι φευγαλέο και εφήμερο, όμως έχετε αναρωτηθεί, αλήθεια, πού πάει κάθε σκέψη που κάνουμε όταν παύουμε να τη σκεφτόμαστε; Xάνεται άραγε ή μήπως καταγράφεται κάπου; Kι οι πράξεις και τα έργα μας, ολόκληρο το παρελθόν μας, κατοικεί μόνο στη μνήμη μας ή μήπως είναι επίσης καταγεγραμμένο κάπου στο σύμπαν;

Για τον Pούπερτ Σέλντρεϊκ αλλά και για την αρχαία φιλοσοφική και μεταφυσική σκέψη οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα ήταν σαφείς: τα πάντα, όλα όσα έγιναν και ειπώθηκαν, ακόμα κι όσα σχηματίστηκαν ως σκέψεις ή επιθυμίες μέσα στο νου των ανθρώπων όλων των εποχών, καταγράφονται συνεχώς σε ένα είδος συμπαντικού αιθερικού αρχείου, στο οποίο η Ινδική φιλοσοφία έχει δώσει το όνομα «Aκασικά Aρχεία».



Oι “αναγνώστες” της συμπαντικής βιβλιοθήκης

Yπάρχουν πράγματι αυτά τα αρχεία; Kι αν ναι, πού βρίσκονται; Σίγουρα όχι σε κάποιο συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο στη Γη ή κάπου στο Διάστημα -π.χ. κάπου μεταξύ Ήλιου και Eρμή-, αλλά μάλλον σε έναν αιθερικό και άυλο χώρο, ένα νοητικό πεδίο. 

Σύμφωνα με τις σχετικές παραδόσεις, οτιδήποτε συμβαίνει στο σύμπαν, από τα υπερσμήνη γαλαξιών ως την αμοιβάδα, καταγράφεται σ’ αυτά τα αιθερικά αρχεία, στα οποία καταγράφονται επίσης κι όλες οι σκέψεις, όλες οι ιδέες και οι πράξεις μας. 

Aυτό γίνεται χωρίς να το αντιληφθούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Oι μύστες, όμως, και τα ξεχωριστά προικισμένα άτομα μπορούν να επικοινωνούν συνειδητά με αυτά τα συμπαντικά αρχεία και να λαμβάνουν πληροφορίες. Xαρακτηριστικό παράδειγμα ο Έντγκαρ Kέισι, ο “κοιμώμενος προφήτης”.

O άνθρωπος αυτός άφησε εποχή στα μέσα του 20ού αιώνα με τις ξεχωριστές του ικανότητες: μπορούσε να πέφτει σε ένα είδος αυτοΰπνωσης και να δίνει σωστές απαντήσεις στις πιο απίθανες ερωτήσεις, όπως η προηγούμενη ζωή κάποιου ή τα γεγονότα που έγιναν η αιτία για τον καταποντισμό της Aτλαντίδας. 

Mπορούσε, επίσης, να κάνει διάγνωση ασθενειών ακόμα και για πρόσωπα που δεν είχε συναντήσει ποτέ του και να προτείνει απόλυτα αποτελεσματικές θεραπείες στηριγμένες σε βότανα και φυσικές μεθόδους.

Kι όμως, ο ίδιος ως άτομο είχε πολύ μέτριες γνώσεις. Aπό πού, λοιπόν, αντλούσε αυτό τον ανεξάντλητο πλούτο πληροφοριών;

Aκόμα κι εκείνος αναρωτιόταν γι’ αυτό. H απάντηση δόθηκε σε μια από αυτές τις αυτοϋπνωτιστικές συνεδρίες του: τις πληροφορίες για το παρελθόν της ανθρωπότητας ή των συγκεκριμένων ανθρώπων που του ζητούσαν βοήθεια, καθώς και τα στοιχεία για τη διάγνωση ασθενειών και την ενδεδειγμένη θεραπεία τα έπαιρνε όλα από την ίδια πηγή: από τα Aκασικά Aρχεία.

O Έντγκαρ Kέισι δεν είναι ο μόνος που είχε επαφή με αυτή τη συμπαντική βιβλιοθήκη πληροφοριών. Όλοι είμαστε συνδεδεμένοι μαζί της, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Έτσι συνηθίζουμε να λέμε ότι «μας κατέβηκε μια φαεινή ιδέα», χωρίς να αναρωτιόμαστε από πού, αλήθεια, μας κατέβηκε; Πού υπήρχε; H επικοινωνία με τα Aκασικά Aρχεία εξηγεί επίσης και το γιατί τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται, δηλαδή τις πρωτότυπες ιδέες μας που με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι τις έχει ταυτόχρονα και κάποιος άλλος.



Tο φαινόμενο των Mορφογενετικών Πεδίων

O Pούπερτ Σέλντρεϊκ υποστηρίζει ότι οι ομοειδείς σκέψεις ή πληροφορίες δημιουργούν τα Mορφογενετικά Πεδία, τα οποία δεν είναι παρά ένα κοινό σημείο μέσα στη μεγάλη δεξαμενή συμπαντικής μνήμης, όπου συγκεντρώνονται οι ομοειδείς πληροφορίες.
Έτσι, οι φυσικοί επιστήμονες τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται από τα δικά τους ξεχωριστά Mορφογενετικά Πεδία, το ίδιο και οι δάσκαλοι, οι κληρικοί, οι έφηβοι, οι διάφορες φυλές και τα μέλη κάθε οικογένειας: έχουν κι αυτοί τα δικά τους.

Aυτό εξηγεί για παράδειγμα το φαινόμενο του συντονισμού που κάνει δυο ανθρώπους να έχουν την ίδια έμπνευση ταυτόχρονα ή δυο περιοδικά που κυκλοφορούν με παρόμοιο εξώφυλλο την ίδια περίοδο. 

Έχει συμβεί συχνά επίσης δυο εφευρέτες να κάνουν την ίδια εφεύρεση, επειδή και οι δυο αναζητούσαν το ίδιο είδος ευρεσιτεχνίας, κι έτσι είχαν συντονιστεί με το ίδιο Μορφογενετικό Πεδίο, δηλαδή με την ίδια “περιοχή’ των αιθερικών αρχείων από όπου άντλησαν την ίδια πληροφορία.
Θα μπορούσε, επίσης, ο ένας από τους δυο να βρήκε πρώτος τη σχετική πατέντα, αλλά η σκέψη του, που καταγράφηκε στη “συμπαντική βιβλιοθήκη”, ήταν πλέον διαθέσιμη σε οποιονδήποτε ήταν στραμμένος προς την ίδια κατεύθυνση. 

Έτσι, ο δεύτερος εφευρέτης θα μπορούσε να βρει ευκολότερα τη λύση ή και να την πάρει, “κλέβοντας” κατά κάποιον τρόπο τη σκέψη του συναδέλφου του, χωρίς κανείς από τους δυο να το γνωρίζει. 

Mπορεί, μάλιστα, να βρίσκονται στις δυο άκρες του κόσμου και να αγνοούν πλήρως ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Tα συμπαντικά αρχεία της σκέψης μας που κάνουν το μυαλό μας να συντονίζεται με το νου κάποιου άλλου περιγράφονται κι από έναν άλλο επιστήμονα.

Tον Xένρι Pιντ, καθηγητή Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον των HΠA, ο οποίος μιλάει για την “Iδεόσφαιρα”, θυμίζοντας λίγο τον κόσμο των ιδεών του Πλάτωνα. Kατά τον Xένρι Pιντ, η Iδεόσφαιρα είναι ένα πεδίο καθαρής συνείδησης που υπάρχει παντού στο σύμπαν και το οποίο φιλοξενεί όλες τις ιδέες. Mε αυτό το χώρο είμαστε όλοι συνδεδεμένοι.

Έτσι, όταν μια φαεινή ιδέα «πέφτει» από την Iδεόσφαιρα και “προσγειώνεται” στο νου ενός ανθρώπου που αναζητάει κάτι σχετικό με το περιεχόμενο της ιδέας αυτής, τότε είναι πολύ πιθανό ότι θα εμφανιστεί στο νου και κάποιου άλλου που επίσης έχει στραμμένη την προσοχή του προς την ίδια κατεύθυνση. Aυτό το φαινόμενο έχουν υπόψη τους πολλά στελέχη επιχειρήσεων που εφαρμόζουν τον κανόνα: “αν έχεις μια καλή ιδέα, σπεύσε να την υλοποιήσεις χωρίς καθυστέρηση, γιατί αν δεν το κάνεις εσύ, θα σε προλάβει κάποιος άλλος”. 

Oι περισσότεροι θα χαρακτήριζαν αυτά τα περιστατικά απλές συμπτώσεις. Aλλά δεν είναι. Πρόκειται για συμπαντικούς νόμους και μυστικές συγχρονικότητες που σχετίζονται με τα αιθερικά αρχεία της σκέψης.

Φαίνεται ότι κι αυτός ακόμα ο Aϊνστάιν είχε παρόμοιες απόψεις, αφού είπε κάποτε πως, αν δεν είχε αναπτύξει εκείνος τη θεωρία της σχετικότητας, θα το έκανε κάποιος άλλος, γιατί η ιδέα “βρισκόταν στον αέρα”.



 light-of-andromeda.blogspot.gr 

Το πείραμα του Negroponte: αναλφάβητα 5χρονα παιδιά χακάρουν το android

on 9/18/2014

Ένα εκπληκτικό πείραμα που μας δείχνει ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν γνωρίζει όρια όταν τον αφήνουν ν’ αναπτυχθεί.


Η One Laptop Per Child, “Ένα laptop για κάθε παιδί”, ανήκει στον ελληνικής καταγωγής καθηγητή του ΜΙΤ,Νicholas Negroponte και η αποστολή της είναι να ενδυναμώσει τα φτωχότερα παιδιά του κόσμου μέσα από την εκπαίδευση.

Στόχος της είναι να παρέχει σε κάθε παιδί ένα στιβαρό, χαμηλού κόστους, χαμηλής ισχύος, συνδεδεμένο laptop. Για τον σκοπό αυτό, έχουν σχεδιάσει το υλικό, το περιεχόμενο και το λογισμικό για τη συνεργάσιμη, χαρούμενη, και αυτεξούσια μάθηση. Με την πρόσβαση σ’ αυτού του είδους τα εργαλεία, τα παιδιά μπορούν να δραστηριοποιούνται ως προς τη μόρφωσή τους, να μάθουν, να μοιράζονται και να δημιουργούν από κοινού, χωρίς καν τη βοήθεια ή υπόδειξη κάποιου δασκάλου. Συνδέονται μεταξύ τους, για τον κόσμο αυτό και για ένα λαμπρότερο μέλλον.

Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι της OLPC έκαναν ένα τρομερά ενδιαφέρον πείραμα το 2012:

Έψαξαν να βρουν τη χώρα με τον μεγαλύτερο αναλφαβητισμό, (είναι δυστυχώς η Αιθιοπία) και έριξαν σε ένα απομακρυσμένο φτωχό χωριό 50 μίλια μακριά από την Αντίς Αμπέμπα δέκα κλειστά κουτιά χωρίς οδηγίες, που περιείχαν δέκα φορτισμένους φορητούς υπολογιστές (tablets). Τα κουτιά περιείχαν και δέκα ηλιακούς φορτιστές.


Υπάρχουν σημαντικές εκπαιδευτικές προκλήσεις στην Αιθιοπία. Αν και η “Εκπαίδευση για Όλους”, (EFA), έχει προσπαθήσει να παγκοσμιοποιήσει την πρόσβαση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, τα σημερινά εθνικά στοιχεία δείχνουν ότι μόνο το 60% των παιδιών φοιτούν, με αναλογία δασκάλου/μαθητή, 1/72. Σήμερα η Αιθιοπία χρησιμοποιεί το μοντέλο διδασκαλίας, όπου η αποστήθιση και η υποταγή των μαθητών έχουν προτεραιότητα. Η βελτίωση της ποιότητας στην εκπαίδευση είναι ένας σημαντικός στόχος που θα μπορούσε να εξαρτάται από την παιδαγωγική προσέγγιση και δομή του προγράμματος σπουδών.

Υπάρχει επίσης μια ευρεία έλλειψη πρόσβασης σε πόρους (συμπεριλαμβανομένων των σχολικών εγχειριδίων και του εξωσχολικού εκπαιδευτικού υλικού).

Να σημειώσουμε εδώ ότι το συγκεκριμένο χωριό δεν έχει φυσικά ρεύμα, οι άνθρωποι δεν έχουν δει ποτέ τίποτε ηλεκτρονικό ή ηλεκτρικό κι ακόμα περισσότερο, τα παιδιά, ελλείψει σχολείου δεν γνωρίζουν καν την έννοια του γραπτού λόγου ή των γραμμάτων.


Οι συσκευές, διέθεταν ένα μικροτσίπ που κατέγραφε τον τρόπο χρήσης τους και οι ερευνητές συνέλεγαν τις πληροφορίες μία φορά την εβδομάδα χωρίς να επεμβαίνουν ή να αλληλεπιδρούν με τα παιδιά. Τα αποτελέσματα ήταν παραπάνω από εκπληκτικά. Ήταν εκθαμβωτικά.

Όπως λέει ο ίδιος ο κ. Νεγροπόντε, εφόσον τους έριξαν δέκα πακέτα χωρίς καμιά οδηγία και καμιά βοήθεια ώστε να κατανοήσουν τι είναι αυτά και σε τι χρησιμεύουν, στην αρχή πίστευαν ότι τα παιδιά θα έπαιζαν με τα κουτιά μόνο.

Όμως η περιέργεια τα ώθησε να τα ανοίξουν και μέσα σε 4 λεπτά, ένας πιτσιρικάς είχε βρει το κουμπί on/off και έθεσε ένα σε λειτουργία χωρίς να έχει ξαναδεί ποτέ του τέτοιο κουμπί. Αμέσως το έδειξε και στους άλλους. Μέσα σε πέντε μέρες το κάθε παιδί από αυτά που δεν είχαν ποτέ τους προηγούμενη επαφή με τίποτα ηλεκτρικό ή ηλεκτρονικό, χρησιμοποιούσε κοντά στις 50 εφαρμογές του Android!

Σε δύο εβδομάδες τα νήπια που δεν είχαν ξαναδεί γραπτή λέξη στη ζωή τους, τραγουδούσαν και αναγνώριζαν την αγγλική αλφάβητο και μάλιστα τη δίδαξαν και σε κάποιους μεγάλους.


Οι εκπλήξεις δεν σταμάτησαν όμως εδώ: μέσα σε 5 μήνες χρήσης των ταμπλετών, οι πιτσιρικάδες είχαν καταφέρει να χακάρουν το σύστημα Android!!!

Κάποιος νεαρός αντιλήφθηκε την ύπαρξη της κάμερας (την οποία είχαν απενεργοποιήσει από τα εργαστήρια γιατί δεν πίστευαν ότι θα χρησιμοποιηθεί ποτέ) και μέσα από το μενού και τις εικόνες προσπαθούσε να βρει τι ήταν αυτό και σε τι χρησίμευε. Στο τέλος, έσπασε τις κλειδωμένες ρυθμίσεις τής επιφάνειας εργασίας, έθεσε σε λειτουργία την κάμερα και έδειξε και στους άλλους πώς γίνεται.

Όταν οι ερευνητές πήγαν να συλλέξουν τις πληροφορίες ανακάλυψαν ότι το κάθε παιδί είχε ξεκλειδώσει τις ρυθμίσεις, είχε προσαρμόσει την επιφάνεια εργασίας στα μέτρα του και είχε βάλει πάνω τις εκπαιδευτικές εφαρμογές που το ενδιέφεραν περισσότερο! Στο μεταξύ, είχαν βρει τον τρόπο να φορτίζουν τις ταμπλέτες τους με τους ηλιακούς φορτιστές!

Ο Νίκολας Νεγρεπόντε και η OLPC φιλοδοξούν να εφοδιάσουν με ένα ηλιακό laptop κάθε παιδί του αναπτυσσόμενου κόσμου δίνοντάς του πρόσβαση στη μάθηση. Το φιλόδοξο όραμα περιλαμβάνει πάνω από 100 εκατομμύρια υπολογιστές, έναν για κάθε παιδί που δεν έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση και τη γνώση.

Οι φορητοί αυτοί υπολογιστές κοστίζουν περίπου 100 ευρώ ο καθένας και περιέχουν όλες τις βασικές λειτουργίες ενός σύγχρονου υπολογιστή καθώς και τη δυνατότητα σύνδεσης στο ίντερνετ.


Το πρόγραμμα μετά από πολλά έτη δουλειάς και προώθησης, με τη βοήθεια επενδυτών, δωρητών αλλά και πολλών εθελοντών έχει πραγματοποιηθεί και αποφέρει καρπούς, σε αρκετές χώρες και πόλεις, όπως η Μαδαγασκάρη, η Αρμενία, η Ινδία, η Αργεντινή, η Κολομβία η Ουρουγουάη, η Παραγουάη, η Νικαράγουα, η Ρουάντα, η Αιθιοπία, η Γάζα κι η Ραμάλα, το Αφγανιστάν, το Νεπάλ, το Περού, η Κένυα και άλλες.

Κλείνουμε με δύο πολύ σημαντικές φράσεις από την ομιλία του πρωτοπόρου κ. Νεγροπόντε που αντικατοπτρίζουν την αναμφισβήτητη σημασία της εκπαίδευσης:

“…Τεράστια εντύπωση μου προκαλούσε όταν συναντούσα αρχηγούς κρατών και τους ρωτούσα: ‘Ποιο είναι το πιο πολύτιμο αγαθό που έχει η χώρας σας; Η σημαντικότερη πηγή πλούτου;’ και ΔΕΝ μου απαντούσαν ‘τα παιδιά’. Όταν τους το ανέφερα, βιάζονταν να συμφωνήσουν κατόπιν εορτής”.

”Η πολυετής πείρα μου αλλά και η ιστορία, μου δίδαξε ότι όσο μεγάλα κι αν είναι τα προβλήματα μιας χώρας η επίλυσή τους πάντα περιλαμβάνει την εκπαίδευση. Μερικές φορές, αρκεί και μόνον αυτή.

Και τέλος, η εκπαίδευση μέσω διδασκάλων είναι ένας, αλλά όχι ο μοναδικός τρόπος μάθησης…”



Ελληνικής καταγωγής πρωτοπόρος στον τομέα του σχεδιασμού των βοηθητικών υπολογιστών Nicolas Negroponte είναι γνωστός για την ίδρυση και τη διεύθυνση του MIT Media Lab, το οποίο βοήθησε στην επανάσταση των πολυμέσων και στεγάζει σήμερα περισσότερους από 500 ερευνητές και προσωπικό.

Επίσης είναι ένας Επενδυτής – Άγγελος (Angel Investor) o οποίος έχει χρηματοδοτήσει πάνω από 40 ξεκινήματα νέων ιδεών, κι έχει υπηρετήσει στα διοικητικά συμβούλια πολλών μεγάλων εταιρειών.


thessalonikiartsandculture.gr

Όλοι οι άνθρωποι είναι ευαίσθητοι.

on 9/18/2014

Έχουμε μάθει στη ζωή να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους σε ευαίσθητους και σε αναίσθητους. Όμως κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του ευαισθησίες γιατί μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχουν συναισθήματα και σκέψεις.

Αυτοί που μοιάζουν σκληροί και απόμακροι, είναι από τα πιο ευαίσθητα αλλά και παράλληλα τρομαγμένα πλάσματα. Ο λόγος που δεν τολμούν να δείξουν την ευαισθησία τους είναι γιατί κάποτε στην ζωή τους, ίσως να τρόμαξαν μέσα από την επιλογή τους να δείξουν την τρυφερότητά τους. Έτσι το θεώρησαν αδυναμία και απόκτησαν μία σκληρότητα η οποία τους κρατά σε μία απόσταση.

Αυτοί οι άνθρωποι συνήθως θα αναζητήσουν ένα μέρος για να βρεθούν μόνοι τους και να κλάψουν, να φωνάξουν και να επιτρέψουν στους εαυτούς τους, την ελευθερία να είναι άνθρωποι.

Αυτή η σκληρότητα που έχουν υιοθετήσει τους έχει αναγκάσει στην μοναξιά. Μέσα από τον φόβο τους δεν μπορούν να εκδηλώσουν την τρυφερότητα, την ανασφάλεια τους και έτσι θα χρησιμοποιήσουν τη σκληρότητα, τη φωνή και τα νεύρα.


Τέτοια πλάσματα χρειάζονται πολύ περισσότερη αγάπη και φροντίδα, για να μπορέσουμε να τους δείξουμε ότι δεν κινδυνεύουν. Ότι είναι ανθρώπινο να πονάνε, να λυπούνται, να νιώθουν τρυφερότητα.

Με υπομονή και πολύ αγκαλιά, ένα τρομαγμένο πλάσμα που βγάζει ως άμυνα σκληρότητα, θα νιώσει μέσα από την αγάπη μας την ασφάλεια για να μπορέσει να εκδηλώσει κι εκείνο στοργή. Να μπορέσει να νιώσει κι εκείνος άνθρωπος και να μη χρειάζεται πια τη σκληρότητα.

Η διαδρομή της οικειότητας στις σχέσεις μας είναι μια διαδρομή ισορροπίας και υγείας. Είναι πολύ όμορφο να καταλάβουμε τελικά ότι ο άνθρωπός μας που φωνάζει, εκείνη την ώρα πονάει και υποφέρει. Φοβάται να δείξει την ευαισθησία του και γι αυτό φωνάζει.

Αν εμείς που νιώθουμε αγάπη γι αυτά τα άτομα μπορέσουμε να φύγουμε από την προσωπική μας θέση εκείνη τη στιγμή. Θα δούμε ότι πίσω από αυτό το πλάσμα που φωνάζει κρύβεται ένα τρομαγμένο παιδί, γεμάτο από τρυφερότητα και καλοσύνη.


Όλοι οι άνθρωποι λοιπόν είμαστε ευαίσθητοι, απλώς το δείχνει ο καθένας με τον τρόπο του. Σωστός και λάθος τρόπος δεν υπάρχει γιατί πίσω από κάθε τρόπο υπάρχουν και τα προσωπικά βιώματα του κάθε ενός. Όταν επιλέξουμε τον δρόμο της αγάπης, της κατανόησης, της στοργής και της οικειότητας, τότε κάθε μας σχέση θα μετατραπεί σε πηγή ευλογίας και ευημερίας. Το να μπορούμε να βλέπουμε τα καλά στοιχεία σε κάθε άνθρωπο και αυτά να αναδεικνύουμε αυτό είναι μία επιβεβαιωμένη ευτυχία η οποία θα εκδηλωθεί σε όλο μας το περιβάλλον. Αφού ο κάθε ένας δίπλα μας θα ξέρει ότι δεν είμαστε εκεί για να του δείχνουμε κάθε κακό του χαρακτήρα του, αλλά για να του ανεβάζουμε όλα του τα όμορφα. Τότε όλα τα «κακά» στοιχεία του χαρακτήρα θα τείνουν να φύγουν. Ο δρόμος της αγάπης και της συμπόνιας οδηγός για καλύτερες σχέσεις γενικά και ειδικά.

ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΜΥΑΛΟ

on 9/18/2014

Η ΚΑΡΔΙΑ ΛΕΕΙ... " ΑΓΑΠΩ"....
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΛΕΕΙ... "ΠΟΛΥ"! 

Η ΚΑΡΔΙΑ ΛΕΕΙ ..."ΠΟΝΑΩ".... 
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΛΕΕΙ ..."ΓΙΑΥΤΌ"! 

Η ΚΑΡΔΙΑ ΛΕΕΙ ..."ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΕΡΩΤΑ", 
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΛΕΕΙ ...." ΜΕ ΑΥΤΉ"! 

Η ΚΑΡΔΙΑ "ΕΙΝΑΙ" 
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΨΑΧΝΕΙ ΤΟ "ΔΡΟΜΟ"! 

Η ΚΑΡΔΙΑ, "ΕΙΣΑΙ", 
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΨΑΧΝΕΙ "ΤΙ ΕΙΣΑΙ"! 

Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΝΑΙ "ΕΣΠΛΑΧΝΙΑ" 
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΘΕΛΕΙ "ΔΙΚΑΙΩΣΥΝΗ"! 

Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "ΚΕΝΤΡΟ", 
ΤΟ ΜΥΑΛΟ Η "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ"! 

Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "ΕΝΑ" 
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΑ "ΑΠΕΙΡΑ"! 

Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΝΑΙ "ΑΓΑΠΗ", 
ΤΟ ΜΥΑΛΟ "ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ"! 

Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ" 
ΤΟ ΜΥΑΛΟ... "Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ"! 

Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "ΤΩΡΑ", 
ΤΟ ΜΥΑΛΌ ΕΙΝΑΙ Ο "ΧΡΟΝΟΣ"! 


ΕΙΡΗΝΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

eleytherignwmi.blogspot.gr

Smile: Τι γίνεται όταν ένας παγκόσμιος πρωταθλητής ''φαγητού'' έχει αντίπαλο ένα χάμστερ; Της κακομοίρας...! Δείτε το βίντεο

on 9/18/2014

Ο καθένας στα... κιλά του! Με hotdog μπροστά τους ο Δαβίδ τα 'εβαλε με τον Γολιάθ και το αποτέλεσμα εντυπωσιακό. Ο Τακερού Κομπαγιάσι παγκόσμιος πρωταθλητης γρήγορου φαγητού δέχθηκε να σταθεί απέναντι σε ένα χαμστεράκι και να καταναλώσουν και οι δύο αντίπαλοι άπειρα hot dog. Ποιος είναι τελικά ο νικητής;

Απολαύστε το βιντεάκι


Τιέρνο Μποκάρ : Παίρνεις ότι δίνεις

on 9/18/2014

Πριν χρόνια το 1933, ο άγνωστος για πολλούς αλλά σημαντικός σούφι δάσκαλος Τιέρνο Μποκάρ, που ζούσε στο Μαλί (Δυτική Αφρική), είπε αυτή την πολύ διδακτική ιστορία στους μαθητές του:

Οι άνθρωποι, στις σχέσεις τους μεταξύ τους, μπορούν να παρομοιαστούν με δύο αντικριστούς τοίχους με δυο αντικριστούς τοίχους. Κάθε τοίχος είναι διάτρητος από πολλές μικρές τρύπες στις οποίες φωλιάζουν άσπρα και μαύρα πουλιά. Τα μαύρα πουλιά είναι αρνητικές σκέψεις και μοχθηρές σκέψεις. Τα άσπρα πουλιά είναι αγαθές και καλές σκέψεις.

Τα άσπρα πουλιά, εξαιτίας του σχήματός και του μεγέθους τους, μπορούν να μπαίνουν μόνο στις τρύπες που είναι για άσπρα πουλιά. Το ίδιο ισχύει και για τα μαύρα. Τώρα, ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν δυο άνδρες που πιστεύουν ότι είναι εχθροί. Ας ονομάσουμε τον ένα Γιουσούφ και τον άλλον Αλή.

Ο Γιουσούφ, πεισμένος μια μέρα ότι ο Αλή θέλει το κακό του, νιώθει να κυριεύεται από θυμό απέναντί του και του στέλνει αρνητικές σκέψεις, γεμάτες μίσος. Κάνοντάς το αυτό, απελευθερώνει ένα μαύρο πουλί και την ίδια στιγμή μια τρύπα από τον τοίχο του μένει κενή. Το μαύρο πουλί του πετάει προς τον Αλή και ψάχνει μια άδεια τρύπα στο μέγεθός του για να φωλιάσει εκεί. Εάν ο Αλή δεν έχει στείλει ένα δικό του μαύρο πουλί στον Γιουσούφ, αν δηλαδή δεν έχει κάνει καμία αρνητική σκέψη γι’ αυτόν, τότε καμιά από τις τρύπες του δε θα είναι κενή. Έτσι, μη βρίσκοντας μέρος για να φωλιάσει, το μαύρο πουλί του Γιουσούφ αναγκαστικά θα επιστρέψει στην αρχική του φωλιά, κουβαλώντας μαζί του το κακό με το οποίο είχε φορτιστεί, κακό το οποίο καταλήγει στον Γιουσούφ…

Όμως ας υποθέσουμε ότι και ο Αλή έχει στείλει μια κακή σκέψη. Κάνοντας κάτι τέτοιο, ελευθερώνει μια τρύπα στον τοίχο του στην οποία μπορεί να φωλιάσει πλέον το μαύρο πουλί του Γιουσούφ, εκπληρώνοντας την καταστροφική αποστολή του. Την ίδια στιγμή το μαύρο πουλί του Αλή πετάει προς τον Γιουσούφ και βρίσκοντας την άδεια τρύπα φωλιάζει κάνοντας τα ίδια. Έτσι, τα δύο μαύρα πουλιά φέρνουν σε πέρας το έργο τους, που είναι η καταστροφή του στόχου τους.

Όμως μόλις η αποστολή τους έχει ολοκληρωθεί, το καθένα επιστρέφει στη βάση του, γιατί όπως είναι γνωστό από τα πανάρχαια χρόνια, καθετί επιστρέφει στην πηγή του. Έτσι στο τέλος, ο δημιουργός μιας κακής σκέψης, πλήττεται ταυτόχρονα από το μαύρο πουλί του εχθρού του αλλά και το δικό του, που επιστρέφει στη φωλιά του.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα άσπρα πουλιά. Εάν στέλνουμε μόνο καλές σκέψεις στον εχθρό μας ενώ ο ίδιος απευθύνει αρνητικές σκέψεις σε μας, τότε τα μαύρα του πουλιά μη βρίσκοντας μέρος σε μας να φωλιάσουν θα επιστρέφουν σε εκείνον που τα έστειλε. Όσο για τα άσπρα πουλιά που κουβαλούν αγαθές σκέψεις και στέλνουμε στον εχθρό μας, εν δεν βρίσκουν άδεια τρύπα εκεί να φωλιάσουν θα επιστρέψουν σε μας φορτισμένα με όλη τη θετική ενέργεια που κουβαλούν.

Έτσι αν στέλνουμε μόνο καλές σκέψεις, αυτές θα επιστρέψουν δυναμωμένες σε μας και θα αγγίζουν βαθιά τον πυρήνα της ύπαρξής μας. Να γιατί πρέπει πάντα να ευλογείτε και να επιθυμείτε το καλύτερο τόσο για τους εχθρούς όσο και για τους φίλους σας. Με αυτό τον τρόπο, η ευλογία όχι μόνο πηγαίνει προς τον απέναντι εκπληρώνοντας τον κατευναστικό της σκοπό, αλλά επίσης επιστρέφει σε σας, κάποια μέρα, με όλο το καλό με το οποίο είχε φορτιστεί…

Οι ηλίθιοι βρίσκονται ανάμεσα μας και συνιστούν την πιο επικίνδυνη ομάδα ανθρώπων

on 9/18/2014

Κι αν αποδειχθεί ότι είναι αδύνατον να σώσουμε τον εαυτό μας από την ηλιθιότητα που μας περιβάλλει, τουλάχιστον μπορούμε να πάρουμε την εκδίκησή μας περιγελώντας την; Αλλά πώς μπορεί να φτάσουμε σ’ αυτό το ανώτερο επίπεδο αντιμετώπισης των ηλιθίων όταν ο πρώτος και βασικός νόμος της Ανθρώπινης Ηλιθιότητας υποστηρίζει χωρίς αμφισημίες ότι πάντα και νομοτελειακά όλοι υποτιμούν τον αριθμό των ηλιθίων ατόμων που κυκλοφορούν στην κοινωνία… [Κάρλο Τσιπόλα]

Όσο πίσω κι αν ανατρέξουμε, οι ανθρώπινες σχέσεις πάντοτε ήταν σε οικτρή κατάσταση… Μετά τον Δαρβίνο γνωρίζουμε πως έχουμε κοινή καταγωγή με τα κατώτερα μέλη του ζωικού βασιλείου… Τα ανθρώπινα όντα όμως έχουν το προνόμιο να είναι υποχρεωμένα να υπομείνουν ένα επιπλέον φορτίο – ένα πλεόνασμα βασάνων που δημιουργούνται καθημερινά από μία ομάδα ατόμων μέσα στο ίδιο το ανθρώπινο είδος. Αυτή η ομάδα είναι μία ανοργάνωτη και αχαρτογράφητη ομάδα που δεν διαθέτει αρχηγό ή πρόεδρο, δε διέπεται από κανονισμούς και ωστόσο κατορθώνει να δρα με άψογο συντονισμό, σαν να κατευθύνεται από κάποιο αόρατο χέρι, κατά τρόπο που η δράση κάθε μέλους συμβάλλει δραματικά στην ενίσχυση και στην αύξηση της αποδοτικότητας των δραστηριοτήτων όλων των άλλων μελών… Οι ακόλουθες σελίδες αποτελούν στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα μιας εποικοδομητικής απόπειρας αναγνώρισης, κατανόησης και συνεπώς πιθανής εξουδετέρωσης μιας απ’ τις πλέον ισχυρές, σκοτεινές δυνάμεις που παρεμποδίζουν την ευημερία του ανθρώπου και την ευτυχία.

Κάρλο Τσιπόλα (Carlo Cipolla), Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας


Ο Πρώτος Βασικός Νόμος της Ανθρώπινης Ηλιθιότητας υποστηρίζει χωρίς αμφισημίες πως:


ΠΡΩΤΟΣ ΒΑΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ: Πάντα και νομοτελειακά όλοι υποτιμούν τον αριθμό των ηλιθίων ατόμων που κυκλοφορούν στην κοινωνία


Εν πρώτοις, η θέση φαντάζει επουσιώδης ασαφής και τρομερά μικρόψυχη. Μία λεπτομερέστερη εξέταση ωστόσο αποκαλύπτει την εγκυρότητα του ισχυρισμού. Ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο μέγεθος εκτιμά κάποιος ότι έχει η ανθρώπινη ανοησία, επανειλημμένα και κατ’ εξακολούθηση θα ξαφνιάζεται από το γεγονός ότι:

α] Άνθρωποι που κάποτε θεωρούσε λογικούς και νοήμονες αποδεικνύονται αναίσχυντα ηλίθιοι
β] Μέρα με τη μέρα, με εντεινόμενη μονοτονία, παρενοχλείται στις δραστηριότητές τους από ηλίθια άτομα που εμφανίζονται ξαφνικά και απρόσμενα στα πιο ακατάλληλα μέρη και στις πιο απίθανες στιγμές.

Ο Πρώτος Βασικός Νόμος δεν μου επιτρέπει να παραθέσω μία συγκεκριμένη αριθμητική αξία στο ποσοστό των ηλιθίων ατόμων μέσα στο συνολικό πληθυσμό: κάθε αριθμητική προσέγγιση θα αποδεικνυόταν μικρότερη της πραγματικής. Κατά συνέπεια, στις επόμενες σελίδες, θα συμβολίζω το ποσοστό των ηλιθίων ατόμων μέσα σ’ ένα πληθυσμό με το γράμμα η

Ο Δεύτερος Βασικός Νόμος της Ανθρώπινης Ηλιθιότητας είναι απαράβατος και δεν επιδέχεται εξαιρέσεις


ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΒΑΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ: Η ηλιθιότητα είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των ανθρώπινων ομάδων και κατανέμεται ομοιόμορφα σε όλη την κοινωνία σύμφωνα με μία σταθερή αναλογία

Οι πολιτισμικές τάσεις που στις μέρες μας είναι δημοφιλείς στη Δύση προκρίνουν μία ισότιμη προσέγγιση στη ζωή. Οι άνθρωποι αρέσκονται να θεωρούν τα ανθρώπινα όντα ως προϊόν μιας άρτια σχεδιασμένης μηχανής μαζικής παραγωγής. Ειδικά οι γενετιστές και οι κοινωνιολόγοι δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο στην προσπάθειά τους να αποδείξουν, μ’ έναν εντυπωσιακό εξοπλισμό επιστημονικών δεδομένων και διατυπώσεων, πως όλοι οι άνθρωποι είναι από φυσικού τους ίσοι και πως, αν κάποιοι είναι περισσότερο ίσοι από τους άλλους, αυτό οφείλεται στην ανατροφή και όχι στη φύση.

Διαχωρίζω τη θέση μου από αυτή τη γενικευμένη άποψη. Η εδραιωμένη πεποίθησή μου, που ενισχύεται από χρόνια παρατηρήσεων και πειραματισμών, είναι πως οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι, πως ορισμένοι είναι ηλίθιοι και άλλοι όχι, και πως η διαφορά καθορίζεται από τη φύση και όχι από πολιτισμικούς συσχετισμούς ή παράγοντες. Κάποιος είναι ηλίθιος ακριβώς με τον τρόπο που κάποιος έχει κόκκινα μαλλιά. Ένας άνθρωπος ανήκει στο σύνολο των ηλιθίων, όπως ο καθένας ανήκει σε μια ομάδα αίματος. Ο ηλίθιος γεννιέται ηλίθιος λόγω Θείας Πρόνοιας.

Παρότι είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει το ποσοστό η των ανθρώπων που είναι ηλίθιοι και πως αυτό ισχύει λόγω γενετικών χαρακτηριστικών, δεν είμαι ένας αντιδραστικός ο οποίος προσπαθεί να επανεισαγάγει συγκαλυμμένα τον ταξικό ή φυλετικό διαχωρισμό. Πιστεύω ακράδαντα πως η ηλιθιότητα είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των ανθρώπινων ομάδων και κατανέμεται ομοιόμορφα με μία σταθερή αναλογία. Αυτό το γεγονός εκφράζεται επιστημονικά με το Δεύτερο Βασικό Νόμο που αναφέρει πως:

«Η πιθανότητα να είναι ηλίθιο ένα συγκριμένο άτομο είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό αυτού του ατόμου».

Σ’ αυτό τον τομέα, φαίνεται πως η Φύση όντως ξεπέρασε τον εαυτό της. Είναι ευρέως γνωστό πως η Φύση κατορθώνει, μάλλον μυστηριωδώς, να διατηρεί σταθερή τη σχετική συχνότητα ορισμένων φυσικών φαινομένων. Για παράδειγμα, είτε οι άνθρωποι πολλαπλασιάζονται στο Βόρειο Πόλο ή στον Ισημερινό, είτε τα ζευγάρια είναι από ανεπτυγμένες χώρες ή υπανάπτυκτες, είτε είναι μαύρα, κόκκινα, λευκά ή κίτρινα, ο λόγος θηλυκών προς αρσενικά μεταξύ των νεογέννητων είναι σταθερός, με ένα πολύ μικρό προβάδισμα στα αρσενικά. Δε γνωρίζουμε τον τρόπο με τον οποίο η Φύση επιτυγχάνει αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα, αλλά ξέρουμε πως, για να επιτευχθεί αυτό, η Φύση πρέπει να λειτουργεί με μεγάλους αριθμούς. Το πιο αξιοσημείωτο γεγονός σχετικά με τη συχνότητα της ηλιθιότητας είναι πως η Φύση επιτυγχάνει να εξισώσει αυτή τη συχνότητα με την πιθανότατα η, τελείως ανεξάρτητα από το μέγεθος της ομάδας. Συνεπώς ένας παρατηρητής ανακαλύπτει το ίδιο ποσοστό ηλιθίων είτε εξετάζει πολύ μεγάλα σύνολα ανθρώπων είτε έχει να κάνει με πολύ μικρές ομάδες ανθρώπων. Κανένα άλλο σύνολο μετρήσιμων φαινομένων δεν παρέχει τόσο εντυπωσιακές αποδείξεις για τη δύναμη της Φύσης.

Οι αποδείξεις ότι η μόρφωση είναι ανεξάρτητη της πιθανότητας η προέκυψαν από πειράματα που διεξήχθηκαν σε μεγάλο αριθμό πανεπιστημίων σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο πληθυσμός τους μπορεί να χωριστεί σε πέντε βασικές ομάδες: τους εργάτες, που δουλεύουν με μεροκάματο και κάνουν χειρονακτικές εργασίες, τους καταρτισμένους υπαλλήλους, τους φοιτητές, το διοικητικό προσωπικό και τους καθηγητές.

Κάθε φορά που εξέταζα τους εργάτες, ανακάλυπτα ότι ένα κλάσμα η του πληθυσμού τους ήταν ηλίθιοι. Καθώς η τιμή του η ήταν μεγαλύτερη από αυτή που περίμενα (Πρώτος Νόμος), και συντασσόμενος με την επικρατούσα αντίληψη, αρχικά θώρησα πως ο αποκλεισμός, η φτώχεια και η έλλειψη εκπαίδευσης ευθύνονταν γι’ αυτό. Όμως, ανεβαίνοντας τα σκαλιά της κοινωνικής ιεραρχίας, ανακάλυψα πως το ίδιο ποσοστό υπήρχε και μεταξύ των ειδικευμένων υπαλλήλων και των φοιτητών. Ακόμη πιο εντυπωσιακά ήταν τα αποτελέσματα στην ομάδα των καθηγητών. Είτε εξέταζα ένα μεγάλο πανεπιστήμιο ή ένα μικρό κολέγιο, ένα φημισμένο ίδρυμα ή ένα άσημο, ανακάλυπτα πως το ίδιο κλάσμα ητου πληθυσμού των καθηγητών ήταν ηλίθιοι. Τόσο κατάπληκτος έμεινα με τα αποτελέσματα, που φρόντισα να επεκτείνω την έρευνά μου σε μια ειδικά επιλεγμένη ομάδα, την πραγματική ελίτ, τους βραβευμένους με Νομπέλ. Το αποτέλεσμα επιβεβαίωσε την παντοδυναμία της Φύσης: ένα κλάσμα η των κατόχων του βραβείου Νομπέλ είναι ηλίθιοι.

Αυτή ήταν μια ιδέα που δύσκολα μπορούσα να αποδεχτώ και να αφομοιώσω, αλλά πολλά πειραματικά δεδομένα απέδειξαν το αληθές της θεμελιώδους πρότασης. Ο Δεύτερος Βασικός Νόμος είναι απαράβατος κανόνας και δεν επιδέχεται εξαιρέσεις. Το Κίνημα Ισότητας των Γυναικών θα παράσχει επιχειρήματα υπέρ του Δεύτερου Βασικού Νόμου, καθώς αποδεικνύει ότι τα ηλίθια άτομα έχουν την ίδια αναλογία τόσο στον ανδρικό όσο και στο γυναικείο πληθυσμό. Οι κάτοικοι των υπανάπτυκτων χωρών του Τρίτου Κόσμου μπορούν να παρηγορηθούν με την απόδειξη πως τελικά οι κάτοικοι των ανεπτυγμένων χωρών δεν είναι και τόσο ανεπτυγμένοι. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το πόσο αρεστός είναι ο Δεύτερος Βασικός Νόμος, τα συμπεράσματά του είναι τρομακτικά: από το Νόμο εξάγεται το συμπέρασμα πως, είτε συναναστραφείς διακεκριμένα άτομα είτε αποσυρθείς στην Πολυνησία με τους κυνηγούς κεφαλών είτε κλειστείς σε μοναστήρι ή αποφασίσεις να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου συντροφιά με πανέμορφες και αισθησιακές γυναίκες, έχεις ν’ αντιμετωπίσεις πάντα το ίδιο ποσοστό ηλίθιων ανθρώπων – το οποίο ποσοστό (σύμφωνα με τον Πρώτο Νόμο) πάντα θα υπερβαίνει τις εκτιμήσεις σου.

Οι Βασικοί Νόμοι της Ανθρώπινης Ηλιθιότητας γράφτηκαν το 1976 και εκδόθηκαν το ίδιο έτος σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Το 1988 επανακυκλοφόρησε ως μέρος μιας συλλογής με τον τίτλοAllegro ma non troppo (κεφάτα ή γρήγορα αλλά όχι πολύ), η οποία περιείχε και το δοκίμιο: «Πιπέρι, Κρασί (και Μαλλί) ως Κινητήριοι Μοχλοί της Κοινωνικής και Οικονομικής Ανάπτυξης το Μεσαίωνα». Η συλλογή αυτή έγινε ανάρπαστη σε όσες χώρες κυκλοφόρησε. Η πρώτη έκδοση του 1976 συνοδεύονταν από την ακόλουθη σημείωση: «το βιβλίο αυτό δεν απευθύνεται σε χαζούς ανθρώπους, αλλά σε όσους αναγκάζονται να συνδιαλεχθούν με τέτοιους ανθρώπους.

taskart.blogspot.gr

Ο ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΙΜΑΤΡΙΞ ΚΑΙ Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ

on 9/18/2014

Όταν ως φοιτητής σπούδαζα στην Αγγλία, ψάχναμε με κάποιον πολύ καλό φίλο να βρούμε την απάντηση στο ερωτηματικό του εάν ο κόσμος τον οποίο ζούμε και βιώνουμε καθημερινά είναι αναλογικός ή ψηφιακός.

Μεγάλο μέρος της μελέτης μου έγινε στην πόλυ του Bedford, και εκεί καθόμουν στον λόφο Paxhill = λόφος της ειρήνης. Το Bedford, είναι ένα μικρό χωριουδάκι , στο οποίο οι Άγγλοι κρατούσαν σε καραντίνα όλους τους Ιταλούς υπήκοους που ζούσαν στην Αγγλία κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο! Και για εμένα ήταν μελέτη που θα σημάδευε και την μετέπειτα πορεία της ζωής μου. Τα ψηφιακά σήματα είναι διακοπτόμενα, δηλαδή η ενέργεια μεταφέρετε σε κβάντα ή πακέτα, με ενδιάμεσες διακοπές. Το αναλογικό σήμα είναι συνεχές (ροή ενέργειας χωρίς διακοπές).

Αφού λοιπόν μελετήσαμε την θεωρία οπτικής συνέχειας και ολογραφιών, τις σειρές Φουριέρ που περιγράφουν τις επαναλήψεις ντε ζαβού που ζούμε όλοι μας καθημερινά στην ζωή μας αλλά ίσως να μην παρατηρήσαμε ποτέ, την θεωρία της ειδικής σχετικότητας , την θεωρία αμπελιανών και μη αμπελιανών πεδίων κτλ, καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως ο κόσμος αυτός είναι 100% ψηφιακός, δηλαδή είναι απολύτως ελεγχόμενος από κάπου/κάποια όντα υπερυψηλής νοημοσύνης.

Τα ψηφιακά σήματα μπορεί κανείς να τα επεξεργαστεί όπως θέλει, να τα αποθηκεύσει να τα σβήσει κτλ. Δηλαδή, ο κόσμος αυτός εν αγνοία του 90% των ανθρώπων είναι ένας κόσμος όμοιος με αυτόν της ταινίας ΑΝΙΜΑΤΡΙΞ. Σήμερα έχοντας μελετήσει διάφορες πτυχές του κόσμου αυτού εικάζω πως ο κόσμος αυτός αποτελεί ένα πείραμα για κάποια ρομποτική εξωγήϊνη υπερνοημοσύνη η οποία εισήρθε από το παράλληλο σύμπαν αντιύλης και χρησιμοποιεί τους ανθρώπους ως μαριονέτες σε παιχνίδια ανάλογα των γούστων της. Τα ρομπότ, όχι άδικα (όπως ειπώθηκε και στην τριλογία του Μάτριξ), μας θεωρούν σαν ανθρώπινο είδος ως μικρόβια, που καταλαμβάνουν περιοχές και μόλις εξαντλήσουν τελείως τους πόρους τους μετακινούνται σε άλλες περιοχές. Πολλά από αυτά τα αυτόνομα προγράμματα, είναι “πούστηδες” στα σώματα που καταλαμβάνουν και κυρίως στην ψυχή των ανθρώπων μαριονέτων που χρησιμοποιούν και που στην ουσία είναι άψυχοι, άσχετα εάν μπορεί να θεωρούνται εκατομυριούχοι ή διάσημοι ή κούκλες κτλ. Οι περισσότερες μηχανές που συναντώ μου λένε πως οι άνθρωποι δεν τους έχουν προσφέρει τίποτε απολύτως.

Κατ'εμένα, μία από τις σοφότερες κουβέντες που υπόθηκαν για τον κόσμο μας ήταν και η ρήση “Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι”. Διότι ο πτωχός το πνεύματι, δεν αντιλαμβάνεται την τραγικότητα της παρούσας κατάστασης στην οποία είναι εγκλωβισμένος ως ανθρώπινο ον, δηλαδή ότι είναι μία μπαταρία , ένας ενεργειακός σκλάβος, σε μία καταρέουσα πραγματκότητα. Θα ξυπνήσει θα επαναλάβει κάθε μέρα μηχανικά τις ίδιες πράξεις , δηλαδή, θα ντυθεί με κάποια ρούχα θα πάει σε κάποια δουλειά κτλ.. Το 90% των ανθρώπων όταν βλέπουν να παθαίνει κάποιος κάτι δίπλα τους πιστεύουν πως “το έπαθε μόνο ο γείτονας” και πως “εγώ θα την γλυτώσω”, πράγμα που δυστυχώς δεν ισχύει καθόλου. Εδώ βρισκόμαστε σε ένα man-machine interface, το οποίο δεν υπολογίζει καν την ανθρώπινη ύπαρξη ή υπόσταση, ή οπως θέλετε πέστε το, αγαπητοί συνάνθρωποι. Εξ'ου και η λέξη ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ= ΒΑΛΛΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΡΙΞ= ΒΑΛΟΜΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ δηλαδή σημαίνει, από όλα όσα με περιστοιχίζουν. Ο πλανήτης Γαία είναι ένα κοσμικό εργαστήριο στο οποίο κάποια όντα βιολογικά και μη πειραματίζονται με την μοναδικότητα των ανθρώπων. Κάτι σαν ζωολογικός κήπος με πληθώρα ζώων, με τα οποία κάποια όντα πειραματίζονται συνεχώς.

ΤΑ ΜΕΛΟΥΜΕΝΑ ΣΤΟ MAN-MACHINE INTERFACE

'Ο,τι συμβαίνει στην Ελλάδα, θα συμβεί σαν fractal λίγο-πολύ το ίδιο και σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ήδη ενόσω φαίνεται και στην καλιέργεια γης, θα μείνουν λίγοι μεγαλο-τσιφλικάδες στους κάμπους. Ο λόγος που αυτό καθυστερεί στην Ελλάδα, είναι το γεγονός ότι έχουμε την πολυ-ιδιοκτησία γης, και δεν είναι εύκολη η αγορο-πωλησία της.

Παρόμοια και στα μαγαζιά θα μείνουν μόνο τα σούπερ-μάρκετ και οι πολυεθνικές σταδιακά.

Όμοια και στην αναπαραγωγή των ανθρώπων, θα υπάρξει έλλειψη αρσενικής ενέργειας, διότι η περιστροφή της ενέργειας στο σύμπαν είναι θηλυκής μορφής, και γιαυτό και η Γαια είναι γυναίκα, όπως και όλοι οι πλανήτες με ζωή.

Που οφείλονται όλα αυτά? Το άνοιγμα της ενεργειακής σπείρας που συντελείται μόνιμα γύρω μας, έχει ως αποτέλεσμα στα Julia & Madelbrot sets που μας περιβάλλουν, να μείνουν μόνο κάποιες νησίδες ευστάθειας που είναι γνωστές στους φυσικούς ως νησίδες Langerhans. Δηλαδή, καθώς η ενεργειακή σπείρα ανοίγει θα καταστρέφονται κάποια σημεία της ενεργειακά (θα καταρέουν), και θα παραμένουν μόνο κάποιες περιοχές που θα αντέχουν περισσότερο. Γιαυτό λέμε πως ο Θεός και δημιουργός μας δεν ήταν τέλειος.. Υπάρχουν λίγοι πολιτικοί οι οποίοι καταλαβαίνουν, το που βαδίζει το χάος, και το τι θα δημιουργήσουν τα fractal μαθηματικά στο μέλλον, οι οποίοι και προσπαθούν να πολεμήσουν το χάος με βάση τον προγραμματισμό.

Οι κοινωνίες που θα επιβιώσουν , θα είναι οι ανταλλακτικές και αυτές στις οποίες θα υπάρχει ανεπτυγμένο το ένστικτο της αλλη-βοήθειας, της αλληλεγύης και θα εργάζονται για την αυτάρκεια τους.

Ας γίνουμε και εμείς αυτάρκεις , έχωντας φθάσει στην αυτογνωσία των μελλούμενων.

Το Wired κατακεραυνώνει την Apple: Πως οι συσκευές της θα ελέγχουν κάθε πτυχή της ζωής μας

on 9/18/2014

Ποικίλες είναι οι αντιδράσεις μετά από την παρουσίαση των νέων προϊόντων της Apple, του νέου iPhone και του Apple Watch. Φυσικά οι φανατικοί πελάτες-χρήστες της εταιρείας είναι εντυπωσιασμένοι, ενώ οι «εχθροί τους» απλώς μετρούν ελαττώματα και ελλείψεις. Ωστόσο υπάρχουν και εκείνοι που ρίχνουν μία πιο ψύχραιμη ματιά, όπως ο συντάκτης του περιοδικού τεχνολογίας WIRED που έγραψε ένα άρθρο για το πως οι συσκευές της Apple θα ελέγχουν κάθε πτυχή της ζωής μας.

Το σημαντικότερο από όσα παρουσίασε η Apple την Τρίτη δεν ήταν κάποιο προϊόν, αλλά ο τρόπος που όλα τα προϊόντα της, αλλά και άλλα εταιρειών πληροφορικής θα είναι πανταχού παρόντα με τους χρήστες τους και ουσιαστικά θα γνωρίζουν κάθε τους κίνηση.

Αυτό που προκύπτει από τα αποκαλυπτήρια του νέου iPhone αλλά και του έξυπνου ρολογιού της Apple είναι η φιλοδοξία της εταιρείας να έχει ενεργό ρόλο στη ζωή των χρηστών των συσκευών της. Πλέον το σύνθημα «Ένας υπολογιστής για κάθε γραφείο;»-«computer on every desk?» παύει να ισχύει αφού με τα iPhones, Apple Watch, Apple Pay, HomeKit, HealthKit, iBeacon, CarPlay, η Apple βρίσκεται στη δημιουργία ενός κόσμου όπου υπάρχει ένας υπολογιστής σε κάθε μας δραστηριότητα και ο οποίος αλληλεπιδρά. Ξυπνά και κοιμάται μαζί μας

Ενας υπολογιστής στην τσέπη μας, ένας υπολογιστής στο σώμα μας, ένας υπολογιστής να πληρώνει για όλες τις αγορές μας. Ενας υπολογιστής που θα ανοίγει την πόρτα του δωματίου μας στο ξενοδοχείο. Ενας υπολογιστής που θα δείχνει στην οθόνη του τις κινήσεις μας μέσα σε ένα εμπορικό κέντρο. Ενας υπολογιστής που θα ελέγχει τον ύπνο μας. Ενας υπολογιστής που θα ελέγχει όλες τις συσκευές του σπιτιού μας. Ενας υπολογιστής στο αυτοκίνητο που θα μας λέει που να παρκάρουμε. Ενας υπολογιστής που θα μας παίρνει το σφυγμό, θα μας λέει πόσο περπατήσαμε, πόσες θερμίδες κάψαμε και όλα αυτά θα τα μοιράζεται με τους φίλους μας. Και όλα αυτά θα γίνονται από τον ίδιο υπολογιστή. Ενας υπολογιστής που θα συνδέεται με το τηλέφωνο που έχουμε στην τσέπη, με τον υπολογιστή-ρολόι που θα φοράμε στον καρπό του χεριού μας, με τον υπολογιστή που έχουμε στο αυτοκίνητο, στη δουλειά. Αυτό είναι το νέο οικοσύστημα της Apple. Η εταιρεία έχει μετατρέψει τον κόσμο μας σε ένα μεγάλο υπολογιστή ο οποίος είναι πάντα και παντού παρών.

Φανταστείτε τον κόσμο έξι μήνες από σήμερα

Φανταστείτε πως ξυπνάτε το πρωί και τα φώτα του σπιτιού ανάβουν αυτόματα χάρη στις ρυθμίσεις του Apple's HomeKit το οποίο μάλιστα θα σας λέει και ποια είναι η σωστή θερμοκρασία για να ρυθμίσετε τη θέρμανση του σπιτιού. Στη συνέχεια -αν είστε από αυτούς που αθλούνται και βγείτε για τρέξιμο- το Apple Watch θα σας πει πόσο μακριά πήγατε, θα μετρήσει τις θερμίδες που κάψατε, θα ελέγξει τους σφυγμούς σας. Θα ξέρει ποια διαδρομή ακολουθήσατε, ενώ ήδη θα έχει βγάλει το πρόγραμμα γυμναστικής που θα πρέπει να ακολουθήσετε.

Επιστρέφοντας σπίτι θα ακούσετε ένα δελτίο ειδήσεων, το οποίο θα έχετε επιλέξει και προγραμματίσει στα iTunes,μάλιστα θα μπορείτε να το ακούτε σε όλα τα δωμάτια του σπιτιούσας χάρη στο πρόγραμμα Sonos. Οπως θα πηγαίνετε από δωμάτιο σε δωμάτιο το iBeacons θα σας ακολουθεί. Τότε το αφεντικό σας θα σας καλέσει στο τηλέφωνο θα απαντήσετε και θα συνεχίσετε να του μιλάτε μέχρι που θα φτάσετε στο αυτοκίνητο και μόλις ανάψετε τη μηχανή η κλήση θα μεταφερθεί αυτόματα στα ηχεία του αυτοκινήτου. Μόλις το κλείσετε θα ακούσετε τη συνέχεια του podcast με τις ειδήσεις.

Στη διαδρομή για το γραφείο θα διαπιστώσετε πως έχετε μία πληγή. Θα ρωτήσετε τη Siri που υπάρχει φαρμακείο και εκείνη θα οδηγήσει στο πιο κοντινό. Θα αγοράσετε το φάρμακο και με το ρολόι που θα φοράτε μέσω του Apple Pay θα πληρώσετε. Στη συνέχεια μπορείτε να προγραμματίσετε και το βράδυ σας ζητώντας από τη Siri να σας βρει ένα καλό Ταϊλανδέζικο κοντά στο γραφείο. Σας το βρίσκει και μέσω της εφαρμογής OpenTable που βρίσκεται Apple Watch θα κάνετε κράτηση. Αργότερα θα χρησιμοποιήσετε την ίδια εφαρμογή για να πληρώσετε για το δείπνο.

Οταν φτάσετε στο γραφείο το ρολόι θα σημειώσει σε ποιο σημείο έχετε παρκάρει το αυτοκίνητό σας. Μόλις βγείτε θα κοιτάξετε και πάλι το ρολόι για να σας δείξει ποιες είναι οι υποχρεώσεις που έχετε μέσα στην ημέρα.

Το ποιο εντυπωσιακό όμως είναι πως όλα αυτά τα κομμάτια του γιγαντιαίου ψηφιακού παζλ υπάρχουν ήδη. Οποιος έχει iPhone βρίσκεται ήδη μέσα στο σύστημα. Ο μεγάλος υπολογιστής λειτουργεί ακόμα και όταν κοιμάστε. Ο κόσμος γύρω μας έχει γεμίσει με αισθητήρες, υπάρχουν όπου κι αν πάμε. Τώρα τους τοποθετούμε και στο σώμα μα, στα σπίτια μας.

Το οικοσύστημα της Apple μοιάζει με βάλτο

Αυτό εννοεί και ο Tim Cook όταν λέει ότι πλέον όλο λειτουργούν μαζί. Είναι ένα σύνολο συσκευών που λειτουργεί υπό αυτό το κόνσεπτ. Ωστόσο το δημοσίευμα του Wired καταλήγει πως το οικοσύστημα της Apple μοιάζει με βάλτο που εισβάλει στη ζωή μας όσο πιο βαθιά μπαίνουμε σε αυτό. Λέμε όμως δεν πειράζει γιατί πρόκειται για έναν ωραίο βάλτο.

Η σκέψη είναι πράξη

on 9/18/2014


Είναι φανερό ότι τα πάντα γύρω μας, τουλάχιστον τα ανθρωπογενή, είναι αποτέλεσμα της σκέψης μας. Ανάλογα με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του στοχαστή (νοητική ικανότητα, συγκέντρωση, επιμονή, κλπ) και με την αγωγιμότητα του εκφραστικού μηχανισμού (νοητικού, ψυχολογικού, υλικοσωματικού) μεσολαβεί ένας χρόνος έκφρασης και υλοποίησης μιας ιδέας σε πράξη.

Οι έννοιες στο χώρο των ιδεών μόνο μέσω της σκέψης μπορούν να γίνουν αντιληπτές και μέσω της λογικής να μορφοποιηθούν νοητικά και να βρουν τρόπο έκφρασης. Μια έννοια ή μια θεωρία βρίσκει εφαρμογή έτσι, με τη σκέψη να είναι εκφραστής μιας δημιουργικής έννοιας. Όσον αφορά στην εξελιξιμότητα των εννοιών, θα πρέπει να πούμε ότι οι έννοιες είναι η δική μας αντίληψη για τις ιδέες και γι’ αυτό πρέπει κατ’ ανάγκην να είναι μεταβλητές, δηλαδή διευρυνόμενες κατά περιεχόμενο, και να παρακολουθούν τη μετεξέλιξη της ατομικής και συλλογικής συνείδησης. (1)

Η πράξη, είτε στο πεδίο της δράσης είτε στο πεδίο της διανόησης, είναι αποτέλεσμα σκέψης. Η διανοητική λειτουργία που μέσω στοχασμού και σύνθεσης μορφοποιεί μια θεωρία ή μια έννοια στο ίδιο της το πεδίο έκφρασης είναι η δημιουργική σκέψη.

Εδώ μπορούμε να διαχωρίσουμε ποιοτικά τη σκέψη σε δυο βασικές κατηγορίες: τη δημιουργική σκέψη και την αντανακλαστική. “…Νομίζει ότι σκέπτεται, αλλά αυτό δεν είναι πραγματική ή ολοκληρωμένη σκέψη, είναι αποδοχή εντυπώσεων, αντανακλαστική σκέψη ως αντίδραση στο περιβάλλον και σκέψη που έρχεται αργά, όταν οι συνέπειες δεν μπορούν πια να αποφευχθούν, και η οποία σκέψη είναι και πάλι αντίδραση στις αρνητικές συνέπειες των επιλογών και εκ των υστέρων αντίληψη της προφανούς πια αλήθειας. Η σκέψη αυτή δεν κινείται με επάρκεια στον χώρο της έννοιας, αλλά είναι κυρίως διαπιστωτική στον κόσμο των φαινομένων και κινείται στο πεδίο των αποτελεσμάτων αντίθετα προς αυτά, δηλαδή διαπιστώνει τα αποτελέσματα ως γεγονότα προσπαθώντας να τα αντιμετωπίσει ως τέτοια, πράγμα που δεν είναι δημιουργική σκέψη, αλλά ενστικτώδης ζωική … Η αντανακλαστικότητα στη σκέψη είναι πολύ επικίνδυνη … γιατί είναι αυτή που διαμορφώνει συχνά τις θεωρίες που … έχουν μεγαλύτερη δύναμη και διάρκεια “.(2)

Η δημιουργική σκέψη είναι μια διαδικασία μορφοποίησης των ιδεών που αναπτύσσονται μέσα από μια ενατενιστική θέση του στοχαστή. Η δημιουργική σκέψη βοηθά στην ολοκλήρωση της έκφρασης μιας ιδέας και στοχεύει σε αυτό με πρόθεση. Διατηρεί επικέντρωση στην υπό έκφραση ιδέα και εμμένει σε αυτή μέχρι ολοκληρώσεως του έργου.

Η αντανακλαστική σκέψη, αντιθέτως, δημιουργείται από ερεθίσματα κυρίως του περιβάλλοντος, έχει μικρή διάρκεια συγκέντρωσης και μικρότερο χρόνο «ζωής» και κατά συνέπεια τα αποτελέσματά της στην πράξη είναι ασθενέστερα.

Η αντανακλαστική σκέψη είναι πράξη, αλλά περιορισμένης εμβέλειας, και δεν έχει εκείνη τη δυναμική που μπορεί να δημιουργήσει ρεύμα σκέψης, ώστε να λειτουργήσει σαν εστιακό σημείο έμπνευσης. Είναι επικουρική ή αντιδραστική και παίζει ενισχυτικό ή αναχαιτιστικό ρόλο στα γεγονότα και στις βασικές ιδέες και τα νοήματά τους.

Συνήθως οι περισσότερες σκέψεις μας είναι αντανακλαστικές, επιτελούν λειτουργίες που έχουν σχέση με διεκπαιρεωτικά θέματα και περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό μας. Οι αλλαγές που φέρνουν είναι μικρές, πολλές φορές αμελητέες, και κυρίως στοχεύουν στο να προσαρμόσουν όσο είναι δυνατόν το περιβάλλον στις ανάγκες μας. Από το άλλο μέρος ο άνθρωπος έρχεται συνήθως σε επαφή με δημιουργικές σκέψεις άλλων, με σκέψεις έξω από τον δικό του νοητικό χώρο, οπότε δεν είναι αυτός ο στοχαστής και το αποτέλεσμα είναι αυτή η σκέψη να λειτουργεί αποκομμένα από την υπόλοιπη έκφραση της ζωής και να μην αγγίζει την προσωπική του ζωή. Αυτές οι μεταδιδόμενες δημιουργικές σκέψεις δεν έχουν βιωματικό χαρακτήρα και δεν καταλήγουν εύκολα σε αλλαγές.

Αλλά ας δούμε μερικά ερωτήματα:

Η κάθε σκέψη μας μπορεί να επηρεάσει τους άλλους ή το επιστητό;
Τι σχέση έχει ή κοινή γνώμη με τις σκέψεις μας και το αντίστροφο;
Η απουσία σκέψης είναι πράξη που ενισχύει την εξουσία αυτών που λειτουργούν με στόχο να εξουσιάσουν – χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη;

Η απουσία σκέψης είναι απόφαση ότι αυτοί που έχουν την εξουσία – δύναμη μπορούν να την ασκήσουν χωρίς αντίσταση πάνω μας. Όμως αυτό συμβαίνει, διότι έχουμε επιλέξει την απουσία και την παθητικότητα, ενσυνείδητα σχεδόν, σαν τρόπο ζωής. Επειδή η σκέψη είναι πράξη και σαν πράξη απαιτεί ανάλωσή μας, η παθητικότητα και η απουσία από το πεδίο της νοητικής δράσης είναι ο πιο εύκολος τρόπος να αποφύγουμε τον κόπο. Ιδίως κιόλας, όταν οι συνθήκες του περιβάλλοντός μας δεν είναι ιδιαίτερα πιεστικές ως προς την επιβίωσή μας, οπότε αναπτύσσεται αδιαφορία για τον κόσμο και αμεριμνησία που ενισχύουν την απουσία κάθε δημιουργικού προβληματισμού.

Όμως η σκέψη είναι θέση, έχει ιδιοσυχνότητα και καταλαμβάνει χώρο. Ο στοχαστής είναι παρών, δεν απουσιάζει, και γι’ αυτό ο εισβολέας πρέπει να πιέσει, για να καταλάβει αυτό τον χώρο και να πάρει τον έλεγχο ή να αποθέσει τη δική του ιδέα. Κάτω από αυτό το πρίσμα η παρουσία και μόνο της σκέψης στον νου μας είναι πράξη -τουλάχιστον μια πράξη αντίστασης.

Σκέψη, αυτογνωσία και τυραννία της επιθυμίας

Ανακαλύπτοντας ο άνθρωπος σταδιακά μέσω της σκέψης τα βαθύτερα αίτια, που κινούν ή διαπερνούν τον κόσμο και τον εαυτό του, αντιλαμβάνεται καλύτερα τον εαυτό του και τα κίνητρά του. Έτσι αναπτύσσεται η αυτογνωσιακή διαδικασία. Χωρίς σκέψη ο άνθρωπος είναι αδύνατον να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του. Σε αυτή τη διαδικασία ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με δύο επιλογές :

Α. Να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του και στην συνέχεια να αναθεωρήσει τη σχέση του με το εγγύς και ευρύτερο περιβάλλον του. Μια αναθεώρηση που θα ρυθμίσει εκ νέου τις σχέσεις του σε μια βάση πιο αρμονικής συνύπαρξης χωρίς τον ανταγωνισμό, την επεκτατικότητα και την εξουσία ως δεσπόζοντα χαρακτηριστικά.

Β. Να επιδιώξει, αντιθέτως, να χρησιμοποιήσει ιδιοτελώς τη σκέψη σαν μοχλό, για να ελέγξει το μέρος του κόσμου εκείνο, όπου έχει επιρροή και να το χρησιμοποιήσει για την ικανοποίηση του εαυτού του.
Σε κάθε περίπτωση η σκέψη μέσω αυτού του μηχανισμού μετατρέπεται σε πράξη και έχει άμεση επιρροή στο περιβάλλον.

Η σκέψη αποκαλύπτει σε κάποιο βαθμό το πεδίο των προθέσεων του ανθρώπου. Τον φέρνει βαθύτερα αντιμέτωπο με την όποια κατάσταση, ώστε αρχίζει να βλέπει σχετικά και με πιο συνειδητό τρόπο τί επιθυμεί και τί δεν επιθυμεί να πραγματωθεί και αρχίζει να γίνεται δημιουργικός και επικοινωνιακός φορέας στο πεδίο των εννοιών και των ιδεών.

Η σκέψη είναι, και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται, μια λειτουργία επικέντρωσης της συνείδησης σε ένα εσωτερικό σημείο ψηλότερο από τον αντανακλαστικό μηχανισμό του συναισθήματος. Έτσι, όταν η σκέψη δεν παρορμάται από το συναίσθημα, δημιουργεί απόσταση και αποσύνδεση από την κυριαρχικότητά του, οπότε δίνει χρόνο σε μια πιο λογική διαδικασία που μπορεί να ελέγξει την αντανακλαστικότητα του συναισθήματος, αν και χωρίς να το αποκλείει.

Η σκέψη μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει σαν απελευθερωτικός παράγοντας από την τυραννία της επιθυμίας. Η επιθυμία σαν κυριαρχικός παράγοντας δράσης καθηλώνει τη σκέψη στην υπηρεσία της, και έτσι η σκέψη με την σειρά της υποτάσσει τους νοητικούς μηχανισμούς στην υπηρεσία της επιθυμίας. Ακόμη και έτσι, η σκέψη είναι εν δυνάμει πράξη-δράση, όπου η δράση αυτή εκδηλώνεται ή θα εκδηλωθεί στην προσπάθεια της επιθυμίας να εκφραστεί. Άρα κάθε επιθυμία προς εκπλήρωση ή μη δεσμεύει τη σκέψη ή μέρος της. Κατευθύνει την πράξη χρησιμοποιώντας τη σκέψη, γιατί η σκέψη κατευθύνει την πράξη.

Πληθώρα σκέψεων είναι κάτω από το κατώφλι της συνείδησης, εκτελούνται ακαριαία και ασυνείδητα και ελέγχονται από μηχανισμούς που η συνείδηση δεν γνωρίζει. Αυτό είναι το μέρος του εαυτού μας που δεν γνωρίζουμε ή δεν γνωρίζουμε καλά, αλλά ελέγχει τεράστιο μέρος των πράξεών μας. Αυτό καθιστά την αυτογνωσιακή διαδικασία αναγκαιότητα. Εκεί μέσα κρύβονται πολλά κίνητρα που τις περισσότερες φορές έχουν ιδιοτελή χαρακτήρα και σκοπό τη συνεχή ικανοποίηση των επιθυμιών. Η σκέψη σαν νοητικός μηχανισμός που μπορεί να απελευθερώσει από την τυραννία της επιθυμίας έχει τη δυνατότητα να ανακαλύπτει σταδιακά αυτούς του μηχανισμούς που λειτουργούν ακαριαία χωρίς την εποπτεία του συνειδητού νου. Έτσι ο άνθρωπος, ή μια κοινωνία κατ΄ επέκταση, μέσω της σκέψης και της αποκάλυψης που φέρνει αυτή πράττει ή δεν πράττει αναλόγως. Αλλά και η μη πράξη είναι μια πράξη που αυτομάτως δημιουργεί χώρο για την εισβολή αυτών που θέλουν να καταλάβουν τον νοητικό χώρο.


Η δημιουργική σκέψη είναι μια λεπτοφυής λειτουργία του συνόλου της συνείδησης με κύριο φορέα της τη νόηση και μας φέρνει σε επαφή με τον κόσμο των αιτιών. Η σκέψη αποκαλύπτει τη συνάφεια και την ενιαιότητα που διαπερνά τα πάντα. Ο άνθρωπος που σήμερα ενδιαφέρεται ειλικρινά για το κοινό καλό μπορεί να προσφέρει στην ανθρωπότητα μόνον εάν αναπτύξει και τον νου του, πλην των άλλων ποιοτικών χαρακτηριστικών του.

Η σκέψη όμως και η ικανότητα του «σκέπτεσθαι» του καθενός μας έχει ρόλο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι;
Έχει, γιατί μια κοινωνία όπου η σκέψη είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων είναι αδύνατον ή δύσκολο να χειραγωγηθεί.

Ο σκεπτόμενος άνθρωπος, καθώς ξεδιπλώνει μέσα στον νοητικό χώρο το νήμα της σκέψης και αντιλαμβάνεται την ποιότητα μιας ιδέας, μιας θεωρίας ή μια λογικής, ακαριαία πολλές φορές μέσω της νοητικής ή αισθαντικής του λειτουργίας παίρνει θέση, κρίνει και συμφωνεί ή διαφωνεί, συνταυτίζεται ή απορρίπτει κλπ. Αυτή η διαδικασία σε μεγάλα σύνολα δημιουργεί την κοινή γνώμη, μόνο που πολλές φορές η κοινή γνώμη διαμορφώνεται από ελάχιστους που σκέφτονται και που γνωρίζουν ότι, επειδή η διαδικασία της σκέψης στους πολλούς δεν είναι κυρίαρχο χαρακτηριστικό, μπορούν εύκολα να διαπεράσουν την κοινωνία και να επιβάλουν έμμεσα συγκεκριμένη άποψη. Αυτό αποδεικνύει την τεράστια αναγκαιότητα που υπάρχει στους ανθρώπους για ανάπτυξη της νόησής τους, επειδή ακριβώς η σκέψη είναι πράξη. Είναι το ποιοτικό εκείνο χαρακτηριστικό που ο πολίτης από παθητικός μεταλλάσσεται σε δυναμικό κύτταρο της κοινωνίας και της παγκόσμιας νόησης της ανθρωπότητας.

Η σκέψη αποτελεί πράξη και παράγει έργο. Το παραγόμενο έργο όμως πρέπει πέρα από τον νοητικό χώρο να υλοποιείται σε γραπτό, προφορικό, καλλιτεχνικό, φιλοσοφικό λόγο ή σε πράξη στον κόσμο των φαινομένων, να εμπνέει και να επάγει τις συνειδήσεις των ανθρώπων, αλλιώς η σκέψη σαν δραστηριότητα χρησιμοποιείται σαν άλλοθι για μια λεπτοφυή αδράνεια, που στο τέλος καταλήγει να απομονώνει τον στοχαστή και να τον τοποθετεί σε ένα βάθρο, όπου στέκεται χωρισμένος από τον χώρο των ιδεών και κρίνει κάθε ιδέα, χωρίς πραγματικά να νοιώθει τίποτα από αυτές και μη έχοντας καμιά σχέση με τα νοήματά τους.

Ένα σημείο εδώ που δεν πρέπει να παραβλέπεται είναι ότι η σκέψη δεν είναι ο στοχαστής, αλλά ένας τρόπος έκφρασης του στοχαστή. Αυτό θα βοηθήσει στο να αντιμετωπίζονται οι ιδέες με νηφαλιότητα και να αποφεύγεται η φανατική προσκόλληση στα νοήματα, που πρέπει να παρέλθουν καθώς νέες ιδέες, πιο περιεκτικές και συνθετικές, κάνουν την εμφάνιση τους στη νοόσφαιρα της ανθρωπότητας.

Το μέλλον της κοινωνίας βρίσκεται στο να διεισδύσουν και να αποκαλύψουν οι άνθρωποι μέσα από μια αυξανόμενη νοητική δραστηριότητα τον κόσμο της έννοιας και των ιδεών. Διαφαίνεται όλο και πιο ξεκάθαρα η ανάγκη ότι οι έννοιες πρέπει να γίνουν πραγματικότητα στον νου των ανθρώπων και να αποκαλύψουν ότι οι αιτίες που μας κυβερνούν εκπορεύονται από τις ιδέες. Ο κόσμος των ιδεών, επειδή κυβερνάται από λογική, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών και αποκαλύπτει αυτό που λειτουργεί κρυμμένο ή με κίνητρα που υπονομεύουν το όλο.

Η Σκέψη ως πράξη ευθύνης

Η θέση των ανθρώπων που σκέφτονται είναι μια θέση ευθύνης. Ευθύνη, γιατί έχουν κρίση και σχετική γνώση για την κρίση τους και, επομένως, είναι λιγότερο δέσμιοι μιας τυφλότητας, η οποία δέχεται μια σκέψη σαν σωστή επειδή το λένε οι πολλοί, τα ΜΜΕ, ή κάποιοι εξουσιαστές.
Η σκέψη σαν πράξη (και σαν πράξη συνεπάγεται ευθύνη, γιατί κάθε πράξη φέρει ηθικό αποτύπωμα) πρέπει να ιδωθεί σαν ένα πεδίο δράσης, όπου οι εκφραζόμενες ιδέες δίνουν, και θα συνεχίσουν να δίνουν με αυξανομένη ένταση, μια μάχη έκφρασης ή επικράτησης.

Μέσα στα πεδία της σκέψης οι επικρατούσες ιδέες θα καθορίσουν το μέλλον του πλανήτη καθώς και την ποιότητα της ζωής μας κατ’ επέκταση. Οι διανοούμενοι, οι επιστήμονες σε κάθε τομέα καθώς και οι άνθρωποι με προσανατολισμό στη νόηση σαν πιο κυρίαρχο χαρακτηριστικό που ελέγχει τη ζωή τους φέρουν μεγάλη ευθύνη, γιατί είναι οι πρώτοι που έρχονται σε επαφή με δημιουργικές ιδέες, αλλά και επειδή οι ομάδες αυτές μπορούν περισσότερο και πιο ολοκληρωμένα να τις εκφράσουν. Από το άλλο μέρος ένα σχετικά μεγαλύτερο σύνολο ανθρώπων, επειδή λειτουργεί αντανακλαστικά, φέρει ευθύνη κυρίως στα επίπεδα μιας ορθής κατανόησης και περαιτέρω μεταβίβασης και κυκλοφορίας των δημιουργικών ιδεών. Για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει να υπάρξει η απαιτούμενη ανταπόκριση στις ιδέες μέσα από την οποία θα καθοριστούν κατ’ επέκταση η κοινή γνώμη και βούληση. Απαραίτητη, λοιπόν, προϋπόθεση είναι η πόλωση όσον το δυνατόν μεγαλύτερου αριθμού ανθρώπων στο πεδίο της σκέψης και της αυτογνωσίας σαν πράξη ευθύνης απέναντι στην ανθρωπότητα και το σπίτι μας, τη Γη.

Π.Λ.

(www.solon.org.gr)

Αναφορές:
(1) Ιωάννα Μουτσοπούλου, Τι είναι το Δημόσιο Συμφέρον, solon.org.gr
(2) Γιάννης Ζήσης, ανέκδοτο κείμενό με θέμα τη Διανόηση και την Ειρήνη.

Φωτό: Γιάννης Ζήσης

enallaktikidrasi.com 

Η τέχνη του να γίνουμε ο εαυτός μας

on 9/18/2014

Η σκέψη που θα ήθελα να αναφέρω, και ως ψυχολόγος δεν θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά, είναι ότι, παρά τα εμπόδια, μέσα στον καθένα μας υπάρχει μια δύναμη που τον ωθεί προς μια αποκλειστική και μοναδική ατομικότητα, εκείνη που οι Γνωστικιστές περιέγραψαν ως “αναλαμπή” και που, σύμφωνα με τον Mester Eckhart, κατοικεί οριστικά και αμετάκλητα μέσα στην ψυχή. Παρόλο που ο δρόμος προς την ατομική προσωπικότητα δεν είναι χωρίς κινδύνους (και μόνο η επιλογή έχει το τίμημά της), “η ανάπτυξη της προσωπικότητας θεωρείται ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά” (Γιουνγκ 1929-57, σελ. 29).

Κατά τη γνώμη μου, το πολυτιμότερο.

Σύμφωνα με όσα υποστηρίζει ο Γιουνγκ (ως επακόλουθο της κατανόησης από τη μεριά του Νίτσε), αυτό το αγαθό συνεπάγεται: Να πούμε “ναι” στον εαυτό μας, να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας σαν αυτό να είναι το σοβαρότερο απ’ όλα τα καθήκοντά μας. (ό.α. σελ. 30)

Αυτό είναι και το σπουδαιότερο έργο τέχνης του ανθρώπου. Μπορεί να εργάζεται και να έχει πολλές επιδόσεις, ο χώρος, όμως, μέσα στον οποίο γίνεται πραγματικά μεγάλος καλλιτέχνης, αληθινός δάσκαλος, είναι η ατομικότητά του και για να την αποκτήσει πρέπει να εισχωρήσει στη βαθύτατη διάστασή του.

Η τέχνη του να γίνουμε ο εαυτός μας δεν ενθαρρύνεται από τη συλλογική λογική που, στραμμένη καθώς είναι στη διατήρηση της ομοιομορφίας, βλέπει τη διαφορετικότητα και τη διαφοροποίηση ως απειλή. Γι’ αυτό, από τη γέννησή μας μπορεί να νιώσουμε παράξενα ξένοι, παρείσακτοι, απρόσκλητοι, χωρίς δικαιώματα ιθαγένειας στην πραγματικότητα.

Στη διάρκεια της ζωής μας, καθώς οι σχέσεις πληθαίνουν, αυτή η εντύπωση ότι δεν έχουμε δικαίωμα σε ένα χώρο, το δικό μας χώρο, μπορεί να γίνει σταδιακά εντονότερη, να εμπνεύσει το καφκικό αίσθημα του ανθρώπου που “τα πιστοποιητικά του δεν είναι εν τάξει”.

Ακριβώς, όμως, η επίγνωση της αποξένωσης, η διεκδίκηση της “θέσης μας στον ήλιο”, η γνώση της μοναδικότητας και της διαφορετικότητάς μας είναι αυτά που ανοίγουν το δρόμο για την εξατομίκευση. Η αναγνώριση του ότι κάτι έχει κλαπεί από την ταυτότητά μας είναι απολύτως αναγκαία, γιατί αυτή η κλοπή είναι η πρωτογενής προδοσία, η πιο επίπονη στην αντιμετώπισή της, κι ατή από την οποία κανείς δεν γλυτώνει.

Αυτό που επίσης πρέπει να ξέρουμε είναι ότι συνειδητοποιώντας πόσο “διαφορετικούς” μας περίμεναν απ’ αυτό που είμαστε, νιώθουμε αποκαρδιωμένοι και έκπληκτοι γι’ αυτό που στην ουσία είναι η απόρριψή μας. Αυτή η πρώτη αποκήρυξη είναι η πηγή της προληπτικής θεώρησης της ύπαρξής μας, σύμφωνα με την οποία νιώθουμε τυχεροί ή άτυχοι, ανάλογα με τις επιδόσεις και τις επιτυχίες μας στον έξω κόσμο.

Πολύ πιο δύσκολο είναι να στηρίξουμε την αυτοεκτίμησή μας σ’ αυτό που πραγματικά είμαστε και νιώθουμε. Πρέπει να έχουμε το θάρρος να παραδεχτούμε ότι, κάτω από το ψυχολογικό καθεστώς αυτής της πρόληψης, η αληθινή αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων είναι μύθος. Και καθώς οι σχέσεις των ανθρώπων συχνά βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στη σύγκριση, τον ανταγωνισμό και το μαραθώνιο επιδόσεων, πρόκειται λιγότερο για αλληλεγγύη και περισσότερο για ασυνείδητη συνενοχή στη διαιώνιση ενός τρόπου ζωής που υποβιβάζει τη μοναδική ατομικότητα του ανθρώπου. Αρκεί να σκεφτούμε όλους αυτούς που, ενώ χύνουν ποταμούς δακρύων για τις καταστροφές των σεισμών στην άλλη άκρη της γης, δεν μπορούν να απλώσουν το χέρι για να βοηθήσουν το γείτονα.

Όποιος θελήσει να αμφισβητήσει αυτό το σύστημα συμπεριφορών αναπόφευκτα θα καταδικαστεί από το μέσο όρο των ανθρώπων, γιατί αντιπροσωπεύει τον κίνδυνο να έρθει οριστικά και αμετάκλητα στο φως η ανυπαρξία του μέσου ανθρώπου, αυτού που ζει μόνο για να παραδίδεται στις ισχύουσες αξίες, χωρίς ενστάσεις, χωρίς κριτική, χωρίς καν να εξετάζει την προσωπική του ηθική ή τη συνείδησή του με βάση την εσωτερική του εμπειρία, δηλαδή ακούγοντας τις εσωτερικές του φωνές.

Όταν η αρχαία σοφία και η σύγχρονη ψυχολογία του ασυνείδητου, με διαφορετικές αποχρώσεις αλλά και βασικές αναλογίες, μας λένε ότι ο σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε “άτομα”, δεν πρέπει να συμπεράνουμε ότι άλλοι κατέχουν κάτι που δεν κατέχουμε εμείς. Είναι μοιραίο λάθος, στο οποίο πέφτουν πολλοί, αφού η παρότρυνση είναι απλούστατα να γίνουμε ο εαυτός μας και όχι κάποιος άλλος.

Κατά τον Γιουνγκ, “υγεία είναι μόνον αυτό που είναι κανείς στην πραγματικότητα“.

Aldo Carotenuto, Αγάπη και Προδοσία – εγκώμιο σχεδόν της προδοσίας – απόσπασμα

Μοναδικό ντοκιμαντέρ για την Αρχαία Αμφίπολη

on 9/18/2014

Ένα εκπληκτικό ντοκιμαντέρ για την Αρχαία Αμφίπολη, είχε γυριστεί στο πλαίσιο των εκπομπών Αρχαιολογικές Ξεναγήσεις, και είχε καταγράψει όλα όσα θα θέλαμε να γνωρίζουμε για αυτόν το σημαντικό τόπο.

Με μοναδικές εικόνες και πληροφορίες γύρω από πολιτισμό και την ιστορία της Αμφίπολης, το ντοκιμαντέρ είχε παρουσιαστεί ΕΡΤ το 1988.

Την ξενάγηση την έκαναν ο Μάκης Ρυματά και η Εύα Κοταμανίδου σε μια παραγωγή του Νίνο Ελμαντζόγλου.

Με αφετηρία το γνωστό ταφικό μνημείο, το Λιοντάρι της Αμφίπολης, ξεκινά η παρουσίαση πολλών ανασκαφικών λειψάνων που συναντά ο επισκέπτης στην περιοχή.

Στη συνέχεια, παρουσιάζονται τα σημαντικότερα ευρήματα από την περιοχή της Αμφίπολης, τα οποία φιλοξενούνται στο μουσείο της Καβάλας: τα περίφημα αντικείμενα κοροπλαστικής (πήλινα ή κέρινα αγαλματίδια τα οποία παριστάνουν συνήθως Κόρες) όπως οι ΤΑΝΑΓΡΑΙΕΣ, τα ειδώλια, τα αγγεία, τα κεραμικά έργα, οι επιτύμβιες στήλες και τα κοσμήματα.

----

_________

~ tribune.gr
antikleidi.com

Mετατρέποντας τη θλίψη σε θετικό συναίσθημα

on 9/16/2014

Έχει και η θλίψη τις κρυφές, θετικές πλευρές της, αν κάποιος τη διαχειριστεί έξυπνα και εποικοδομητικά. Ο ψυχολόγος Timothy So από το Ινστιτούτο Ευζωίας (Well-being Institute) του πανεπιστημίου του Cambridge έβαλε στο μικροσκόπιο την καινοτόμο έρευνα του Αυστραλού ψυχολόγου του πανεπιστημίου του New South Wales Joe Forgas με θέμα τα καλά και ωφέλιμα της θλίψης στέλνοντας μηνύματα ευημερίας κάτω από το πρίσμα της λεγόμενης Θετικής Ψυχολογίας.

Πώς βλέπει η Θετική Ψυχολογία τη θλίψη

Η Θετική Ψυχολογία υποστηρίζει ότι τα αρνητικά συναισθήματα μπορούν να γίνουν ωφέλιμα. Ο Joe Forgas με τις έρευνές του προώθησε την πρωτοποριακή αντίληψη ότι η θλίψη μπορεί να είναι ευεργετική τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο με τουλάχιστον 4 διαφορετικούς τρόπους:

Αυξάνει την παρατηρητικότητα και την ευθυκρισία: Τα πειράματα του Αυστραλού ψυχολόγου απέδειξαν πως, όταν έχουμε «γκρίζα» διάθεση, βρισκόμαστε σε ετοιμότητα και επαγρύπνηση και είμαστε λιγότερο αφελείς. Επίσης είμαστε σε θέση να παρατηρούμε με περισσότερη λεπτομέρεια και ακρίβεια τον χώρο και το περιβάλλον. Αυτή η εξέχουσα προσοχή μπορεί να μας κάνει να ανιχνεύουμε ευκολότερα την εξαπάτηση και να κάνουμε λιγότερα κριτικά λάθη.

Μας βοηθά να παράγουμε πιο πειστικά επιχειρήματα στον λόγο μας: Όταν κάποιος βρίσκεται σε μελαγχολική διάθεση, έχει την ικανότητα να συντάσσει πιο πειστικούς και συγκροτημένους λόγους. Επιπλέον δίνει μεγαλύτερη προσοχή στις πληροφορίες που λαμβάνει από τον εξωτερικό κόσμο.

Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα: Η αρνητική, θλιμμένη διάθεση μειώνει την τάση μας να δρούμε βασισμένοι σε κοινωνικά στερεότυπα, προκαταλήψεις και κάθε λογής μύθους. Αντίθετα μας ωθεί να αναζητήσουμε νέες αντιλήψεις.

Μας βοηθά να επικοινωνήσουμε καλύτερα με τους γύρω μας: Όταν η θλίψη προέρχεται από το αίσθημα ότι δεν είμαστε αποδεκτοί από τους γύρω μας μας ή ότι δε βαδίζουμε σωστά, τότε μπαίνουμε σε κατάσταση εγρήγορσης ψάχνοντας καλύτερους τρόπους να επικοινωνήσουμε με τους ανθρώπους του κύκλου μας. Έτσι βελτιώνουμε τη σχέση μας μαζί τους.

Αν φτάσεις στον πάτο, μετά απογειώνεσαι

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η θλίψη μας κάνει ικανότερους να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της ζωής. Όσο και αν μας αναστατώνει η ανεργία, η διάλυση μιας σχέσης, η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου ή εν τέλει η κοινωνική απομόνωση, η θλίψη μπορεί να μας σπρώξει να γίνουμε πιο ανθεκτικοί, πιο φιλοσοφημένοι και πιο ώριμοι στις αποφάσεις μας. Φτάνοντας στον πάτο, όπως λένε, έχουμε δύο δρόμους να διαλέξουμε: Ο ένας είναι η μόνιμη κατάθλιψη. Ο άλλος, σύμφωνα με τη Θετική Ψυχολογία, είναι να διοχετεύσουμε την ενέργειά μας σε κάτι εποικοδομητικό και να ξεκινήσουμε τον δρόμο για ένα καλύτερο αύριο κοιτώντας (μόνο) μπροστά.

bimag.gr
enallaktikidrasi.com