Το νοητικό σώμα και οι σκεπτομορφές

Το νοητικό σώμα και οι σκεπτομορφές: Η νοητική ουσία διαιρείται σε εφτά διαδοχικούς κραδασμούς που ο καθένας τους ονομάζεται πεδίο. Κάθε πεδίο έχει τη δική του λειτουργία. Καθώς ο άνθρωπος προοδεύει, δομεί και στη συνέχεια χρησιμοποιεί ανώτερα νοητικά επίπεδα, επειδή η ουσία των ανωτέρων επιπέδων είναι πιο κατάλληλη για το σχηματισμό υψηλών ιδεών με μεγαλύτερη σαφήνεια. Ο Στοχαστής μέσα μας είναι ο Ηλιακός Άγγελος. Τα αποκρυφιστικά βιβλία μας λένε πως ο Ηλιακός Άγγελος βρίσκεται σε βαθύ διαλογισμό.

Αυτό σημαίνει ότι σ κ έ φ τ ε τ α ι. Σκέψη είναι μία διαδικασία επικοινωνίας με ανώτερες σφαίρες και μια διαδικασία αφομοίωσης και διερμήνευσης της Θέλησης ή του Σκοπού που προσεγγίστηκε μ’ αυτό τον τρόπο.

  Σύμφωνα με την Αρχαία Σοφία, το νοητικό σώμα αποτελείται από τα εξής μέρη:

* Τη λεπτή ουσία, ηλεκτρική στη φύση της, που χρησιμοποιείται για τη δόμηση σκεπτομορφών.
* Τον Ηλιακό Άγγελο, το Στοχαστή.
* Τις διάφορες σκεπτομορφές, που σαν μικροσκοπικά σύννεφα κινούνται στην ατμόσφαιρα του νου.
* Ένα κέντρο στο νου απ’ όπου ακτινοβολούν εννιά πέταλα ενέργειας, αν ο άνθρωπος πλησιάζει την τρίτη μεγάλη διεύρυνση συνείδησης.
* Ένα φωτεινό μαργαριτάρι, το νοητικό μόνιμο άτομο.

Πιστεύουμε πως κάθε άνθρωπος σκέφτεται. Αυτό δεν είναι αληθινό στην πλειοψηφία των ανθρώπων.Στοχαστές είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έχουν υψώσει την εστία της συνείδησής τους στο επίπεδο του Ηλιακού Αγγέλου και είναι σε θέση να συλλαμβάνουν τις εκφράσεις του Ηλιακού Αγγέλου, να τις απορροφούν και έπειτα να σχηματίζουν νέες σκεπτομορφές για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες τους. Τέτοιοι άνθρωποι μπορούν σιγά-σιγά να εισέλθουν στο φως του Ηλιακού Αγγέλου, να μεταδώσουν και να συνεισφέρουν τη σκέψη τους, ή να κάνουν ερωτήσεις και να λάβουν απαντήσεις σύμφωνα με το περιβάλλον τους, με τις συνθήκες της εκπαίδευσής τους, με τη δεκτικότητα του νοητικού τους σώματος και την ευαισθησία του εγκεφάλου τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι αναμασούν τις σκέψεις άλλων ή δημιουργούν «νέες» σκέψεις αναμιγνύοντας τις σκέψεις άλλων, σχηματίζοντας μια νέα μορφή απ’ αυτές. Είναι καταναλωτές.

Οι σκέψεις είναι αντικείμενα. Έχουν υπόσταση. Έχουν τη δική τους μορφή, χρώμα και διάρκεια ζωής. Είναι μαγνητικές, δυναμικές, ή επιφανειακές και αδύναμες. Όταν μια ιδέα ή μια παρόρμηση ή μια ακτίνα φωτός, προερχόμενη από τα ανώτερα επίπεδα συνείδησης, λαμβάνει μορφή, γίνεται ένα ουσιαστικό αντικείμενο μέσα ή γύρω στη νοητική σφαίρα. Μερικές απ’ αυτές τις σκεπτομορφές ταξιδεύουν με μεγάλη ταχύτητα. Μερικές απ’ αυτές διατηρούν την ταυτότητά τους. Άλλες συγχωνεύονται με παρόμοιες σκεπτομορφές και εξαφανίζονται. Άλλες χάνουν την ύπαρξή τους προσβαλλόμενες από αντίθετες σκεπτομορφές και διαλύονται σαν σαπουνόφουσκες.

Μερικές απ’ αυτές τις σκεπτομορφές έχουν έναν προορισμό ταξιδεύουν στο χώρο και παρασύρονται προς τα κάτω, αν υπάρχει κάποια μαγνητική έλξη από ένα νου. Άλλες απ’ αυτές συσσωρεύονται και σχηματίζουν ένα μεγάλο σύννεφο καταστροφής, ή ειρήνης και αγάπης. Κάθε σκέψη συνεισφέρει στο καλό ή στο κακό. Η ατμόσφαιρα της υφηλίου είναι γεμάτη με αναρίθμητες σκεπτομορφές διαφορετικού μεγέθους, πυκνότητας και χρώματος. Είναι φορτισμένες με διαφορετικό είδος ενέργειας και κινητήριας δύναμης και είναι τρομερά ενεργητικές.

Όλα αυτά τα στρώματα σκεπτομορφών στην ατμόσφαιρα του πλανήτη είναι σαν ένας πλανητικός πίνακας διακοπτών. Απαντήσεις, ανταποκρίσεις και επικοινωνίες λαμβάνουν χώρα αυτόματα κατ’ απαίτηση μιας ή πολλών ανθρώπινων διανοιών. Οι περισσότερες από τις σκεπτομορφές που έχουν ίδια ουσία συνδέονται ηλεκτρικά μεταξύ τους. Μπορούν να σχηματίσουν μια δεξαμενή «ιδεών» για κείνους τους ανθρώπους που είναι σε θέση να συντονιστούν με μια απ’ αυτές και βαθμιαία μπορεί να κυριαρχηθούν απ’ αυτή.

Αν ένας άνθρωπος βρίσκεται σε ανώτερα επίπεδα του νοητικού πεδίου έρχεται σε επαφή με τα σπάνια «νέφη αναγνωρίσιμων πραγμάτων» και αντλεί μεγάλο κάλλος και σοφία απ’ αυτά. Αυτά τα τηλεπαθητικά νέφη δημιουργούνται από τα οράματα, τη σοφία και τις διεισδυτικές σκέψεις εξελιγμένων στοχαστών. Ένας άνθρωπος μπορεί ακόμα να έλθει και σε επαφή τηλεπαθητικά με τέτοιους εξελιγμένους στοχαστές μέσω σκεπτοκυμάτων και να αντλήσει μεγάλη έμπνευση απ’ αυτούς. Σε ακόμα ανώτερα επίπεδα, έχουμε μεγαλύτερες ωραιότητες δημιουργημένες από τους θείους ενορατικούς και σε σπάνιες περιπτώσεις ο άνθρωπος έρχεται σ’ επαφή μ’ αυτές μέσω προχωρημένου διαλογισμού και θεωρίας.

Στα κατώτερα στρώματα έχουμε σκοτεινά νέφη σκεπτομορφών μίσους, ζηλοτυπίας και χωριστικότητας.Αυτές είναι εύκολα προσιτές σε κείνους που έχουν παρόμοιες τάσεις. Ένας άνθρωπος που ενδίδει σε τέτοιες τάσεις δημιουργεί στην αύρα του ένα σταθμό λήψης γι’ αυτές τις σκεπτομορφές και τελικά το σκοτεινό στρώμα σκεπτομορφών τον ελέγχει και τον καταλαμβάνει μετατρέποντάς τον σε μια άμεση προφυλακή γι’ αυτά τα εγκληματικά κύματα. Το πράγμα μπορεί να χειροτερεύσει αν ο δέκτης είναι μια ομάδα ή ένα έθνος. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι σκοτεινές δυνάμεις εκμεταλλεύονται αυτή την επικοινωνία και διοχετεύουν το δηλητήριό τους σ’ αυτή και ο μεσάζων γίνεται πραγματικό θύμα των αρνητικών σκεπτομορφών του.Ο κίνδυνος δεν ισχύει για κείνους που είναι ακόμα νοητικά αδρανείς. Ισχύει για κείνους που εκπαιδεύουν το νου τους και πολώνονται νοητικά.

Καθώς η ανθρώπινη φυλή εξελίσσεται νοητικά, είναι επιτακτικό να λάβουμε τα μέτρα μας για να πειθαρχήσουμε το νου μας και να τον κάνουμε διαβιβαστή του φωτός, πηγή δημιουργικής ενέργειας που μ’ αυτή θα είναι δυνατόν να χτιστούν γέφυρες ανάμεσα στους ανθρώπους, ανάμεσα στα έθνη, και ανάμεσα στον πλανήτη μας και σε μακρινούς κόσμους. Αυτό δεν είναι ένα εύκολο έργο. Ο νους είναι σαν τον υδράργυρο. Προσπαθείτε να τον κρατήσετε με τα δάχτυλά σας, αλλά διαφεύγει και κυλάει σε σταγόνες. Όμως αν αρχίσετε να τον ελέγχετε και να τον εστιάζετε στο μεγαλύτερο φως του Ηλιακού Αγγέλου, θα γίνετε ένας οδηγός, ένας άνθρωπος, μια πηγή κάλλους, υγείας, χαράς, ειρήνης και μια χρυσή γέφυρα μεταξύ ανθρώπου και απείρου.

Ένας μεγάλος σοφός είπε κάποτε: «Είναι γιορτή για μας κάθε φορά που μια τέλεια κατεύθυνση σκέψης προβάλλεται στη σφαίρα της αόρατης ύπαρξης» (Agni yoga society-Καρδιά). «Η σκέψη για τους ανώτερους κόσμους είναι αποδεδειγμένα η καλύτερη αντιτοξίνη. Οι υψηλές σκέψεις όχι μόνο επηρεάζουν τη νευρική ουσία, αλλά και καθαρίζουν το αίμα» (Agni yoga society-Αum).

Διαλογισμός είναι η διαδικασία της ορθής και καθαρής σκέψης. Είναι η επιστήμη του νου. Μέσω του διαλογισμού το τρεμοσβήνον φως του ανθρώπινου νου δυναμώνει και γίνεται μια ακτινοβόλα ακτίνα μεγάλης λαμπρότητας. Σ’ αυτή την ατραπό της αιώνιας ανθοφορίας, το εξελισσόμενο ανθρώπινο ον περνάει μέσα από διάφορες κατηγορίες δυσκολιών και ανάπτυξης.

Μερικοί από τους πασίγνωστους Διδασκάλους μάς λένε ότι:

«Είναι δύσκολο να διατηρηθεί μια ακριβής ισορροπία ανάμεσα στην ψυχή και στην προσωπικότητα όταν το πνευματικό ερέθισμα είναι αδιάκοπα υψηλό. Η εισροή της ψυχικής δύναμης στην προσωπική ζωή είναι σαν το φως του ήλιου σ’ έναν κήπο. Βγαίνουν λουλούδια, αλλά και αγριόχορτα» (Αλίκη Μπαίηλυ, Μαθητεία στην Νέα Εποχή).

«Υπάρχει ένας παράξενος νόμος στον αποκρυφισμό… μόλις κάποιος δεσμευτεί σαν «δόκιμος» επακολουθούν ορισμένα απόκρυφα αποτελέσματα. Απ’ αυτά το πρώτο είναι η εμφάνιση κάθε κρυμμένου στη φύση του ανθρώπου: τα σφάλματα, οι συνήθειες, οι ιδιότητες, ή οι υποταγμένες επιθυμίες, καλές, κακές ή ουδέτερες» (Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, Η Μυστική Δοξασία).

«Ευλογημένα ας είναι τα εμπόδια, αφού μέσω αυτών αναπτυσσόμαστε» (Agni yoga society, Φύλλα από τον Κήπο του Μορύα).

«Εξέλιξη είναι ένας αιώνιος κύκλος του γίγνεσθαι» (Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, Η Μυστική Δοξασία).

«Η βασική δοξασία της εσωτερικής φιλοσοφίας δε δέχεται «προνόμια» ή ειδικά χαρίσματα στον άνθρωπο, εκτός από κείνα που αποκτούνται από το δικό του Εγώ μέσω προσωπικών προσπαθειών και τη χάρη που αποκτάται μέσω μιας μεγάλης σειράς μετεμψυχώσεων και επανενσαρκώσεων» (Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, Η Μυστική Δοξασία).

Υπάρχει ένας όμορφος στίχος στην Μπάγκαβαντ Γκίτα:

«Έχοντας διαπεράσει όλο αυτό το σύμπαν με ένα τμήμα του εαυτού μου – παραμένω».

Το τ μ ή μ α είναι η ανθρώπινη ψυχή, ο πεσμένος Σπινθήρας μέσα στα σώματα. Είναι ο αιώνιος προσκυνητής που αντιμετωπίζει και δοκιμάζει όλη την τριβή στην Ατραπό της επιστροφής. Είναι αυτός που έχει ταυτιστεί με τους φορείς του, που μέσω αυτών διευρύνει τη συνείδησή του και απολυτρώνει την ύλη των φορέων του. Το μέρος που παραμένει ποτέ δεν ταυτίζεται με τους φορείς, αλλά μένει εκεί στο δικό του υψηλό επίπεδο ύπαρξης, σαν Σιωπηλός Παρατηρητής και σαν ένα Αιώνιο Φως. Το τ μ ή μ α που ονομάζεται ανθρώπινη ψυχή είναι η αντανάκλαση της εσωτερικής λαμπρότητας, συγχωνευμένη με την ύλη των κατώτερων σωμάτων που αποτελούν τον κατώτερο εαυτό.

Κατά τη διάρκεια των αιώνων αυτό το τ μ ή μ α εργάζεται μέσα στο φυσικό σώμα αντιμετωπίζοντας τις ανάγκες αυτού του σώματος. Έπειτα αρχίζει να δραστηριοποιείται στο συναισθηματικό σώμα και αυτή η δραστηριότητα εκδηλώνεται σαν βίαιες συγκινήσεις, ισχυρές επιθυμίες και παρορμήσεις. Ένας στενότερος δεσμός αρχίζει να δημιουργείται ανάμεσα στο φυσικό και στο συναισθηματικό σώμα. Οι αιώνες περνούν και το τμήμα ανατείνει υψηλότερα στο νοητικό πεδίο και εκεί αρχίζει σιγά-σιγά ο φόβος, το μίσος, και η διάκριση αρχίζει και επηρεάζει τρομερά τα κατώτερα σώματα.

Καθώς συνεχίζει η νοητική ανάπτυξη, δημιουργείται μια στενότερη ευθυγράμμιση μέσα στα τρία σώματα και ο άνθρωπος γίνεται μια προσωπικότητα. Αυτό σημαίνει πως έχει ένα σώμα, έναν οργανωμένο συναισθηματικό κόσμο και έναν καλλιεργημένο νου. Όμως αυτό δε σημαίνει πως το άτομο είναι απαλλαγμένο από θυμαπάτες και πλάνες. Πιθανόν για πολλούς, πολλούς αιώνες το άτομο να έζησε μια πολύ ιδιοτελή ζωή, εκμεταλλευόμενο όλο το περιβάλλον του και τις περιστάσεις προς όφελος του χωριστικού εαυτού του. Αλλά το πράγμα δε σταματάει εκεί, γιατί το ανώτερο μέρος του, ο Αιώνιος Μαγνήτης, τον τραβάει πίσω στον Οίκο του. Έτσι η έφεσή του αυξάνεται και όταν η νοητική του ζωή είναι αρκετά δραστήρια, χτίζει μια λεπτή γέφυρα προς το διαισθητικό επίπεδο.

Σε όλο αυτό το ταξίδι επιστροφής στο σπίτι ο αιώνιος προσκυνητής, το τ μ ή μ α, αντιμετωπίζει πολυάριθμα προβλήματα και εμπόδια που τον κάνουν πιο άγρυπνο και αποκτάει βαθύτερες και υψηλότερες εφέσεις. Πρώτον έχει τα φυσικά του προβλήματα. Καθώς το σώμα του αναπτύσσεται και φτάνει στο πρότυπο του αιθερικού του σώματος, περνάει πολλές κρίσεις. Για παράδειγμα, αντιμετωπίζει τα προβλήματα της οδοντοφυΐας, προβλήματα με διάφορους αδένες, προβλήματα της κυκλοφορίας του αίματος κλπ. Αυτά και διάφορα άλλα προβλήματα δείχνουν πότε το τ μ ή μ α αρχίζει να χρησιμοποιεί και να οργανώνει το συναισθηματικό σώμα και να το ευθυγραμμίζει με το φυσικό. Σ’ αυτό το διάστημα, το φυσικό σώμα υφίσταται ισχυρότερη πίεση και εμφανίζονται προβλήματα των αδένων και των νεύρων.

Ο άνθρωπος τώρα αγωνίζεται σε δύο πεδία μάχης: ένα το φυσικό σώμα και τη ζωή του και το άλλο, το συναισθηματικό σώμα και τη ζωή του. Γίνεται ευαίσθητος στη συναισθηματική ατμόσφαιρα του εαυτού του και του περιβάλλοντος και σιγά-σιγά εκδηλώνει θυμαπάτες, επιθυμίες, πόθους, αγάπη και μίσος, πονώντας και υποφέροντας. Αυτά τον αναγκάζουν να επικαλεστεί τον ανώτερο κόσμο μέσα του και μια αμυδρή λάμψη νοητικού φωτός αρχίζει να εμφανίζεται στην πυκνή ομίχλη του συναισθηματικού του σώματος. Όμως αυτό δημιουργεί περισσότερα προβλήματα στον κόσμο του, γιατί αρχίζουν οι θυμαπάτες του και οι επιθυμίες του γίνονται πιο ισχυρές. Το νοητικό φως αυξάνεται όλο και πιο πολύ σε ισχύ, καθώς αυξάνουν τα προβλήματα και οι δυσκολίες της ζωής, και ο άνθρωπος αρχίζει να διαμορφώνει ερωτήματα και να προσπαθεί να βρει τις απαντήσεις. Αυτό αναπτύσσει το νου του.

Όταν το τ μ ή μ α γίνεται δραστήριο στο συναισθηματικό πεδίο, το φυσικό σώμα προβάλλει τα πιο μεγάλα εμπόδια μέχρις ότου διευθετηθεί και ευθυγραμμιστεί. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει στο συναισθηματικό σώμα όταν το τ μ ή μ α περνάει στο επόμενο στάδιο και γίνεται ενεργό στο νοητικό επίπεδο. Σ’ αυτό το διάστημα το εμπόδιο και η πηγή των προβλημάτων είναι το συναισθηματικό σώμα. Αυτό επαυξάνεται όταν ο προσκυνητής προχωράει στα ανώτερα νοητικά επίπεδα. Εδώ όλες οι κληρονομικές, συναισθηματικές και νοητικές επιρροές, θυμαπάτες και πλάνες παίζουν το ρόλο τους για να παρεμποδίσουν το πέρασμα του προσκυνητή στον ανώτερο κόσμο. Μερικές φορές αυτή η μάχη διαρκεί αιώνες και ο άνθρωπος γίνεται θύμα, δεσμώτης στο έλεος των θυμαπατών και των πλανών του.

Στην αρχή το προχώρημα του προσκυνητή δε λύνει το πρόβλημα. Όλες οι περασμένες οφειλές έρχονται και απαιτούν μια λύση. Όλοι οι πόθοι και οι επιθυμίες του κρέμονται σαν μολυβένια βαρίδια από τα πόδια του. Όλες οι περασμένες πλάνες και οι αρνητικές αποκρυσταλλωμένες σκεπτομορφές ορθώνουν ένα τείχος στην ατραπό του. Η κατάστασή του γίνεται όλο και πιο πολύ περίπλοκη καθώς επεκτείνει τις σχέσεις του προς την οικογένειά του, την ομάδα, την κοινωνία κλπ. Τα προβλήματά του αντηχούν στην ύπαρξή του και τα προβλήματά του αναμιγνύονται με τα προβλήματα άλλων και δημιουργούν μια πραγματική ζούγκλα στην ατραπό του.

Ο προσκυνητής συχνά αποθαρρύνεται και απελπίζεται. Ο προσκυνητής συχνά παρεκκλίνει από την Ατραπό και γυρνάει στις ομαλές εκτάσεις και στα αβαθή νερά και μερικές φορές γίνεται ο ασυνείδητος εχθρός του κάλλους, της αγαθότητας και της αλήθειας. Μπορεί για αιώνες να χάσει το όραμα. Όλο αυτόν τον καιρό αναπτύσσει μια ισχυρή προσωπικότητα που ονομάζεται Ένοικος στο Κατώφλι – το κατώφλι ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, ανάμεσα στο πραγματικό και στο απατηλό, ανάμεσα στην αθανασία και στο θάνατο.

Ο Ένοικος στο Κατώφλι σχηματίζεται από όλες τις εγωιστικές μας συνήθειες, θυμαπάτες, πλάνες και τη μάγια, από όλες τις επιθυμίες μας για υλικές ικανοποιήσεις και το επακόλουθο κάρμα, σχηματίζοντας έτσι ένα μεγάλο φράγμα ανάμεσα στον Εσωτερικό Ένοικο και στην αναπτυσσόμενη ανθρώπινη ψυχή.

Ο Μ α γ ν ή τ η ς ή Εσωτερικός Ένοικος περιοδικά προκαλεί μια ανταπόκριση από το τ μ ή μ α και η ανθρώπινη ψυχή εκδηλώνει μια βαθύτερη έφεση για μεγαλύτερη ελευθερία. Αλλά πριν εισέλθει στη σφαίρα της ανώτερης ελευθερίας, περνάει μέσα από τις «σκοτεινές νύχτες», με όλες τις αγωνίες, τους φόβους και τις αυταπαρνήσεις αυτών των ψυχολογικών νυχτών. Εδώ τού παρουσιάζεται η ευκαιρία για κάθαρση όλων των μηχανισμών του και η ευκαιρία να αναπτύξει τις ηρωικές του ιδιότητες. Έτσι αρχίζει η μεγάλη διαδικασία της μεταμόρφωσης. Είναι επίπονες εμπειρίες, όπου σιγά-σιγά όλες οι ταυτίσεις πρέπει να πάψουν και όλες οι ανθρώπινες αλυσίδες και φυλακές πρέπει να καταστραφούν΄ οι αρχαίες οφειλές πρέπει να πληρωθούν και η ελεύθερη ψυχή απαλλαγμένη να εισέλθει σε μια νέα διάσταση φώτισης.

Φυσικά η πνευματική ανάπτυξη ασκεί μεγάλη πίεση στους τρεις φορείς του ανθρώπου και πριν ο άνθρωπος απελευθερωθεί, περνάει ένα μακρινό χρονικό διάστημα στην ταραχή των φυσικών, συναισθηματικών και νοητικών προβλημάτων. Πρώτον οι εισερχόμενες ενέργειες διεγείρουν τα αιθερικά του κέντρα και ο άνθρωπος πέφτει θύμα απρόσμενων παρορμήσεων και δυνάμεων. Αυτό ανοίγει τις πύλες σε μακροχρόνια φυλακισμένες επιθυμίες και παρορμήσεις και, σαν ηφαιστειακός κρατήρας, ανοίγει μια μυστηριώδη πόρτα και ο άνθρωπος εκδηλώνει οτιδήποτε κοιμόταν μέσα του, καλό και κακό.

Ως εκείνη τη στιγμή ήταν σε θέση να τα ελέγχει, αλλά τώρα δεν μπορεί. Ο εσωτερικός του κόσμος ξεσπάει σαν μια έκρηξη λάβας. Να γιατί μερικές φορές παρατηρούμε μια απροσδόκητη συμπεριφορά σε κάποιον που ήταν αντικείμενο του θαυμασμού μας και το δικό μας πρότυπο κάλλους. Ξαφνικά αλλάζει΄ μεταστρέφει τη ζωή του, προκαλώντας μας μεγάλη απογοήτευση.

Στις αρχαίες αδελφότητες και στους ναούς της η πιο ισχυρή έμφαση δινόταν στη διαδικασία της μεταρσίωσης και έτσι η βαθύτερη γνώση δε μεταδιδόταν στους μαθητές πριν η προσωπικότητά τους μετουσιωθεί και μετασχηματιστεί σε μια ανώτερη βαθμίδα. Καθώς οι ζηλωτές ταξιδεύουν ψηλότερα στην Ατραπό παρουσιάζουν μεγαλύτερη ανταπόκριση και αντίδραση στην ενεργειακή πλευρά της φύσης. Ένας απλός άνθρωπος μπορεί να πει ένα ψέμα και οφείλει να πληρώσει. Αλλά ένας μαθητής πληρώνει για τα σφάλματά του χίλιες φορές περισσότερο, η ζημιά που μπορεί να προξενήσει σε άλλους είναι χίλιες φορές μεγαλύτερη κι έτσι τα προβλήματά του είναι χίλιες φορές περισσότερα. Ένα μικρό σφάλμα στο χαρακτήρα του μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τις σκοτεινές δυνάμεις για να καταστρέψουν αυτόν, τους συντρόφους του και το σχεδιασμένο έργο υπηρεσίας του.

Τον παλιό καιρό ήταν σημαντικό να μάθει ο ζηλωτής καλύτερα να ε ί ν α ι παρά να έχει: να τρώει, να καταναλώνει λίγα, αλλά να αφομοιώνει τέλεια. Οι διδάσκαλοι συνήθιζαν να τους δοκιμάζουν πολύ προσεκτικά, να τους δοκιμάζουν φυσικά, συναισθηματικά και νοητικά για να ανακαλύψουν τα αδύνατα σημεία και να τα εξαλείψουν πριν ο ζηλωτής εισέλθει στην πύλη των μυστηρίων.

Όταν ο άνθρωπος γίνει μιά προσωπικότητα, το πρώτο σημάδι που παρατηρείται είναι μιά ισχυρή έκφραση θέλησης για ελευθερία, ελευθερία στο φυσικό, συναισθηματικό και νοητικό επίπεδο, μια στάση ανεξαρτησίας. Αυτό δημιουργεί μεγάλες εντάσεις γύρω του, στην οικογένειά του, στο κοινωνικό περιβάλλον, στην ομάδα του, ακόμα και στο έθνος, αν είναι σε σημαντική θέση. Όλη αυτή η ένταση δρα και αντιδρά ενάντιά του, αυξάνοντας τη θέλησή του για ελευθερία παρά τους μεγάλους περιορισμούς που προκαλούνται από τις αντιδράσεις. Πολλοί, πάρα πολλοί περιορισμοί του επιβάλλονται, με διάφορα μέσα, αλλά πάντα βρίσκει έναν τρόπο να διακηρύξει την ανεξαρτησία του αν και πάντα δε δικαιώνεται.

Πολλοί συχνά οι τύραννοι και οι δικτάτορες είναι θύματα αυτής της διαδικασίας ανάπτυξης. Μπορούν να βρεθούν σε οποιοδήποτε επίπεδο ανθρώπινης προσπάθειας. Καθώς η ενέργεια αυξάνει μέσα τους, εστιαζόμενοι κυρίως σε ιδιοτελή και αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις, τους εξωθεί να ικανοποιήσουν τις αναπτυσσόμενες επιθυμίες και προθέσεις. Μπορούμε να δούμε αυτό το γεγονός στην οικογένεια, όταν, για παράδειγμα, η σύζυγος αναπτύσσει την προσωπικότητά της σε κάποιο βαθμό και αρχίζει να λειτουργεί ανεξάρτητα. Αρχίζει με πείσμα, απερισκεψία, τραχύτητα και ψυχρότητα στα λόγια και στις πράξεις της. Αν αυτό υπερβεί τα όρια και την οικογενειακή κατανόηση, το σπίτι αρχίζει να αποδιοργανώνεται. Αν αυτό συμβεί σε περισσότερα μέλη της οικογένειας, τότε έχετε μεγαλύτερα προβλήματα, γιατί βλέπουν μόνο τους δικούς τους σκοπούς και δε σκέφτονται με βάση την οικογενειακή ευημερία.

Αλλά αν υπάρχει κατανόηση από όλες τις πλευρές, ο κίνδυνος μειώνεται σημαντικά και μετά από σύντομο διάστημα η θέληση για ελευθερία χρησιμοποιείται με ομαδική κατανόηση και για την ομαδική ευημερία, κατευθυνόμενη από τη σοφία και τη νοημοσύνη. Κι εδώ συντελεί η δύναμη της υπομονής, της ανεκτικότητας και της μη επίκρισης, κάτι που είναι τρομερά σημαντικό στην Ατραπό. Αν αυτό συμβεί σε μας τους ίδιους οφείλουμε αμέσως να δραστηριοποιηθούμε έτσι ώστε να μη φτάσει στο ναρκισσισμό, στη δικτατόρευση, ή στη θέληση για κυριαρχία. Το πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να παρατηρούμε τις σκέψεις μας, τα λόγια μας και τις πράξεις μας και να τα αλλάζουμε ενσυνείδητα αν είναι εκφράσεις υπερηφάνειας, θέλησης για κυριαρχία, ή τυραννίας. Μια φορά το μήνα πρέπει να διαλογιζόμαστε όσο είναι δυνατόν βαθιά στις έννοιες της ταπεινότητας, της συνεργασίας, της κατανόησης, και της ανεκτικότητας.
Το δεύτερο βήμα είναι να δημιουργήσουμε ένα πεδίο έρευνας για εργασία στον τομέα της θρησκείας, της ψυχολογίας, της επιστήμης, της εκπαίδευσης, της οικονομίας κλπ. Οι άνθρωποι που είναι στο περιβάλλον του ατόμου δεν πρέπει να ασκούν καμία πίεση πάνω του, αλλά να του προσφέρουν το μερίδιο της αγάπης τους, της κατανόησης και της ανεκτικότητας, ενώ, στο μεταξύ, θα διατηρούν μια νοητική αναλυτική στάση.

Σε καιρούς κρίσης, ή όταν η τριβή ανάμεσα στο ανώτερο και στο κατώτερο είναι μεγάλη, ή όταν εισρέει υπερβολική ενέργεια στην τριπλή προσωπικότητα, υπάρχει μεγάλη ευκαιρία για ανάπτυξη, αλλά και μεγάλος κίνδυνος για εκφυλισμό. Αν οι φορείς δεν είναι έτοιμοι, οι ενέργειες θα τους καταστρέψουν, ή θα επαυξήσουν την κυριαρχία των αρνητικών στοιχείων σε τέτοιο βαθμό, ώστε θα απορρίπτουν αμέσως οποιαδήποτε μεταγενέστερη κρούση πνευματικής ενέργειας ή τη διείσδυση μιας νέας ακτίνας φωτός στο νου του ανθρώπου.

Οι φορείς μας έχουν τη συνήθεια της αποκρυστάλλωσης. Η αποκρυστάλλωση συμβαίνει σε περιπτώσεις κούρασης, κρυώματος, φόβου, διαφόρων σοκ, σχηματισμού σταθερών συνηθειών, στον υπερτονισμό μιας πλευράς, της αλήθειας, σε δογματισμούς και δόγματα, σε πλάνες και θυμαπάτες. Όλα αυτά είναι σημάδια αποκρυστάλλωσης στη νοητική ατμόσφαιρα. Η τριβή συμβαίνει ανάμεσα στην ενέργεια της ζωής και στα τρία σώματα όταν φτάνουν σε ένα σημαντικό στάδιο αποκρυστάλλωσης όπου αποκόπτουν τη ροή της ενέργειας της ζωής. Σ’ αυτό το σημείο αρχίζει η σύγκρουση ανάμεσα στα σώματα, ή το σώμα, και στην ενέργεια της ζωής που έρχεται μέσω της ψυχής. Αυτό δημιουργεί μια κρίση. Μερικές φορές η αποκρυστάλλωση αποσοβείται και η ανάπτυξη συνεχίζει με καλύτερο τρόπο. Άλλες φορές η τριβή συνεχίζεται και εκδηλώνεται πολύς εκνευρισμός με άσχημα αποτελέσματα.

Μερικές φορές εμφανίζεται υπερδιέγερση με πολλές φυσικές και ψυχοσωματικές ενέργειες, ή άλλες φορές η αποκρυστάλλωση είναι τόσο μεγάλη, ώστε η ενέργεια της ζωής δεν μπορεί να περάσει και το σώμα, ή ένα μέρος του, δεν μπορεί να δεχτεί πια τις ανώτερες επιδράσεις και βαθμιαία αποσυντίθεται. Σ’ αυτό το σημείο αρχίζει η φθορά οποιουδήποτε φορέα.

Αν συμβεί στο νοητικό επίπεδο, το νοητικό σώμα γίνεται σιγά-σιγά πιο αρνητικό, πιο επιθετικό, μέχρις ότου αυτή η αρνητικότητα αποκόψει κάθε επικοινωνία με την ενέργεια της ζωής και το νοητικό σώμα αρχίζει να εκφυλίζεται. Αυτό συμβαίνει σε άτομα, σε κοινωνικές ομάδες, σε θρησκείες και σε έθνη. Στο εθνικό επίπεδο, όταν η αποκρυστάλλωση βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο, οι εισερχόμενες ενέργειες της εξέλιξης προκαλούν επαναστάσεις και πολέμους, επειδή έρχονται σ’ επαφή με τους αποκρυσταλλωμένους παράγοντες.

Φυσικά η ανάπτυξη είναι εξωτερική και εσωτερική. Η εξωτερική ανάπτυξη είναι το αποτέλεσμα εκείνων των πλανητικών και ηλιακών ενεργειών που κυκλικά διεγείρουν και προωθούν το μηχανισμό του ανθρώπου. Η εσωτερική ανάπτυξη, επίσης κυκλική, είναι το αποτέλεσμα των κυκλικών διεγέρσεων που προκαλούνται περιοδικά από την Ψυχή, την Πνευματική Τριάδα, την Ιεραρχία και τη Σαμπάλα.

Ο οδηγός αυτής της «εξέλιξης» είναι ο Πνευματικός Ήλιος. Είναι ένας μεγάλος τροχός, σαν ρολόι. Καθώς περιστρέφεται επιφέρει όλες τις πολυάριθμες αλλαγές στα βασίλεια της φύσης προάγοντας και εξελίσσοντάς τα. Το μεγάλο καθήκον του ανθρώπου είναι να αρχίσει να γυρίζει ενσυνείδητα στον τροχό αυτής της μεγάλης πηγής ενέργειας, ή μεγάλης συνείδησης, και να τιθασεύσει τις κυκλικές εκδηλώσεις φωτός, αγάπης και δύναμης μέσω του διαλογισμού του και μέσω των πράξεων της θυσιαστικής υπηρεσίας του.

Τορκόμ Σαραϊνταριάν «Η επιστήμη του διαλογισμού»

Μας συνδέει Φως (Μάνος Δανέζης)



Όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί οι δυτικές κοινωνίες διέρχονται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κοινωνικής κρίσης, η οποία συν τω χρόνω οδηγεί τον δυτικό πολιτισμό σε κατάρρευση.

Είναι πια φανερό σε όλους ότι η διεθνής οικονομική κατάρρευση που βιώνουμε σήμερα δεν είναι το αίτιο, αλλά το αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης αξιών και ιδεών. Μιας ουσιαστικής, δηλαδή, αξιακής κατάρρευσης του δυτικού πολιτιστικού ρεύματος.

Όμως, μια μεγάλη αλήθεια την οποία δεν έχουμε τολμήσει να διατυπώσουμε σθεναρά είναι η συνεισφορά της κλασικής επιστημονικής σκέψης, της μεγάλης επιστημονικής επανάστασης του 16ου και 17ου αιώνα στη διαδικασία της σημερινής κοινωνικής και πολιτισμικής κατάρρευσης.

Η μεγάλη αυτή επιστημονική επανάσταση, στην οποία η κοινωνία οφείλει την τεχνολογική ευημερία της, αποτέλεσε συγχρόνως και την αφετηρία της κοινωνικής και πολιτικής αποσύνθεσης στο μέτρο που στήριξε μονοσήμαντα την ανάπτυξή της σε μια σειρά δογμάτων, τα οποία αναγόρευαν την αισθητή υλική πραγματικότητα ως πρωταρχικό και μοναδικό αξιακό γεγονός των δυτικών κοινωνιών.

Στον βωμό αυτού του αγαθού και των παραγώγων του ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός επί αιώνες θυσίαζε, αλλά θυσιάζει ακόμα και σήμερα, το σύνολο των ανθρώπινων αξιών του, ακόμα και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η ανιστόρητη αυτή αντιμετώπιση του παγκόσμιου ουμανιστικού αιτήματος μιας παγκόσμιας ειρηνικής κοινωνίας ανθρώπων με βάση αυτά τα επιστημονικά δόγματα περί ύλης παίρνει τη μορφή μιας απλής οικονομικής κοινοπραξίας συμφερόντων.

Σύμφωνα με τη μηχανιστική και αντικοινωνική αυτή αντίληψη, τα ανθρώπινα αγαθά, όπως η φιλία, η ειρηνική συνύπαρξη, η αγάπη κι η αλληλεγγύη δεν είναι αποτέλεσμα μιας εσωτερικής ανθρώπινης ανέλιξης, η οποία εκφράζει ένα υψηλότερο επίπεδο πολιτισμικής ανάπτυξης.
Οι σχέσεις των ανθρώπων και των αντίστοιχων κοινωνιών τους στηρίζονται μονοδιάστατα στην έννοια του αμοιβαίου υλικού συμφέροντος και κέρδους και διαρκούν όσο αυτό διαρκεί.

Αυτήν την κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού έρχεται να σταματήσει η ίδια η επιστήμη μέσα από τις νέες ανακαλύψεις της και τη νέα Φυσική Φιλοσοφία που απορρέει από αυτήν.

(…)

Ό,τι σας πω από ‘δω και πέρα μπορώ να τ’ αποδείξω σε πίνακα με μαθηματικά και με πειραματική διαδικασία. Δεν έχω τον χρόνο, βέβαια, απλώς θ’ αναφερθώ σε κάποια πράγματα με όσο μπορώ περισσότερη λεπτομέρεια όσο μ’ αφήνει ο χρόνος.

Η πρώτη αλήθεια αναφέρεται στην αποκάλυψη του τι είναι στην ουσία αυτό το οποίο ονομάζουμε “αντικειμενική πραγματικότητα” και σε προέκταση, τι είναι αυτό το οποίο ονομάζουμε “ύλη” κι αποτελεί τον θεό του καταρρέοντος πολιτισμικού ρεύματος.

Η σύγχρονη επιστημονική σκέψη μέσω της πειραματικής διαδικασίας γνωρίζει πλέον ότι η αισθητή υλική πραγματικότητα αποτελεί μια ψευδαίσθηση της ανθρώπινης φυσιολογίας η οποία δημιουργείται μέσα σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου με τη βοήθεια των αισθητηρίων οργάνων μας.

Η υλική πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα matrix που μπορούμε να το αποδείξουμε με δέκα διαφορετικές κατευθύνσεις της επιστήμης.

Σύμφωνα με -επειδή εγώ είμαι Φυσικός- σύμφωνα με την ειδική θεωρία της Σχετικότητας, που όλοι παπαγαλίζουμε και κανένας δεν θέλει να μας πει τι λέει στην πραγματικότητα, η υλική συμπαντική πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προβολή, το είδωλο, το καθρέφτισμα όσων υπάρχουν στο πραγματικό τετραδιάστατο μη ευκλείδιο και αθέατο σύμπαν, που έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει, δεν είναι μύθος η τέταρτη διάσταση -η πέμπτη και από πάνω δεν ξέρω τι θα γίνει, αν θ’ αποδειχθεί στη συνέχεια- πάνω σ’ έναν ψεύτικο τρισδιάστατο και ευκλείδιο χώρο που φτιάχνουν πλαστά οι αισθήσεις μας.

Τον χώρο αυτό η ειδική θεωρία της Σχετικότητας ονομάζει Χώρο Μινκόφσκι (Minkowski space ή Minkowski spacetime, από τον μαθηματικό Hermann Minkowski) κι αυτή η μαθηματική πράξη ο κατοπτρισμός, για όσους ξέρουν μαθηματικά, ονομάζεται ισομορφισμός ή απεικόνιση.

(…)

Η γενική θεωρία της σχετικότητας συνέλαβε την ιδέα την οποία εξέφρασε μαθηματικά και αποδείξαμε μέσα από τη γέννηση και την εξέλιξη του σύμπαντος ότι το κύριο συστατικό της κλασικής φυσικής, η αισθητή ύλη, δεν είναι παρά η καμπύλωση του κύριου συστατικού του κόσμου των μαθηματικών, του τρισδιάστατου χώρου προς μία τέταρτη μαθηματική διάσταση (όρα: μελανές οπές).

Όμως, επειδή ο χώρος είναι ένα αισθητό τίποτα, χώρος είναι αυτό το πράγμα εδώ που δεν αντιλαμβανόμαστε, αυτός είναι ο χώρος ο μαθηματικός, η ύλη είναι η καμπύλωση του τίποτα.

Έτσι, όταν ο χώρος των τριών διαστάσεων, αυτών που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας, γιατί οι αισθήσεις μας μπορούν να αντιληφθούν μέχρι τρεις διαστάσεις, όταν καμπυλώνεται αυτός ο χώρος προς την τέταρτη διάσταση μεταξύ ενός ελαχίστου κι ενός μεγίστου ορίου (όρα: μελανές οπές), τότε οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται αυτήν την καμπύλωση, αν ξεπεράσει ένα όριο, σαν ύλη.

Ο εγκέφαλός μας, τα αισθητήρια όργανά μας αντιμετωπίζουν αυτήν την αύξηση της καμπυλότητας πέρα ενός ορίου ως πραγματική ύλη.

Με λίγα λόγια η αισθητή ύλη δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα του εγκεφάλου μας. Μια πλαστή εικόνα μιας άλλης μη αισθητής πραγματικότητας.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Γιατί η επιστήμη χωρίς να βρίσκει αντίστοιχο στην πραγματική κοινωνία των ανθρώπων είναι κακία. Θα πρέπει να δούμε πώς η επιστήμη εφαρμόζεται και αλλάζει την κοινωνία.

Ο θεός της σημερινής πολιτισμικής συνείδησης, η ύλη, δεν είναι παρά το φάντασμα μιας άλλης πραγματικότητας που βρίσκεται έξω από τις δυνατότητες της ανθρώπινης φυσιολογίας και της προσέγγισης μέσω των αισθήσεων μας και των οργάνων μέτρησης που τις επαυξάνουν.

Άρα η ύλη, άρα και το χρήμα, ως μέτρον αξιολόγησης υλικών πραγμάτων και ανθρώπων μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα ως αξιακά γεγονότα σ’ αυτόν τον πολιτισμό που θα χτιστεί, τον πολιτισμό του Homo Universalis.

(…)


Η έννοια της διαίρεσης δεν υπάρχει. Είναι προϊόν του εγκεφάλου μας και της φυσιολογίας μας. Τα πάντα μες στο σύμπαν είναι ένα. Μια απέραντη ενιαία και αδιαίρετη ενότητα που μέσα σ’ αυτήν χάνεται η έννοια της εξατομίκευσης της προσωπικής ύπαρξης.
Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να ευτυχεί το μέρος αν πάσχει το όλον. Η ευτυχία των μερών μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ευτυχίας του συνόλου. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί σε μια νέα Κοινωνική Φιλοσοφία του Εμείς και του Είμαι καταργώντας τη φιλοσοφία του Εγώ και του Έχω.

Όμως, οι έννοιες της συνολικής συνείδησης του Εμείς και του Είμαι δεν είναι η βάση της δημοκρατίας, της ισότητας και της αδελφότητας που πλαστά επαγγέλλονται οι σημερινές παγκόσμιες κοινωνίες χωρίς να τις πραγματοποιούν μέχρι σήμερα;

Αυτές ακριβώς τις αξίες επαναφέρει στο προσκήνιο η σύγχρονη επιστημονική σκέψη.

(…)

Η σύγχρονη Φυσική διδάσκει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι απομονωμένοι, δεν τους χωρίζει κενό. Τους συνδέει Φως. Ακτινοβολία. Μέσα στο σύμπαν δεν υπάρχουν μαύρες σκοτεινές περιοχές, αλλά περιοχές που δεν έχουμε τη δυνατότητα να αντιληφθούμε το Φως.

(…)

Ο κοινωνικός και ψυχολογικός απομονωτισμός και ο εγκλωβισμός του ανθρώπου στα πλαίσια των όρων “άτομο” και “πρόσωπο” είναι το προϊόν μιας καταρρέουσας πολιτισμικής δομής.

Η δομή αυτή αγνοεί τη σύγχρονη επιστημονική σκέψη και δεν κατανοεί ότι εάν νιώθουμε ψυχικά μόνοι είναι γιατί δεν κατανοούμε τη συνέχεια των πάντων μες στο σύμπαν κι ότι η φύση δεν μας γέννησε μόνους, αλλά επιλέξαμε την ψευδαίσθηση της μοναξιάς.

Η μοναξιά είναι αποτέλεσμα των δικών μας πράξεων, της δικής μας αντίληψης, της δικής μας άγνοιας. Είναι ένα προσωπικό μας πρόβλημα κι όχι ένα πρόβλημα της φύσης.

Oμιλία του Μάνου Δανέζη στην τριημερίδα “Νέες Ματιές στον Κόσμο μας” με τίτλο: “Aναζητώντας τις ρίζες της σύγχρονης θετικής σκέψης”Περισσότερα για την εκδήλωση στο  neesmaties.org

Η Δύναμη της Σκέψης. Πως οι σκέψεις δημιουργούν την πραγματικότητα



Η δύναμη της σκέψης είναι το κλειδί στη δημιουργία της πραγματικότητάς σας. Όσα αντιλαμβάνεστε στο φυσικό κόσμο έχουν την προέλευσή τους στον αόρατο, εσωτερικό κόσμο των σκέψεων και των πεποιθήσεών σας.

Για να γίνετε ο κύριος του πεπρωμένου σας, πρέπει να μάθετε να ελέγχετε τη φύση των κυρίαρχων, συνήθων σκέψεών σας. Με αυτόν τον τρόπο θα είστε σε θέση να προσελκύσετε στη ζωής σας οτιδήποτε επιθυμείτε, με την ίδια ακρίβεια που γνωρίζετε ότι οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας.

Για κάθε εξωτερική επίδραση υπάρχει μια εσωτερική αιτία: Κάθε αποτέλεσμα που βλέπετε στον εξωτερικό ή φυσικό κόσμο, έχει μια πολύ συγκεκριμένη αιτία η οποία έχει την προέλευσή της στον εσωτερικό ή διανοητικό κόσμο σας. Αυτό είναι η ουσία της δύναμης της σκέψης.

Ας το δούμε αλλιώς, οι όροι και οι περιστάσεις της ζωής σας υπάρχουν ως συνέπεια των σκέψεων και των πεποιθήσεών σας. Ο James Allen το έθεσε άριστα όταν είπε «οι περιστάσεις δεν κάνουν ένα άτομο, το αποκαλύπτουν». Κάθε πτυχή της ζωής σας, από την κατάσταση των οικονομικών σας μέχρι την κατάσταση της υγείας και των σχέσεών σας, αποκαλύπτει ακριβώς τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας.

Πρόκειται για εσωτερική εργασία: Οι περισσότεροι άνθρωποι το βλέπουν ανάποδα, θεωρούν ότι αισθάνονται ή σκέφτονται με έναν ορισμένο τρόπο λόγω των περιστάσεών τους, μην γνωρίζοντας την αλήθεια ότι είναι δύναμη του δικού τους νου που τους δημιουργεί εκείνες τις περιστάσεις, είτε επιθυμητές είτε ανεπιθύμητες. Με την ενδοσκόπηση και την εφαρμογή αυτής της Αλήθειας, ότι οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας, θα χαρίσετε στον εαυτό σας τη δύναμη να δημιουργήσετε τις αλλαγές που επιθυμείτε να δείτε να γίνονται στη ζωή σας. Η δημιουργία πραγματικότητας είναι μια εσωτερική εργασία.

Η Δύναμη της Σκέψης σας είναι απεριόριστη: Υπάρχει μια μοναδική, ευφυής Συνείδηση που εισχωρεί σε ολόκληρο το Σύμπαν -πανίσχυρη, πάνσοφη, πανδημιουργός και πανταχού παρούσα- ο Οικουμενικός Νους. Το μυαλό σας είναι μέρος αυτού του Ενός οικουμενικού Νου και δεδομένου ότι οι σκέψεις σας είναι ένα προϊόν του μυαλού σας, τότε κατά συνέπεια η Δύναμη της Σκέψης σας είναι επίσης απεριόριστη. Μόλις καταλάβετε αληθινά ότι ο νους σας είναι ένα με την μοναδική Πηγή της Παντοδυναμίας και ότι αυτή η δύναμη είναι μέσα σας, θα έχετε βρει τη μόνη αληθινή πηγή άπειρης δύναμης για την οποία τίποτα δεν είναι αδύνατο και το αδύνατο είναι τίποτα. Να ξέρετε ότι η Δύναμη της Σκέψης έρχεται από μέσα. Όλη η δύναμη έρχεται από μέσα.

Οι σκέψεις σας είναι ζωντανές: Το μέγιστοι μύστες και δάσκαλοι που έχουν περπατήσει τη γη μας έχουν πει ότι όλα είναι ενέργεια. Αυτή η θεμελιώδης αλήθεια τώρα έχει επιβεβαιωθεί αναντίρρητα από τη σύγχρονη επιστήμη. Οι σκέψεις σας είναι επίσης ενέργεια. Ο William Walker Atkinson μας είπε ότι «όπου το μυαλό είναι στατική ενέργεια, η σκέψη είναι δυναμική ενέργεια - δύο φάσεις του ίδιου πράγματος» και ο Charles Haanel είπε παραπέρα ότι η «η δύναμη της σκέψης είναι η δονητική δύναμη που διαμορφώνεται με τη μετατροπή του στατικού μυαλού σε δυναμικό μυαλό». Οι σκέψεις σας είναι ζωντανές. Κάθε φορά που «φιλοξενείται» μια συγκεκριμένη σκέψη, εκπέμπετε μια πολύ συγκεκριμένη, αντίστοιχη συχνότητα ή ενεργειακή δόνηση.

Σε ποια συχνότητα είστε εσείς: Η βασική προϋπόθεση του Νόμου της Έλξης είναι ότι η ίδια ενέργεια προσελκύει την ίδια ενέργεια. Προσελκύετε εκείνα τα πράγματα και περιστάσεις που είναι σε παλμική αρμονία με την κυρίαρχη συχνότητά σας, η οποία καθορίζεται από την κυρίαρχη διανοητική νοοτροπία σας, τις συνήθεις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Ο Mike Dooley , ένας από τους παρουσιαστές του «Μυστικού», προτείνει κατάλληλα εάν θέλετε να ξέρετε με τι μοιάζει μια σκέψη, απλά να κοιτάξετε τριγύρω σας. Λάβετε υπόψη τις λέξεις του «οι σκέψεις είναι πράγματα».

Δεν δημιουργούνται όλες οι σκέψεις ίσες: Η ελκυστική δύναμη οποιασδήποτε συγκεκριμένης σκέψης καθορίζεται από πόσο συχνά έχετε αυτή τη σκέψη και από τη δύναμη των συναισθημάτων που συνδέονται με αυτήν. Όσο περισσότερη ενέργεια δίνετε σε μια σκέψη, τόσο μεγαλύτερη η δύναμή της να προσελκύσει την αντίστοιχη περίστασή της στο φυσικό κόσμο σας μέσω του Νόμου της Έλξης. Μία φευγαλέα, περαστική σκέψη δεν έχει την ίδια δημιουργική δύναμη με τις συνήθεις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Θυμηθείτε, ότι δεν έχει ιδιαίτερη χρησιμότητα να επεξεργάζεστε θετικές σκέψεις για λίγο χρόνο κάθε ημέρα εάν προχωράτε έπειτα και σκέφτεστε αρνητικά ή ανεπιθύμητα για το υπόλοιπο της ημέρας. Η πραγματικότητά σας είναι το σύνολο του ποσού όλων των σκέψεών σας.

Χρησιμοποιήστε τη Δύναμη της Σκέψης για να αλλάξετε τη ζωή σας: Ο υποσυνείδητος Νους σας είναι η αποθήκη των βαθιών πεποιθήσεων και των προγραμμάτων σας. Για να αλλάξετε τις περιστάσεις σας και να προσελκύσετε αυτά που επιθυμείτε, πρέπει να μάθετε να προγραμματίζετε και να επαναπρογραμματίζετε τον υποσυνείδητο Νου σας. Δεδομένου ότι το Νους σας είναι ένα με τον παντοδύναμο Οικουμενικό Νου, το δυναμικό της δύναμης του υποσυνείδητου μυαλού σας είναι επίσης απεριόριστο. Ο αποτελεσματικότερος και πρακτικός τρόπος να προγραμματιστεί το υποσυνείδητο μυαλό σας για επιτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής σας είναι να μάθει την απλή διαδικασία της Δημιουργικής Απεικόνισης. Είναι η τεχνική που ελλοχεύει τη δημιουργία της πραγματικότητας, χρησιμοποιώντας τη Δύναμη της Σκέψης για να φανταστείτε συνειδητά, να δημιουργήσετε και να προσελκύσετε αυτά που επιθυμείτε. Η φαντασία σας είναι η μηχανή των σκέψεών σας. Μετατρέπει τη Δύναμη της Σκέψης σας σε νοητικές εικόνες.

Να γνωρίζετε τις σκέψεις σας αλλά χωρίς εμμονές: Είναι σημαντικό ότι μαθαίνετε να γνωρίζετε τις συνήθεις σκέψεις σας και να τις ρυθμίζετε κατάλληλα ώστε να διατηρηθεί μια γενική θετική διανοητική νοοτροπία. Εντούτοις, να είστε προσεκτικοί να μην σας γίνει εμμονή η κάθε σκέψη που μπαίνει στο μυαλό σας δεδομένου ότι αυτό θα ήταν εξίσου αντιπαραγωγικό, για να μην πούμε περισσότερο απ' το να μην έχετε καμία επίγνωση γι' αυτές. Θυμηθείτε ότι αν επιμένετε στις αρνητικές, ανεπιθύμητες σκέψεις σας, θα τους δώσετε δύναμη και όπως λέει και μία παροιμία, «σε ότι αντιστέκεστε, ...επιμένει». Έτσι αντί της αντίστασης σε οποιωνδήποτε από τις αρνητικές σκέψεις σας, μάθετε απλά να τις ακυρώνετε αβίαστα με την αντικατάσταση τους καθώς προκύπτουν.

Αντικαταστήστε αμέσως τις ανεπιθύμητες σκέψεις:

Για να εξουδετερώσετε αμέσως τη δύναμη μιας αρνητικής σκέψης, ήρεμα και σκόπιμα αντικαταστήστε τη με την αντίθετη, θετική ισοδύναμή της. Για παράδειγμα εάν σκεφτείτε «δεν είμαι αρκετά καλός, δεν θα πετύχω ποτέ», να αντικαταστήστε τη διανοητικά με τη σκέψη «είμαι αρκετά καλός και η επιτυχία έρχεται σε μένα εύκολα».

Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε την «ακυρώνω - ακυρώνω» τεχνική που έγινε διάσημη από τη μέθοδο Silva . Κάθε φορά που πιάνετε τον εαυτό σας να κάνει μια ανεπιθύμητη σκέψη, πείτε νοητικά σε σας και στο Σύμπαν «άκυρο - άκυρο» και ακολουθείστε αμέσως μια θετική δήλωση.

Εξημερώστε τις κυρίαρχες σκέψεις σας και το Τυχαίο θα ακολουθήσει: Υπολογίζεται ότι το μέσος άνθρωπος έχει μεταξύ 12.000 και 70.000 σκέψεων ημερησίως. Αυτό αποδεικνύει ότι ο στόχος σας δεν πρέπει να είναι να ελέγξετε κάθε σκέψη. Οι κυρίαρχες σκέψεις και οι πεποιθήσεις σας είναι που πρέπει να μάθετε να θέτετε υπό το συνειδητό έλεγχό σας δεδομένου ότι καθορίζουν κατά ένα μεγάλο μέρος τη νοητική νοοτροπία σας. Όσο θα το κάνετε, θα βρείτε τις τυχαίες σκέψεις σας να γίνονται και αυτές θετικότερες και πιο σκόπιμες.

Οι ακόλουθες λέξεις του Βούδα Siddhartha Gautama συλλαμβάνουν τέλεια την ουσία της Δύναμης της Σκέψης: «Όλα αυτά που είμαστε είναι το αποτέλεσμα αυτών που έχουμε σκεφθεί. Ο Νους είναι όλα. Ότι σκεφτόμαστε, γινόμαστε.

Με λίγα λόγια, η ζωή σας είναι ο τέλειος καθρέφτης των σκέψεων, των πεποιθήσεων και της κυρίαρχης νοητικής νοοτροπίας σας. Είτε το συνειδητοποιείτε είτε όχι, εσείς δημιουργείτε ήδη την πραγματικότητά σας μέσω της Δύναμής της Σκέψης σας. Κάθε επίδραση που βλέπετε στον εξωτερικό κόσμο σας έχει την αρχική αιτία της μέσα σας - χωρίς εξαίρεση. Για να αποκτήσετε πρόσβαση στη μέγιστη δημιουργική δύναμη που έχετε στη διάθεσή σας, πρέπει να μάθετε να ελέγχετε τη φύση των συνήθων σκέψεών σας και να ευθυγραμμίζεστε με τη μια Πηγή όλης της Δύναμης της οποίας είστε ένα μέρος. Οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας - γνωρίστε, εσωτερικοποιήστε και εφαρμόστε αυτήν την Αλήθεια και θα δείτε τη μετατροπή στη ζωής σας με τους πιο θαυμαστούς τρόπους.

aoratos-naos.com

Η ευφυΐα είναι «χειροποίητη»


H νοημοσύνη είναι η ιδιότητα εκείνη του εγκεφάλου που βοηθάει το άτομο να προσαρμοστεί στο περιβάλλον εξοπλίζοντάς το με γνωστικές λειτουργίες και την ευκαιρία χειρισμών ώστε να εξασφαλιστεί η επιβιώσή του.


Ο Ρώσος φυσιολόγος Ιβάν Παβλόφ μελέτησε τον έλεγχο της θεωρητικής γνώσης βασιζόμενος στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούσαν οι περίφημοι σκύλοι του σε ηχητικά ερεθίσματα

Μικρός, διαφωνούσα με τη μητέρα μου καθημερινά. Εκείνη ήθελε να διαβάζω….

Η συμβουλή της μητέρας μου ήταν τόσο απαραίτητη όσο ολότελα αντιπαιδαγωγική ήταν η μέθοδος που χρησιμοποιούσε. Αγνοούσε την ύπαρξη εγκεφαλικών κέντρων, ομάδων νευρικών κυττάρων, που «εντέλλουν» τον άνθρωπο να λειτουργεί ή να απεργεί: Συγγραφείς μοίρας ατόμων και σκηνοθέτες πεπρωμένου λαών. Κέντρα ηδονών και παθών, που πλειστάκις αναποδογυρίζουν τύχες εθνών και ατόμων μεταξύ «τραπέζης και κλίνης». Ο άνθρωπος γεννιέται ηδονοθήρας και ενεργοποιείται σωματικά ή πνευματικά όταν προκαταβολικά, αυθαίρετα και παρορμητικά πιστέψει ότι η πληροφορία-γνώση είναι δελεαστική, χρήσιμη και ευχάριστη σ” αυτόν. Όλοι διαθέτουμε ικανότητες επεξεργασίας και απομνημόνευσης πληροφοριών, αρκεί η πνευματική τροφή να διεγείρει ευχάριστα τις πιο μύχιες επιθυμίες μας. Πρακτικά, καταλαβαίνουμε, κινούμαστε και σκεφτόμαστε με γνώμονα το απόλυτα προσωπικό και άμεσο συμφέρον. Η μητέρα μου δεν θα νοιαζόταν να διαβάσω, επειδή θα διάβαζα πρόθυμα και εθελοντικά αν είχε ανακαλύψει τα μύχια ενδιαφέροντά μου.

Είναι παγκόσμιο λάθος κάθε μάνας. Αγωνιούν να βρει το παιδί τους ένα καλό ταίρι. Να έχει μια καλή τύχη. Ο μόνος χώρος όπου το άτομο μπορεί να νιώσει ανεξάρτητος, ελεύθερος και άνθρωπος-ευτυχισμένος είναι η επαγγελματική του αρένα όταν είναι κατάλληλα εξοπλισμένος. Λεύτερος άνθρωπος είναι μόνον ο δουλευτής που γνωρίζει και εκτελεί την εργασία του σωστά. Η μόρφωση είναι προσωπική μας ευθύνη. Εμείς αποφασίζουμε να την αποκτήσουμε και να γυμνάσουμε με «όπλα» το μυαλό μας. Ο εκπαιδευμένος εγκέφαλος είναι το μοναδικό αήττητο μηχάνημα στη γη. Η παιδεία δεν είναι ελεημοσύνη της πολιτείας που παράγει «αγράμματους» πτυχιούχους.

Η ζωή είναι ροή. Και η τέχνη της επιβίωσης «επιστήμη» ρέουσα. Επιβιώνει πάντα ο προσαρμοστικότερος, δηλ. αυτός που αποκτά την ικανότητα να μεταλλάσσεται. Μόνον οι ανδριάντες μένουν ακίνητοι, γι” αυτό ο λαός που κάποτε περνούσε από κάτω και τους χαιρετούσε ανεβαίνει επάνω και τους θρυμματίζει. Ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να μαθαίνει, να μαθαίνει, να μαθαίνει… H νοημοσύνη καλλιεργείται με την εκπαίδευση πάνω στη φυσική πνευματικότητα. Η καινοτομία δεν είναι παιδί ενός, είναι γέννημα ώριμων εκπαιδευμένων κοινωνιών. Η πρόοδος είναι προσωπική και ακολούθως κοινωνική υπόθεση. Η ευφυΐα είναι «χειροποίητη».

Η μακρόχρονη μνήμη, δηλ. η μάθηση, αντιστοιχεί βιολογικά στη «συναπτογένεση», στη μόνιμη μεταβολή των συνδέσεων νευρωνικών κυκλωμάτων, τη δημιουργία νέων ισχυρών επαφών όπου οι συνάψεις ενισχύονται μόνιμα. Η λειτουργία αυτή των συνάψεων γίνεται με τη βοήθεια αμινοξέων της τροφής, διεγερτικών ή ανασταλτικών. Ολα αυτά έγιναν γνωστά με τη βοήθεια της λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας. Και μια απλή παρατήρηση: Οσα αμινοξέα και αν παίρνουμε με την τροφή μας, αυτά θα περάσουν από τις συνάψεις και θα φύγουν ως άχρηστα σκουπίδια αν το χέρι της ψυχής δεν τα πάρει και τα χτίσει επιμελώς στη θέση τους.

Σήμερα, ο εγκέφαλος δεν πάσχει από υλικά. Υπάρχει, όμως ένδεια εμψυχωμένων «εργατών» να εμφυτεύσουν τα αμινοξέα στις συναψεις. Ενα οπτικό σήμα, π.χ., παραλαμβάνεται από τον αμφιβληστροειδή και διαχέεται μέσα στον εγκέφαλο. Εκεί, μεταφράζεται στη γλώσσα των κυττάρων του. Αυτόματα αξιολογείται, βαθμολογείται στον «οπτικό φλοιό» και λαμβάνονται αντανακλαστικές (μη πλήρως συνειδητοποιημένες) αποφάσεις και αντιδράσεις. Ολα τα μηνύματα περνάνε από τα κέντρα αυτά· αν έχουν συναισθηματική φόρτιση, αξιοποιούνται ακολούθως ανάλογα και στα άλλα κέντρα.

Στη λειτουργία της αμυγδαλής υπάρχει μια σημαντική παρατήρηση: Ο αρχικός ερεθισμός ανάλογα με το «χαρακτηρισμό» –π.χ. αν θεωρείται σήμα κινδύνου– ενδέχεται να προκαλέσει μια αιφνίδια έκρηξη αντανακλαστικών. Αυτά είναι ταχύτατα, αλλά λιγότερο εύστοχα. Πρακτικά, η αμοιβή μπορεί να προκαλεί μια αντίδραση, συναισθηματική ή κινητική, πριν τα κέντρα του φλοιού κατανοήσουν πλήρως το συμβάν. Οπως όταν ο οδηγός αιφνιδιάζεται και αντανακλαστικά στρίβει δεξιά προτού σκεφτεί αν αυτή ήταν η ορθή απόφαση. Αρα, πριν πλησιάσει μια πληροφορία το φλοιό του εγκεφάλου του μαθητή, για να είναι αποτελεσματική πρέπει να έχει πάρει την κατ” αρχήν έγκριση των κέντρων που εξουσιάζουν απόλυτα (ίσως λανθασμένα) τις νοητικές λειτουργίες του.

Ο Τσόρτσιλ έλεγε ότι τα χειρότερα χρόνια του ήταν στο σχολείο· ο πετυχημένος πολιτικός ήταν κουμπούρας. Τον Ρούσβελτ, στα 55 του μια πάθηση που τον άφησε παράλυτο από τη μέση και κάτω τον έβαλε στο αναπηρικό καροτσάκι και του είπε να «τρέξει» την αμερικανική οικονομία. Ο Αϊνστάιν δεν μπορούσε να τακτοποιήσει ποτέ τα οικονομικά του. Το χρήμα δεν διέγειρε τα δικά του κέντρα ηδονών και παθών. Κάποτε, έχασε ένα βιβλίο και όταν το βρήκε, λένε, χάρηκε πολύ, αν και έλειπε ένα χαρτί που του χρησίμευε ως σελιδοδείκτης. Ηταν μια τραπεζική επιταγή, ο μηνιαίος μισθός του.

Ο εγκέφαλος «ρουφάει» ό,τι επιθυμεί, ενώ με πολύ κόπο μαθαίνει θέματα που θεωρεί κατά τη δική του κρίση ανεπιθύμητα. Η μάθηση είναι ψυχή. Το ίδιο και η μνήμη που την υπηρετεί. Η δύναμη αυτών των λειτουργιών είναι μαγική, διαφεύγει όμως της προσοχής μας επειδή είναι υποσυνείδητη. Η Ψυχιατρική υποστηρίζει ότι κανένας άντρας δεν λησμονεί το όνομα μιας ωραίας νέας κοπέλας. Ο ιππόκαμπος είναι ένα από τα όργανα που αποφασίζουν την ποιότητα και την ποσότητα του μορφωτικού φορτίου που θα απομνημονεύσει ο εγκέφαλος. Δίπλα του σχεδόν και σε απόλυτη σύνδεση βρίσκεται η αμυγδαλή, το ίδιο και ο υποθάλαμος. Τα κέντρα αυτά συστρατεύονται και κινητοποιούν όλο το νευρικό σύστημα. Μερικές φορές, κατά τρόπο αυθαίρετο και αδικαιολόγητο συγκριτικά με το μέγεθος του αρχικού ερεθίσματος, προκαλούν έναν αδικαιολόγητο συναγερμό που εκδηλώνεται ως κρίση πανικού. Η αμυγδαλή, ως συναισθηματικός φρουρός, χρωματίζει τη λειτουργική απόδοση του εγκεφάλου δημιουργώντας συναισθήματα και αγάπες ανάλογων αποκλίσεων. Το συναίσθημα υπερισχύει της λογικής και το άτομο παίρνει ατελέσφορες και ασύμφορες αποφάσεις. Αγοράζει πανάκριβα δώρα σε μια ωραία κυρία. Οι άνθρωποι σκέπτονται λογικά, αλλά δρουν συναισθηματικά.

Το συναίσθημα έχει τη δική του λογική. Ο,τι είναι αρεστό ενδέχεται να μην είναι ωφέλιμο και τούμπαλιν. Κάποιες θολές συναισθηματικές μνήμες, μάλιστα, σκηνοθετούν παράλογες πράξεις. Ο εγκέφαλος αδυνατεί να έχει καθαρή κρίση. Πάντα κάνει συγκρίσεις και ανάλογα αξιολογεί. Στη νηπιακή ηλικία, ακατέργαστες και αμοντάριστες εικόνες αποθηκεύονται, και επί αυτών των βουβών πανίσχυρων προσχεδίων συναισθηματικής ζωής χτίζεται ο ψυχικός κόσμος του μικρού ανθρωπάκου. Αυτά τα αμοντάριστα βουβά πλάνα συνεχίζουν χρόνια αργότερα να αναγνωρίζουν ότι μόνον το στιφάδο της μαμάς είχε το μοναδικό άρωμα ή ότι η Ανάσταση στο χωριό προσέφερε ανείπωτη ευφορία. Το συναίσθημα καρφώνει τον άνθρωπο πάνω στη γη του, όχι η βαρύτητα.

Σύμφωνα με την Ιατρική, στους μηχανισμούς ενδυνάμωσης της δημιουργικής νοημοσύνης τρεις προκρίνονται: Ο βαθύς ύπνος, το ευτυχισμένο σεξ και η συχνή γυμναστική (3-5 φορές την εβδομάδα, 30´-50´). Ερευνες με μαγνητική λειτουργική τομογραφία (FMRI) έδειξαν ότι με συστηματική εξάμηνη άσκηση οι γυμναζόμενοι παρουσίασαν σημαντική αύξηση της λειτουργικότητας του ιππόκαμπου και της αμυγδαλής. Το γεγονός αποδόθηκε στην ενδυνάμωση των οργάνων με τη γυμναστική. Η ανάγκη της λειτουργικότητας του εγκεφάλου στους αστροναύτες επέβαλε τα μηχανήματα γυμναστικής στο διαστημόπλοιο. Αν και οι πάντες συμφωνούν ότι το συναίσθημα είναι απαραίτητο για να κινητοποιηθούν τα πάντα.

Κείμενο στο περιοδικό HOMME του Στέφανου Καραγιαννόπουλου, Καθηγητή Παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. sciencearchives.wordpress.com 

Αγάπη Μοναξιά Μοναχικότητα - Όσσο


Υπάρχει κάτι που πρέπει να κατανοηθεί σε βάθος. Κάτι πολύ σημαντικό! Η αγάπη φέρνει πάντα μοναχικότητα και η μοναχικότητα φέρνει πάντα αγάπη. Ποτέ δεν πάνε χώρια! Οι άνθρωποι όμως νομίζουν ακριβώς το αντίθετο, δεν κάνουν κανέναν διαχωρισμό ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο λέξεις,«ΜΟΝΑΞΙΑ» και «ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ».

Η μοναξιά είναι αρνητική κατάσταση, σημαίνει πως διψάς για τον άλλο, πως είσαι βυθισμένος στα σκοτάδια της απόγνωσης, πως είσαι φοβισμένος, πως αισθάνεσαι παρατημένος, πως δε σε χρειάζεται κανείς. Η μοναξιά είναι πληγή! Η μοναχικότητα είναι λουλούδι!

Ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους μονάχους και εξ’ αιτίας της μοναξιάς τους κάνουν ένα σωρό ηλίθια πράγματα για να καλύψουν αυτήν την κενότητα. Το ρίχνουν στο φαγητό, στο αλκοόλ κάθονται επί ώρες μπροστά στην τηλεόραση καίγοντας τα μάτια τους … για να ξεχάσουν τον εαυτό τους. Είναι τρομακτικό! Νοιώθουν μόνοι, νοιώθουν ότι δεν έχουν τίποτε να κάνουν, πουθενά να πάνε, κανέναν να επικοινωνήσουν αφού η επικοινωνία έχει σταματήσει. Έχουν πάψει να μιλάνε μεταξύ τους. Το πολύ-πολύ να μιλάνε στον άλλον, αλλά ΟΧΙ με τον άλλον γιατί έχουν ξεχάσει πώς να πλησιάσουν τον άλλον. Οι άνθρωποι έχουν γίνει παράλληλες γραμμές που τρέχουν δίπλα- δίπλα, μα δεν συναντιούνται ποτέ, απλά τρέχουν δίπλα- δίπλα, ελπίζοντας πως κάποτε θα συναντηθούν, μα αυτό είναι απλά μια ελπίδα, μια αυταπάτη που κρατάει κατά κάποιον τρόπο τους ανθρώπους στο να συνεχίζουν. Είναι σα να πηγαίνεις στις χιλιάδες χιλιόμετρα παράλληλες γραμμές του τρένου να τις βλέπεις από μακριά και να νομίζεις ότι συναντιούνται μα όταν πλησιάζεις στο σημείο που νομίζεις ότι συναντιούνται θα δεις ότι στην πραγματικότητα η απόσταση ποτέ δε μικραίνει.

Ο κόσμος είναι πολύ μόνος! Η πληγή αιμορραγεί αδιάκοπα. Κρυβόμαστε με πολλούς τρόπους, με αποκτήματα, σπίτια, χρήματα μα η πληγή συνεχίζει να αιμορραγεί. Μπορεί να έχεις το μεγαλύτερο σπίτι και πάλι να είσαι τόσο μόνος όσο και στο μικρότερο καλύβι. Τα αποκτήματα δεν κάνουν τη διαφορά και δε μπορούν να αλλάξουν την εσωτερική μοναξιά σου. Και οι άνθρωποι συνεχίζουν να σχετίζονται ο ένας με τον άλλον, μόνο και μόνο επειδή είναι και δύο μόνοι. Μα επειδή είναι και οι δύο μόνοι, η σχέση δεν είναι εφικτή. Γιατί μια σχέση δεν μεγαλώνει μέσα από την ανάγκη. Όταν και ο ένας και ο άλλος έχουν ανάγκες, τότε θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν ο ένας τον άλλον. Τότε η σχέση θα βγαίνει μέσα από την εκμετάλλευση και όχι μέσα από την αγάπη. Θα είναι ένα είδος λύπης ζαχαρωμένης. Και εδώ βρίσκεται η παγίδα. Επιφανειακά μαζί, αλλά βαθιά μόνοι.

Η Μοναχικότητα είναι τελείως διαφορετική. Είναι θετική, είναι υγεία, είναι η χαρά του να είσαι ο εαυτός σου, του να έχεις το δικό σου χώρο. Μόνο η αγάπη σου δίνει το κουράγιο να είσαι μόνος, μόνο η αγάπη δημιουργεί τις προϋποθέσεις να είσαι μόνος, μόνο η αγάπη σε γεμίζει τόσο βαθιά ώστε να μην έχεις ανάγκη τον άλλον. Αγάπη και Μοναχικότητα είναι δύο πόλοι της ίδιας ενέργειας και είναι καλό να το καταλάβεις γιατί μερικές φορές συμβαίνει στα ζευγάρια να μη δίνουν ο ένας αρκετό χώρο στον άλλον ώστε να μπορούν να είναι και μόνοι. Μ’ αυτόν τον τρόπο η αγάπη τους θα έχει μια διαφορετική ποιότητα, θα φθάσει στην αποκορύφωσή της.

Μοναχικότητα σημαίνει πως κινείσαι προς τα μέσα, Αγάπη σημαίνει πως κινείσαι προς τα έξω. Μοναχικότητα είναι η εισπνοή, Αγάπη είναι η εκπνοή. Αν σταματήσεις τη μία από αυτές τις κατευθύνσεις τότε θα πεθάνεις. Είναι μια συνολική διαδικασία της αναπνοής και μ’ αυτόν τον τρόπο ζει η ψυχή σου. Γεμίζει με την μοναχικότητα ξεχειλίζει με την αγάπη. Κινήσου ανάμεσα στο έξω σου και στο μέσα σου. Το μήνυμά μου είναι πως δεν πρέπει να απαρνηθείς τίποτα. Το Όλο σου ανήκει! Δε θα ήθελα να γίνετε εσωστρεφείς, γιατί αυτοί αρρωσταίνουν, αδρανούν, πέφτουν σε λήθαργο. Αρχίζουν να ζουν πίσω από κλειστά παράθυρα, μέσα στη μιζέρια. Ούτε μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει μοναχικότητα. Το μόνο που ξέρουν είναι η μοναξιά. Αλλά και εκείνοι που ζουν μόνο με τον έξω κόσμο, οι εξωστρεφείς, και δε σκέφτονται ποτέ τον εσώτερό τους εαυτό, βρίσκονται στο άλλο άκρο. Ξέρουν κάτι από την αγάπη, μα η αγάπη τους δεν είναι τίποτε άλλο από πόθος ή ανάγκη. Η αγάπη τους είναι μια όμορφη λέξη. Χρειάζονται τον άλλον για να τον εκμεταλλευτούν, για να κυριαρχήσουν πάνω του. Κι όταν κυριαρχείς στον άλλον, τότε κι εκείνος κάνει το ίδιο.

Εκείνος που ζει μόνο προς τα έξω είναι φτωχός γιατί δεν έχει επίγνωση των εσωτερικών του θησαυρών. Εκείνος που ζει μόνο προς τα μέσα είναι επίσης φτωχός γιατί ποτέ δεν συνειδητοποιεί την ομορφιά της ύπαρξης του ήλιου, των αστεριών της φύσης. Ποτέ μη δημιουργείς καμία διαμάχη ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο. Να δημιουργείς μια σύνθεση απ’ αυτά τα δύο και θα έχεις ένα σπάνιο πλούτο.

- OSHO -

Εγώ μαλάκ@ς είμαι;


Εγώ μαλάκας είμαι; Ρητορική η ερώτηση δεν επιδέχεται απάντηση, στην πραγματικότητα δεν είναι καν ερώτηση, το ερωτηματικό στο τέλος είναι για το θεαθήναι !!!!

 Απ’ το σχολείο θυμάμαι ακόμα, όλους εκείνους τους φλώρους που κάνανε τους καλούς μαθητές και τους ξύπνιους και τσιμπάγανε και κανά βαθμό παραπάνω. Έτσι όταν “έδωσα” εκείνα τα μαλακισμένα στο Λυκειάρχη δεν χρειαζόταν πια να ζορίζομαι στις εξετάσεις. Ε τι μαλάκας ήμουνα;

Κι ύστερα στο στρατό, δύο βήματα απ’ το σπίτι μου έβγαλα όλη τη θητεία. Αφού είχαμε μέσο ένα ξάδερφο της μάνας μου. Ε τι μαλάκας ήμουνα;

Και με κείνη την ξεβράκωτη που τραβιόμουνα για χρόνια, σιγά μην την παντρευόμουνα. Μαλάκας είμαι;

Και η δουλειά ε; Εδώ έγιναν τα πιο ωραία. Ο πατέρας μου είχε κάτι κολλητιλίκια μ’ εναν πασόκο βουλευτή. Ούτε που θυμάμαι πως τον λέγανε. Εγώ με κόμματα δεν ανακατεύτηκα ποτέ. Μαλάκας είσαι; Ε λοιπόν μεγάλε, τελευταία στιγμή πρόλαβα και χώθηκα. Σχολή αστυνομίας.

Μπάτσος; Μπάτσος! Χιονίσει βρέξει το παραδάκι να πέφτει. Ε τι μαλάκας είμαι; Και σιγα-σιγά να κάτι εκτός έδρας του κώλου, να κάτι κόλπα με τ΄ “ανταλλακτικά της υπηρεσίας” το πήρα το οικοπεδάκι στο Ντράφι. Ρε συ γινότανε πάρτι γύρω, όλοι κονομούσανε, στο σταυρό που σου κάνω.

Ε και εγώ τι, μαλάκας είμαι;

Εδώ ο πατέρας μου τόσα χρόνια επίτροπος στην ενορία από κάτι τέτοια μας μεγάλωσε.

Εγώ μαλάκας ήμουνα;

Ε ρε φάσεις να σου πω όταν υπηρετούσα στο Ηθών ή στη Δίωξη. Ρε μαλάκα, όλοι πηδούσανε.

Εγώ; Τι εγώ; Τί, εγώ μαλάκας ήμουνα;

Όλοι βγάζανε και μεροκάματο και τα τυχερά τους. Ε ναι ρε συ. Τι εγώ μαλάκας ήμουνα; Και βλέπω τώρα όλα αυτά τα μαλακισμένα που το παίζουνε αναρχικοί και παπάρια. Τα σπάσαμε λέει στο ξύλο. Ρε τα κωλόπαιδα! Πατεράδες δεν έχουνε να τα μαζέψουμε. Εγώ έβλεπα ρε τον πατέρα μου και δεν σήκωνα μούτρα να τον κοιτάξω. Κι άμα είχε τα νεύρα του, πλάκωνε με τη λουρίδα μια εμένα και μια τη μάνα μου. Και τι να ‘κανα ρε; Να ‘μπαινα στη μέση να ‘τρωγα πιο πολλές; Τι, μαλάκας ήμουνα;

Και τώρα αυτά τα μαλακισμένα θέλουνε λέει να αλλάξουνε τον κόσμο; Γιατί ρε; Εμείς μαλάκες είμαστε; Μαλακίες. Να πηδιούνται θέλουνε όποτε και με όποια γουστάρουνε, να είναι αραχτοί και να μη δουλεύουνε, να μην έχουνε λέει κανένα “μπούστη” πάνω στο κεφάλι τους και κάτι τέτοια. Εμένα η κόρη μου πέρασε ιατρική ρε μαλάκα και με υποτροφία ρε μεγάλε και δεν έχει και πολλά πολλά! Ξηγημένα πράματα. Σχολή σπίτι. Σπίτι σχολή. Κιχ να κάνει θα πέσει η σφαλιάρα. Ε τι μαλάκας είμαι;

Και σε ρωτάω ρε κολλητέ τώρα. Να κοίτα, τί γίνεται με το κωλομετρό. Απεργία στην απεργία. Γιατί ρε κωλόπαιδα απεργία; Τι σας λείπει ρε σεις; Εγώ τόσα χρόνια στο σώμα και μια μέρα δεν έλειψα. Μια μέρα ρε συ. Εκεί εγώ, στο καθήκον! Κι εσείς με τη μια απεργία; Γιατί ρε σεις απεργία; Γιατί; Εγώ μαλάκας είμαι; Γι αυτό σου λέω, Χρυσή Αυγή ρε μαλάκα, να σφίξουνε οι κώλοι ρε συ.

Α δεν σου ‘πα τα καλά. Έχω και ένα γκομενάκι που πηδάω. Νοσηλεύτρια. Καλή, δεν λέω. Μου ‘σκασε μια μέρα κάτι τέτοια περίεργα. Κάτι μνημόνια κάτι παπαριές και κάτι τέτοια. Της κάνω, μωρή και μένα που κόψανε τα οδοιπορικά αλλά δεν θα τα γαμήσουμε και όλα! Και μου το γυρίζει στο κομματικό η καριόλα! Λέω απο μέσα μου, πού έμπλεξες αρχηγέ! Ακούς; Τελικά, της έριξα ένα και τη σχόλασα. Ε τι μαλάκας ήμουνα;

Γι’ αυτό την αγαπάω την κυρά. Τύπος και υπογραμμός η κυρα Λένα. Βλέπω ρε συ κάτι μαλάκες που κυκλοφοράνε κάτι γκόμενες! Πού πάτε ρε σεις, λέω. Ρε, θα σας την κάνει η γκόμενα στην στροφή! Γι’ αυτό γουστάρω η κυρά Λένα που κάθεται στο σπίτι και ζεσταίνει το κρεββάτι. Κι αν έχει μερικά κιλά παραπάνω, ε και τί έγινε; Κρέας μπαίνει κρέας βγαίνει, ρε μαλάκα! Οχι, θα κυκλοφορήσω καμιά ξώβυζη να μου την παίρνει μάτι ο κάθε μαλάκας! Καλά, μαλάκας είμαι;

Δεν είδες και τι έγινε ρε συ, προχθές σ’ αυτό το χωριό στην Εύβοια. Την πιάσανε την άλλη που πηδιότανε στο τρακτέρ με το γκόμενο, παντρεμένη γυναίκα! Ακούς στο τρακτέρ μαλάκα! Και την κάνανε ρόμπα οι μάγκες! Ρόμπα φίλε σ΄όλο το χωριό! Ε τι ρε σεις; Εμείς μαλάκες είμαστε που πάμε στα ξενοδοχεία και ακουμπάμε τον παρά μας;

Ε ναι ρε φίλε! Με πιάνει το παράπονο ρε συ! Εγώ μαλάκας είμαι που με έχουνε σήκω κάτσε-κάτσε σήκω στην υπηρεσία; Εγώ μαλάκας είμαι που πηδάω μια πατσαβούρα; Εγώ δεν έχω ψυχή δηλαδή; Εγώ δεν είχα άλλα όνειρα; Ήθελα νομίζεις να κοιμάμαι μ’ αυτό το πράμα; Ήθελα -ακόμη χειρότερα- να ξυπνάω μ αυτό το πράμα πάνω στο κρεββάτι; Αλλά τι να κανω ρε συ; Μαλάκας ήμουνα να μπλέξω;

Πες μου κι εσύ, σε ζάλισα με τα δικά μου ρε μαλάκα.

-Τι να σου πω ρε συ. Είσαι και πολύ μαλάκας, αλλά μην το ψάχνεις, ρε συ Άστο ρε μαλάκα.

Το ζήτημα είναι ότι υπάρχεις ακόμη και ζεις ανάμεσα μας.

Μερικές φορές και μέσα μας]

Αντώνης Ανδρουλιδάκης οικονομολόγος

***

Το ακόμη χειρότερο ζήτημα είναι ότι εμείς ζούμε ανάμεσα σας, γιατί είστε η μάζα, ο όχλος, η πλέμπα, το πλήθος, οι υπήκοοι και το ακόμη χειρότερο είναι το ότι ψηφίζεις και το τρισχειρότερο ότι αναπαράγεσαι.

 edwhellas.gr 

Τὰ παιδιά μας εἶναι τὰ μεγαλύτερα θύματα τῶν δασκάλων τους.


Βιβλίο Νεοελληνικής Γλώσσας Α’ Γυμνασίου.

Τα παιδιά καλούνται να αναλύσουν γραμματικά την αφίσα μιας αμερικανικής ταινίας!
Η ταινία αναφέρεται στην απαγωγή και σεξουαλική κακοποίηση ενός αγοριού…και στο τέλος ρωτάει το βιβλίο: Θα πηγαίνατε να δείτε αυτή την ταινία; Γιατί ναι; Γιατί όχι;

Που να βάλουμε τώρα Παπαδιαμάντη και Σεφέρη ας βάλουμε στο βιβλίο αφίσες, συνταγές μαγειρικής, άρθρα από εφημερίδες, διαφημίσεις κλπ.

Σκουπίδια βιβλία…όλες οι φώτο είναι από το ίδιο «βιβλίο»-περιοδικό ποικίλης ύλης όπως το χαρακτήρισε κάποιος!


ΜΗΝΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

Τα ξεφτέρια της Ρεπούση …φυτεύουν στα παιδιά μας αυτά τα σκουπίδια χωρίς την παραμικρή αντίδραση.

Μόνο για τα λεφτά αντιδρούν πλέον μαζικά κι οργανωμένα οι εκπαιδευτικοί. Ποτέ για το περιεχόμενο των ανώμαλων βιβλίων που καλούνται να διδάξουν στις επόμενες γενιές.

Τα παιδιά μαθαίνουν να αλληλοκατηγορούνται για ρατσισμό, αλλά η κατάσχεση από τους τοκογλύφους του φτωχικού σπιτιού ενός πολύτεκνου δεν γίνεται ποτέ αντικείμενο συζήτησης.
Πρέπει να θεωρείται πράξη νόμιμη, φυσιολογική, ηθική και δίκαιη.


Σίγμα - filonoi.gr 

Νίτσε: Κάντε τόπο για τις μεγάλες ψυχές

Coley Nathan

«Μόνο εκεί όπου το κράτος παύει να υπάρχει, μπορεί ν’ αρχίσει το τραγούδι του απαραίτητου ανθρώπου»

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ; ΤΙ ΕΙΝ' ΑΥΤΟ; Ε, λοιπόν, τώρα ανοίξτε τ’ αυτιά σας, γιατί θα σας μιλήσω για τον θάνατο των λαών.

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΨΥΧΡΟ απ’ όλα τα ψυχρά κτήνη. Ακόμη και το ψέμα του είναι ψυχρό, κι αυτό το ψέμα σταλάζει από τα χείλη του: «Εγώ το κράτος, είμαι ο λαός».

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ! Ήταν οι δημιουργοί που έφτιαξαν τους λαούς και κρέμασαν πάνω τους την πίστη και την αγάπη: έτσι υπηρέτησαν τη ζωή.

ΑΥΤΟΙ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΣΤΗΝΟΥΝ παγίδες στους πολλούς και τις λένε κράτος είναι οι χαλαστές: κρεμούν ένα σπαθί κι εκατοντάδες πόθους πάνω τους.

ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ λαός, υπάρχουν οι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν το κράτος, και το μισούν σαν το κακό μάτι και την αμαρτία ενάντια στα έθιμα και στον νόμο.

ΣΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ: ο κάθε λαός μιλά τη δική του γλώσσα του Καλού και του Κακού: ο γείτονάς του δεν καταλαβαίνει αυτή τη γλώσσα. Επινόησε τη γλώσσα αυτή για τον εαυτό του μέσ’ από τα έθιμα και τους νόμους.

ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΛΕΕΙ ΨΕΜΑΤΑ σ’ όλες τις γλώσσες του Καλού και του Κακού· και με το κάθε τι που λέει, λέει ψέματα -και με το κάθε τι που κάνει, κλέβει.

ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ είναι επίπλαστο· δαγκώνει με κλεμμένα δόντια. Ακόμη κι η κοιλιά του είναι ψεύτικια.

ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ του Καλού και του Κακού -αυτό το γνώρισμα σας προσφέρω, σαν το σημάδι του κράτους.

ΑΠΟΚΑΛΩ ΚΡΑΤΟΣ ΕΚΕΙ όπου όλοι, καλοί και κακοί, πίνουν δηλητήριο: το κράτος εκεί όπου όλοι αργά αυτοκτονούν κι αυτό το λένε ζωή.
ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΜΟΝΑΧΑ ΑΥΤΟΥΣ τους παραπανίσιους ανθρώπους! Κλέβουν για λογαριασμό τους τα έργα των εφευρετών και τους θησαυρούς της σοφίας: αποκαλούν την κλοπή τους πολιτισμό -κι όλα γίνονται αρρώστια και κακομοιριά.

ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΜΟΝΑΧΑ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ τους περισσευούμενους ανθρώπους! Είναι όλοι τους άρρωστοι, ξερνούν τη χολή τους κι αυτό το λένε εφημερίδα. Καταβροχθίζουν ο ένας τον άλλο και δεν μπορούν να χωνέψουν ούτε τον ίδιο τον εαυτό τους.

ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΜΟΝΑΧΑ ΑΥΤΟΥΣ τους περισσευούμενους ανθρώπους! Αποκτούν πλούτη και γίνονται φτωχότεροι μ’ αυτά! Ποθούν εξουσία κι ιδιαίτερα τον μοχλό της εξουσίας, που είναι το πολύ χρήμα -αυτοί οι ανίκανοι άνθρωποι!

ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΠΩΣ ΣΚΑΡΦΑΛΩΝΟΥΝ αυτοί οι ευλύγιστοι πίθηκοι! Σκαρφαλώνουν ο ένας πάνω στον άλλο, κι έτσι βουλιάζουν στη λάσπη και στην άβυσσο.

ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΠΑΛΕΥΟΥΝ να φτάσουν τον θρόνο: είναι μια τρέλα που τους κατέχει, λες κι η ευτυχία κάθεται ποτέ πάνω σε θρόνο! Συχνά βρωμιάρηδες καθίζουν στον θρόνο, και συχνά ο θρόνος καθίζει πάνω στις βρωμιές το ίδιο!

Η ΓΗ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΟΠΟ για τις μεγάλες ψυχές. Πολλά μέρη -όπου η μυρωδιά της ήρεμης θάλασσας απλώνεται πάνωθέ τους- είν’ ακόμη ελεύθερα για τους μοναχικούς και τα μοναχικά ζευγάρια.

ΜΙΑ ΛΕΥΤΕΡΗ ΖΩΗ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ακόμη να υπάρχει για τις μεγάλες ψυχές. Στ’ αλήθεια, αυτός που κατέχει λίγα, πολύ λιγότερο κατέχεται, ας είναι ευλογημένη έτσι τούτη η σεμνή μας φτώχεια!

ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ παύει να υπάρχει, μπορεί ν’ αρχίσει ο άνθρωπος που δεν είναι περισσευούμενος: μπορεί ν’ αρχίσει το τραγούδι του απαραίτητου ανθρώπου, η μοναδική κι αναντικατάστατη μελωδία.

ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΥΕΙ, κοιτάξτε εκεί, αδελφοί μου. Δεν τα βλέπετε: το ουράνιο τόξο και τις γέφυρες του Υπεράνθρωπου;


Απόσπασμα από το βιβλίο του Φρίντριχ Νίτσε, Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα, εκδ. Γνώση.

Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε (15 Οκτωβρίου 1844-25 Αυγούστου 1900) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, ποιητής και φιλόλογος. Θεωρείται ένας από τους πρώτους υπαρξιστές φιλόσοφους. Έγραψε δοκίμια πάνω στη θρησκεία, στην ηθική, στον πολιτισμό, στη φιλοσοφία, στις επιστήμες. Ο Νίτσε υπήρξε ιδεολόγος της ελευθερίας και πολέμιος του ολοκληρωτισμού και του σωβινισμού. Το έργο του επηρέασε μια ολόκληρη σειρά σύγχρονων διανοητών και καλλιτεχνών. Αν και ήταν επικριτής των εθνικιστικών και αντισημιτικών τάσεων, το τάδε έφη Ζαρατούστρας χρησιμοποιήθηκε από τον Χίτλερ για να οικοδομήσει τη θεωρία του εθνικοσοσιαλισμού. Έτσι, αν και ο Υπεράνθρωπος του Νίτσε χρησιμοποιήθηκε παραποιημένα ως πρότυπο για την Άρεια Φυλή του Χίτλερ, στην πραγματικότητα είναι η αναζήτηση του να γίνουμε πιο ανθρώπινοι, όχι απάνθρωποι.

Πηγή: www.doctv.gr
 antikleidi.com

Η λέξη Έλληνας απαγορευόταν επι 1.500 χρόνια με ποινή θανάτου!

Του Θωμά Ηλιόπουλου*

Η μεγαλύτερη καταστροφή του ελληνισμού –χωρίς αμφιβολία– έγινε κατά τη διάρκεια του 4ου μ.Χ. αιώνα. Από τότε και για τα επόμενα 1500 χρόνια ακόμη και το όνομα Έλληνας απαγορεύτηκε τελείως να χρησιμοποιείται.

Στη διάρκεια αυτών των 1500 ετών ψάξτε να βρείτε το όνομα Έλληνας σε ό,τι έμεινε γραπτό στην eλληνική γλώσσα. Δεν υπάρχει. Έγινε καταπιεστικά Ρωμαίος ή Ρωμιός και η Ελλάδα και οι Έλληνες ξεχάστηκαν για πάντα.


Το όνομα Έλληνας ήταν απαγορευμένο επί ποινή ΘΑΝΑΤΟΥ.
Συκοφαντήθηκε ανελέητα και κακόβουλα και έγινε συνώνυμο του ειδωλολάτρη, μία λέξη ειδικά κατασκευασμένη για τους έλληνες μόνο με «πνευματική» μανία.

Κατά το υπόλοιπο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα χρόνια του Βυζαντίου και κατά την τουρκοκρατία, ο ραγιάς Ρωμιός είχε ξεχάσει τελείως την Ελλάδα, την ελληνικότητά του και το ίδιο το όνομά του. Τον έκαναν να απεχθάνεται τον έλληνα και για αυτό έγινε ρωμιός και μάλιστα να είναι υπερήφανος για αυτό. Κανένας άλλος λαός στον κόσμο δεν πέταξε το όνομά του για να πάρει το όνομα του κατακτητή. Θλιβερό κατάντημά μας. Έμεινε, όμως, η ελληνική γλώσσα η οποία εξυπηρέτησε το εκάστοτε κατεστημένο, αλλά και αυτή αλλοιώθηκε βάναυσα να το υπηρετεί. Χιλιάδες λέξεις της πήραν άλλη σημασία που ήθελαν οι κατακτητές οι οποίοι ήξεραν ότι ένα λαό τον κατακτάς όταν όντως του αλλάζεις τη γλώσσα του.

Η 25η Μαρτίου 1821 έφτασε σαν ένας εφιάλτης και τον ξύπνησε, γιατί στο βαθύ υποσυνείδητο όλοι οι σκλάβοι Ρωμιοί ήξεραν ότι ήταν «Έλληνοι». Ευτυχώς τους είχε μείνει και αυτό μέσα στη ρωμαίικη παράδοση. Τα δημοτικά μας τραγούδια και πάλι ευτυχώς κράτησαν κάτι από αυτή την καταστροφική ισοπέδωση. Αυτή ήταν η ζοφερή κατάσταση των Ελλήνων όταν ανέτειλε το 1821.
Κατά την Αναγέννηση οι Ευρωπαίοι μάς «άνοιξαν» λίγο τα μάτια, αλλά η λάμψη της, δυστυχώς, δεν μπορούσε να φτάσει σε κάθε ελληνική γωνιά της Μεσογείου. Εξάλλου ακολούθησαν και τα 400 χρόνια της μαύρης Τουρκοκρατίας.

Μέχρι και το 1821 –και πολύ μετά από αυτό– η πραγματικότητα ήταν ότι όλος ο Ελληνισμός έμεινε πρώτα από όλα ανιστόρητος και συνεπώς ανελλήνιστος. Η ρωμιοσύνη τον κρατούσε απολίτιστο και κάτω από την εξουσία των δογμάτων και τον τυραννούσε πολιτικά, αλλά περισσότερο πνευματικά.

Ακόμη και μετά το 1821 η Ευρώπη φιλελληνικά προσπάθησε να μάς βοηθήσει, αλλά το ρωμαίικο έμεινε πάντοτε εναντίον της Ελλάδας και κάθε τι ελληνικό. Ακόμη και σήμερα ονομάζουμε τους προγόνους μας, τους φωτοδότες της ανθρωπότητας φευ, τους ιδεολάτρες που έσπειραν το σημερινό μας πολιτισμό, χλευαστικά τους υποβιβάζουμε και τους αποκαλούμε αηδιαστικά ειδωλολάτρες!

Η ελληνικότητά μας ακόμη και σήμερα διαστρεβλώνεται, τις περισσότερες φορές αποκρύπτεται και αλλοιώνεται τόσο άδικα ώστε να την απωθούμε. Ο σημερινός έλληνας αγνοεί τελείως το παρελθόν του και τον εαυτό του. Με τη ρωμιοσύνη γίναμε ένας λαός σχιζοφρενής. Τι μέλλον μπορεί να έχει ένας λαός ο οποίος δεν γνωρίζει την ένδοξη ιστορία και το λαμπρό παρελθόν του το οποίο θα πρέπει να τον οδηγεί στο μέλλον για σημαντικότερα κατορθώματα;

Οι Ευρωπαίοι ακόμη και σήμερα περιμένουν σπίθες αναλαμπής από τον ελληνισμό που δεν έρχονται.

Ως ρωμιοί τι έχουμε δώσει στον κόσμο; Η Ευρώπη κατά την Αναγέννηση αναγεννήθηκε μέσα στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Εμείς είμαστε αιώνες πίσω και ζούμε μέσα σε ένα δογματισμό και κρατικισμό που δεν είναι ελληνικά και αυτό ακριβώς μας απομονώνει από την Ευρώπη, αλλά περισσότερο εκμηδενίζει τις δημιουργικές δυνάμεις του Ελληνισμού. Με μία τόσο μακραίωνη ταπείνωση, ο σημερινός Έλληνας δεν γνωρίζει το χθες και είναι ανίκανος να προβλέψει και να βαδίσει στο ελληνικό του μέλλον. Αυτό μας έχει φέρει σε μία κατάσταση βαρβαρότητας που τη ζει σήμερα ο Έλληνας μέσα στη χρεοκοπία του.

Το πιο σημαντικό πράγμα που μας έφερε τα ο 1821 –εκτός από την ελευθερία από τον τουρκικό ζυγό– είναι που ξαναέφερε στην επιφάνεια και ζωντάνεψε τα ονόματα Ελλάς και Έλληνες. Να, λοιπόν γιατί η γενναία Ελληνική Επανάσταση αφορίστηκε τόσο πανηγυρικά! Η ρωμιοσύνη μάς ήθελε ανιστόρητους, βάρβαρους και σκλάβους. Ποιος το αμφιβάλει αυτό;
Εάν έχετε διαβάσει δύο-τρία βιβλία Ιστορίας, βάλτε το χέρι στην καρδιά σας και πέστε ότι όλα τα ανωτέρω είναι ψέματα. Η καρδιά που χτυπάει ελληνικά και βλέπει ελεύθερα και με πόνο την κατάντιά μας, θα ομολογήσει την αλήθεια που φαίνεται με γυμνό μάτι. Ας κοιτάξουμε λίγο γύρω μας.

Είχε απόλυτο δίκιο ο ποιητής μας Κωστής Παλαμάς που διακήρυξε:

Αυτό το λόγο θα σας πω
δεν έχω άλλο κανένα,
Μεθύστε με το αθάνατο
κρασί του Εικοσιένα.

Μόνο τότε θα ψάλλουμε με πολλή υπερηφάνεια τα αθάνατα λόγια του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού.

Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη
Των ελλήνων τα ιερά
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη
Χαίρε, ω χαίρε Ελευθεριά!

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ας σκεφτούμε ΟΜΩΣ τι μας λένε και τι μας συμβουλεύουν τα λόγια αυτά!

*Ο ΘΩΜΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ είναι εκπαιδευτικός στη Μελβούρνη και αρθρογράφος σε ομογενειακά και Ελληνικά έντυπα

Πηγή: hobbakias
amfipolinews
diadrastiko 

Αντί ασπασμού, εις την αγαπητήν μητέραν



Ω γλυκιά φύσις,
πάνω σου βαδίζω, γύρω σου γυρίζω, μέσα σου γεννιέμαι και πεθαίνω,
κάθε που κάθε σου ήχον ακροάζομαι.
Γλυκόν, σαγηνευτικόν, οξύν, ειλικρινήν και άδολον.
Ω γλυκιά φύσις,
των ρουθουνιών μου το τρεμούλιασμα, έντονον γίγνεται,
κάθε που οσφρίζομαι τας μεθυστικάς σου μυρωδιάς.
Των θέλγητρών σου η σαγήνη, να με αφήσει μόνον ου δύναται.
Τα δένδρα, τα φυτά, το χώμα, τα φύλλα και ο αγέρας,
ατέρμονος συντροφιά μου είναι. Σύντροφοι γλυκείς εις κάθε βήμα μου.
Εις πάσαν ανάσαν των πλεμόνων μου.
Εις εσέναν την ψυχήν μου καταθέτω.
Εις τα έμβια. Εις τα εντός μου και εκτός μου ζώντα.
Είμεθα το ίδιον. Η ίδια φύσις. Η ίδια ύπαρξις.
Το της ανάσας σου άσμα, ένα γίνεται με τη δικιά μου.
Των λέξεών σου οι ψίθυροι, το νουν μου σαν πούπουλο χαϊδεύουν.
Και τραγουδώ, συλλογίζομαι, χορεύω, πάνω στα βήματά σου.
Και αν εις τα της αγκάλης σου βάθη, καμιά φορά μεθώ, συγχώρεσέ με.
Διότι εσύ είσαι η τροφός μου. Φίλη μου και καταφύγιόν μου.
Ω γλυκιά φύσις,
Δώσμου τα άστρα σου για στέμμα στην κεφαλήν μου.
Τα κλαδιά σου ντύσε στο κορμί μου.
Το χώμα σου, επίτρεψε ένα να γίνει με το σώμα μου.
Και αντί υποδημάτων, τας πέτρας τύλιξε γύρω από τα πόδια μου.
Και τα ποτάμια από την ράχην σου, στους οφθαλμούς μου στείλε αντί δακρύων.
Γιατί παιδί σου είμαι.
Και κάθε που αναστενάζεις, η ανάσα από την ανάσα σου, κτήμα μου γίνεται.
Και εσύ με αγκαλιάζεις. Με ζέση, ειλικρίνεια, δύναμη και θαλπωρή.
Ω γλυκιά φύσις...

Terminus-Ατέρμων

Ο Καθρέφτης της Επίγνωσης

Η Ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η επίγνωση, η συνειδητότητα. Η επίγνωση υπάρχει συνέχεια, πάντοτε, και δεν υπάρχει στιγμή που να μην έχουμε επίγνωση. Στην πραγματικότητα, η αίσθηση ότι υπάρχουμε είναι άμεση συνέπεια της παρουσίας της επίγνωσης. Όλα όσα αναγνωρίζονται να συμβαίνουν κάθε στιγμή, μέσα μας ή γύρω μας, αναγνωρίζονται γιατί υπάρχει η επίγνωση. Συνήθως νομίζουμε ότι αυτό που αναγνωρίζει και αντιλαμβάνεται τη ζωή είναι ο νους. Όμως, οι σκέψεις που συνιστούν στην πραγματικότητα τον ίδιο τον νου εμφανίζονται μετά την αντίληψη, την σχολιάζουν, την αναλύουν, την αποδέχονται ή την πολεμούν.

Η επίγνωση μοιάζει με καθρέφτη πάνω στον οποίο καθρεφτίζεται όλη η εκδήλωση στις αναρίθμητες μορφές της. Ακόμη και κατά τη διάρκεια που ονειρευόμαστε, η επίγνωση καθρεφτίζει το περιεχόμενο του ονείρου. Έχουμε επίγνωση αυτής της επίγνωσης; Έχουμε επίγνωση του καθρέφτη που καθρεφτίζει ό,τι εμφανίζεται μπροστά του; Ή μάλλον, η παρουσία του μας διαφεύγει εντελώς και βρίσκουμε τον εαυτό μας βαθιά απορροφημένο και ταυτισμένο με τις μορφές που αντανακλώνται πάνω στην επιφάνεια του;

Μπορούμε έστω και λίγο να νοιώσουμε τη διαφορά ανάμεσα στην εστίαση της προσοχής στην επιφάνεια του καθρέφτη και όχι στις μορφές που προβάλλονται πάνω της, μένουν για λίγο και μετά εξαφανίζονται; Αν μπορέσουμε να παραμείνουμε με την προσοχή μας εστιασμένη πάνω στην επιφάνεια, θα ανακαλύψουμε εύκολα και γρήγορα ότι δεν επηρεαζόμαστε από τα πήγαινε – έλα των μορφών πάνω της.

Θα ανακαλύψουμε επίσης μια βαθιά ευχαρίστηση με οτιδήποτε εμφανίζεται, ακόμη και με έναν εγωϊκό νου που δυσανασχετεί και μάχεται συνεχώς. Αυτή η ευχαρίστηση οφείλεται ακριβώς στο ότι αντίθετα από τον εγωϊκό νου, η επίγνωση δεν προσπαθεί να ελέγξει ή να αλλάξει τη ζωή. Η συνειδητότητα απλά είναι και επιτρέπει σε όλα τα πράγματα να είναι έτσι όπως είναι, για όσο διάστημα είναι αυτό που είναι. Ούτως ή άλλως, καμιά μορφή δεν διαρκεί για πάντα. Εμφανίζεται, παραμένει για κάποιο διάστημα και εξαφανίζεται. Πού; Στον καθρέφτη της επίγνωσης!

Πού είναι εστιασμένη η προσοχή μας; Πού είμαστε απορροφημένοι, ή καλύτερα, υπνωτισμένοι ολόκληρη τη ζωή μας; Όταν η προσοχή μας πάψει να είναι αποκλειστικά εστιασμένη στις μορφές και αποκτήσουμε επίγνωση της επίγνωσης, κάτι συγκλονιστικά διαφορετικό συμβαίνει μέσα μας. Η αίσθηση του εαυτού μας αλλάζει δραματικά από εκείνη που έχουμε σε ολόκληρη τη ζωή μας, ως αυτό που ονομάζουμε εγώ.

Στην εγωϊκή κατάσταση ύπαρξης, η αντίληψη του εαυτού μας γίνεται μέσα από την άρνηση εκείνου που θεωρούμε ότι δεν είμαστε. Είμαι αυτό το σώμα και όχι εκείνο το δένδρο. Είμαι άνδρας και όχι γυναίκα. Είμαι ψηλός και όχι κοντός. Είμαι έξυπνος και όχι βλάκας. Ο νους δημιουργεί κατηγορίες και προσπαθεί να δημιουργήσει τα όρια και τα χαρακτηριστικά του εγώ, υιοθετώντας κάποιες και αρνούμενος κάποιες άλλες. Γι’ αυτό τον εγωϊκό νου τον ονομάζουμε δυϊστικό, και τον κόσμο που δημιουργεί και ερμηνεύει, δυϊσμό. Μέσω του δυϊσμού καταφέρνει να αποκρυσταλλώσει τη διάκριση του εγώ και του ατόμου από τους άλλους, μια δουλειά που την κάνει πολύ καλά!

Σε αντίθεση με τον εγωϊκό νου, η επίγνωση αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο μυστήριο της ανθρώπινης – και όχι μόνο – ύπαρξης, και σίγουρα δεν μπορεί να οριστεί με κάποιο τρόπο. Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι η επίγνωση «γνωρίζει», χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα σχετικό με τη γνώση όπως την εννοούμε συνήθως, ως συσσώρευση πληροφοριών. Πέρα απ’ αυτό, δεν υπάρχουν άλλα χαρακτηριστικά που συνήθως αποδίδουμε στο άτομο, όπως φύλο, ηλικία, εμφάνιση κοκ.

Η επίγνωση «γνωρίζει» αυτό που παρατηρεί άμεσα, όχι μέσα από μια σχέση υποκειμένου αντικειμένου όπως κάνει ο νους. Παρ’ ότι στη συστηματική εργασία με την επίγνωση στα πλαίσια του Open Mind, μιλάμε συχνά και τονίζουμε ιδιαίτερα την καλλιέργεια και ενδυνάμωση του παρατηρητή, σε καμιά περίπτωση δεν υπονοούμε μια άλλη μορφή δυϊσμού. Όμως, προκειμένου να υπάρξει αποταύτιση από τα περιεχόμενα του νου, η ιδέα του παρατηρητή εύκολα εκλαμβάνεται ως μια καινούργια οντότητα η οποία διαχωρισμένη από τα αντικείμενα του νου ή του κόσμου, τα παρατηρεί από απόσταση.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει παρατηρητής ως πρόσωπο, αλλά μόνο η παρατήρηση ως συνεχής διαδικασία επίγνωσης της παρούσας στιγμής. Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας αποτελεί ένα κομβικό σημείο στην όλη πορεία της αφύπνισης που πραγματοποιεί κάποιος. Για αρκετό καιρό όμως, η ενδυνάμωση της αποταύτισης της επίγνωσης από τα περιεχόμενά της, βοηθιέται να γίνεται μέσα από την αίσθηση ενός διαχωρισμένου παρατηρητή, ο οποίος την κατάλληλη στιγμή «καταρρέει», φανερώνοντας την «απρόσωπη» αληθινή του όψη.

Η παρατήρηση του νου είναι το πρώτο και ουσιαστικό βήμα προς την απελευθέρωση από τον προγραμματισμό του εγώ. Συνήθως όμως δεν είναι αρκετό από μόνο του, αλλά πρέπει να συνοδεύεται από την αλλαγή κατεύθυνσης της εσωτερικής προσοχής. Όταν δηλαδή η προσοχή στρέφεται και παρατηρεί τον εγωϊκό νου, πετυχαίνει την αναγνώριση του και διαλύει μερικώς την ομίχλη από την πολύχρονη ταύτιση μαζί του. Δεν μπορεί όμως να διατηρήσει αυτή τη διαύγεια αν η προσοχή συνεχίσει να παραμένει στραμμένη στην ίδια πάντα κατεύθυνση: υπάρχει ανάγκη να στραφεί προς αυτή την ίδια, να αποκτήσει επίγνωση της επίγνωσης και να παραμένει σ’ αυτή την πρωταρχική κατάσταση όλο και περισσότερο.

Αυτό σημαίνει ότι αρχίζουμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας όχι ως το μικρό εγώ που πιστεύαμε μέχρι τότε, ούτε ως τον παρατηρητή – που ναι μεν παρατηρεί και δεν ταυτίζεται με τον νου, αλλά που πάλι δεν είναι ξεκάθαρο τι ακριβώς είναι – αλλά ως την καθαρή επίγνωση που είναι πάντοτε εδώ, τώρα. Από την καινούργια αυτή θέση μπορούμε να ζούμε τη ζωή μας πραγματικά στιγμή τη στιγμή, ουσιαστικά ανεπηρέαστοι από τη συνεχιζόμενη πιθανώς φλυαρία του εγωϊκού νου, ο οποίος παύει πια να αποτελεί το κέντρο της ύπαρξής μας. Το σημείο αυτό σηματοδοτεί την αληθινή πνευματική ελευθερία μας.

Συνοψίζοντας, από την ταύτιση με τον εγωϊκό νου μετακινούμαστε στην σταδιακή αποταύτιση μέσω της καλλιέργειας και ενδυνάμωσης του παρατηρητή, για να συναντήσουμε τη στιγμή της «κατάρρευσής» του, την άμεση εμπειρία της αναγνώρισης της ίδιας της επίγνωσης. Η επίγνωση της επίγνωσης είναι η επιστροφή στην Ουσία, από την οποία στην πραγματικότητα δεν φύγαμε ποτέ – πώς θα ήταν δυνατό κάτι τέτοιο! Αυτό είναι το «ξύπνημα από το όνειρο». Η συνειδητή παραμονή στην Ουσία και η βίωση της ζωής από τη θέση της και όχι από τη θέση του εγωϊκού νου, είναι αυτό που λέγεται «να ζει κανείς αφυπνισμένος».

Μουσική & Ψυχοσωματική Υγεία

Από τον κο Aθανάσιο Δρίτσα, Καρδιολόγο του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου, συνθέτη και ερευνητή.

Πριν από περίπου 200 χρόνια ο W.A. Mozart δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο προφητικός θα ήταν για το μέλλον της μουσικοθεραπείας όταν στην όπερα του ο Μαγικός Αυλός έβαζε μουσική στα λόγια του Tamino που θα χρησιμοποιούσε τη δύναμη του αυλού του για να απελευθερώσει την αγαπημένη του :Wie stark ist nicht dein Zauberton weil, holde flote, durch dein spielen selbst wilde tierre freude fulhen που σε απλή μετάφραση από τα Γερμανικά σημαίνει: Πόσο μεγάλη είναι η μαγική σου δύναμη φλάουτο μου! Ακόμη και τα άγρια θηρία φθάνουν γύρω με χαρά… Ο συνθέτης του Μαγικού Αυλού αν ζούσε σήμερα δεν θα πίστευε στα μάτια του, αν διαπίστωνε τις εφαρμογές της μουσικής στην ιατρική επιστήμη στο κατώφλι του 21ου αιώνα.

Η θεραπευτική δράση της μουσικής έχει τις ιστορικές της ρίζες στην αρχαία ελληνική παράδοση αλλά και στις παραδόσεις άλλων μεγάλων λαών της Ανατολής. Πρώτοι οι Πυθαγόρειοι εξέτασαν τη σχέση μουσικών ήχων και αριθμών και διαπίστωσαν ότι οι αριθμοί που διέπουν την αρμονία ενός διατεταγμένου υλικού κόσμου παίζουν τον ίδιο ρόλο και στην τέχνη της μουσικής. Στον Πυθαγόρα οφείλεται η ανακάλυψη των μαθηματικών αρχών που διέπουν τα βασικά μουσικά διαστήματα και η προέλευσή τους μέσω της διαίρεσης του μονόχορδου σε απλούς λόγους (1:2, το διάστημα ογδόης ή διαπασών, 2:3 της πέμπτης ή διαπέντε και 3:4 της τετάρτης ή διατεσσάρων). Είναι ενδιαφέρον ότι οι ίδιοι μαθηματικοί νόμοι που διέπουν τα μουσικά διαστήματα διέπουν και τις σωματομετρικές αναλογίες του ανθρώπινου σώματος αλλά και άλλες φυσικές κατασκευές όπως π.χ. ο κοχλίας, η κατασκευή των φύλλων, των φτερών της πεταλούδας και πλείστων άλλων φυσικών κατασκευών. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι η σχολή των Πυθαγορείων χρησιμοποιούσε μουσικούς ήχους για θεραπεία ασθενών με βάση το γεγονός ότι η αρμονία της μουσικής θα αποκαταστήσει τη διαταραγμένη ψυχοσωματική ισορροπία του ασθενούς. Σύμφωνα με απόσπασμα του Πυθαγορικού Θέωνα του Σμυρναίου, "…συμφωνία την μεγίστην έχει ισχύν, εν λόγω μεν ούσα αλήθεια, εν βίω δε ευδαιμονία, εν τη φύσει αρμονία.".

Η αρμονία στους νόμους της λειτουργίας του σύμπαντος έχει βαθιές ρίζες στο αρχαίο πνεύμα, έτσι ώστε οι Έλληνες φαντάσθηκαν για την αστρονομία ειδικά μία μούσα (την Ουρανίαν) της οποίας οι νόμοι δεν διέφεραν από αυτούς που διέπουν την παραγωγή των μουσικών ήχων, διότι οι κινήσεις των αστέρων ρυθμίζονταν από τους ήχους της λύρας του Απόλλωνα. Η ιδιότητα της μουσικής να αποκαθιστά τη χαμένη αρμονία τονίζεται επίσης από τον Πλάτωνα στο έργο του Τίμαιος.
Μαρτυρίες περί της θεραπευτικής αξίας της μουσικής υπάρχουν βέβαια και στα Ομηρικά έπη π.χ. στην Οδύσσεια όπου το αίμα σταματά να τρέχει από τις πληγές του Οδυσσέα χάρη στο τραγούδι του Αυτόλυκου. Ακόμη, στην παράδοση των Ινδιάνων Winnebago-Lakota, οι σαμάνοι που αντλούσαν δύναμη από τα πνεύματα των αρκούδων είχαν τη δύναμη να θεραπεύουν πληγές με το τραγούδι τους.
Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι η τρέλα του Βασιλέα Σαούλ θεραπεύθηκε σε μια μέρα χάρη στη δύναμη της άρπας του Δαυίδ.

Στις μέρες μας, για την πλειοψηφία των ακροατών, ο στόχος της μουσικής είναι περισσότερο η διασκέδαση όρος από το αρχαίο ρήμα διασκεδάννυμι που σημαίνει εκτρέπω τη συγκέντρωση. Εκείνος που διασκεδάζει προσπαθεί να μην συγκεντρώνεται, αλλά να αποκεντρώνεται δηλ. να ξεχνά. Η σημασία της διασκέδασης είναι εντελώς διαφορετική από τη σημασία της ψυχαγωγίας δηλ. της αγωγής της ψυχής., ενός όρου που πλησιάζει περισσότερο στην αρχαία σημασία και αξία της μουσικής. Η έκφραση 'αυτή η μουσική άγγιξε την καρδιά μου' είναι ευρύτατα διαδεδομένη, αντίθετα ουδέποτε έχει ακουσθεί μια φράση του τύπου 'αυτή η μουσική άγγιξε το μυαλό μου' ή 'αυτή η μουσική άγγιξε τον εγκέφαλό μου'. Στην πραγματικότητα η διαμάχη μεταξύ εγκεφάλου και καρδιάς όσον αφορά την αντίληψη των πραγμάτων, την αίσθηση θα λέγαμε ακριβέστερα, είναι πάρα πολύ παλιά. Υπεύθυνος για τη διάδοση της καρδιοκεντρικής θεωρίας δηλ. της άποψης που ορίζει την καρδιά ως έδρα των αισθήσεων, των παθών και της διανοίας είναι κυρίως ο Αριστοτέλης. Οι απόψεις του Αριστοτέλη συμβαδίζουν όπως φαίνεται με τις απόψεις των αρχαίων Εβραίων και του Ομήρου. Αντίθετα ο Πλάτων και η ιατρική σχολή των Ιπποκρατικών διαμορφώνουν ξεκάθαρα την εγκεφαλοκεντρική άποψη που παραδέχεται ότι η έδρα της αίσθησης και της νόησης των όντων βρίσκεται στον εγκέφαλο [1]. Με την μετέπειτα ανάπτυξη των νευροεπιστημών αποδείχθηκε αντικειμενικά, δηλ. με την παρατήρηση και το πείραμα, ότι η έδρα της αντίληψης βρίσκεται στον εγκέφαλο. Όμως ενώ η καρδιοκεντρική - αριστοτελική άποψη αφού διαδόθηκε από την μεσαιωνική σχολαστική φιλοσοφία κατόρθωσε να επιζήσει ουσιαστικά μέχρι τον 18ο αιώνα, ο απόηχος της διατηρήθηκε στην μνήμη των απλών ανθρώπων μέχρι και τις μέρες μας. Μια απόδειξη αυτού του παμπάλαιου δυϊσμού που αφορά το κέντρο της νόησης και αίσθησης βρίσκεται στο έργο του W. Shakespeare, The Merchant of Venice (Ο Έμπορος της Βενετίας) στη δεύτερη σκηνή της τρίτης πράξης: Tell me where is my fancy bread, or in heart or in the head (μτφρ. Η επιθυμία πού φυτρώνει στην καρδιά ή στο νου;)

Τα πορίσματα πολύ σημαντικής έρευνας που γίνεται την τελευταία δεκαετία στο αντικείμενο εγκέφαλος-μουσική (music and brain) αποκαθιστούν μάλλον την ιερότητα και την θεραπευτική αξία της μουσικής αφού αποδεικνύουν αντικειμενικά την επίδραση της μουσικής στη λειτουργία του ανθρώπινου σώματος. Κατάλληλα επιλεγμένη μουσική μέσω της χαλάρωσης - δηλαδή της ελάττωσης του stress που επιτυγχάνει η μουσική - μπορεί να μειώνει τη συχνότητα της αναπνοής, τους καρδιακούς παλμούς και την αρτηριακή πίεση σε καρδιοπαθείς ασθενείς που νοσηλεύονται σε μονάδες εντατικής θεραπείας [2,3]. Ακόμη έχει αποδειχθεί ότι η μείωση αυτή τω καρδιακών παλμών και της αρτηριακής πίεσης σχετίζεται και με τη μείωση των επιπέδων ορμονών όπως η αδρεναλίνη, η κορτιζόλη και κορτικοτροπίνη (ACTH) οι οποίες κυκλοφορούν στο αίμα και η απότομη αύξηση των επιπέδων τους προκαλεί stress [4]. Η μουσική δηλαδή επιτυγχάνει ανώδυνα και ακίνδυνα στόχους που οι καρδιολόγοι επιτυγχάνουν με τη βοήθεια φαρμακευτικών ουσιών.

Φαίνεται ότι η επίδραση της μουσικής - κυρίως μέσω του ρυθμού - εξασκείται μέσω επίδρασης σε ενστικτώδεις λειτουργίες που σχετίζονται με το οντολογικά αρχέγονο κομμάτι του ανθρώπινου εγκεφάλου. Νευροανατομικές παρατηρήσεις των Snell & Stratton έδειξαν ότι οι κοχλιακοί πυρήνες (cochlear nuclei), σημαντικός σταθμός στην διαδρομή του ακουστικού νεύρου το επίπεδο γέφυρας - εγκεφαλικού στελέχους (brain stem), γειτονεύουν με σημαντικούς πυρήνες που λειτουργούν αυτόνομα και αποτελούν τα κέντρα ρύθμισης αναπνοής και κυκλοφορίας (dorsal motor nucleus, vagal nucleus, nucleus ambiguous) [5]. Πιθανά ένα φαινόμενο συντονισμού δηλ. παράλληλης νευρικής διέγερσης γειτονικών νευρώνων θα εξηγούσε την αύξηση της συχνότητας της αναπνοής και του καρδιακού παλμού όταν ακούμε ένα γρήγορο μουσικό tempo και το αντίστροφο την περίπτωση ενός αργού tempo. Αυτή η πρωταρχική επίδραση της μουσικής, μέσω κυρίως του ρυθμού, συμβαίνει χωρίς τον έλεγχο της συνείδησης και αφορά όλος τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φυλής και καταγωγής. Σε ένα δεύτερο επίπεδο η κατανόηση της διαδοχής των τόνων και της μουσικής αρχιτεκτονικής απαιτεί τη συμμετοχή υψηλής εξειδίκευσης ανωτέρων εγκεφαλικών κέντρων στο επίπεδο πλέον του εγκεφαλικού φλοιού (cortex), όπου εδώ η λειτουργία αυτή είναι συνειδητή (δηλ. στο σημείο αυτό χρησιμοποιείται η παιδεία που ο καθένας έχει αποκτήσει). Με βάση την παραπάνω επιστημονική εξήγηση ευσταθεί και ο ενιαίος όρος "νοιώσε τον ρυθμό - feel the beat" που συχνά χρησιμοποιούμε μια και όλοι οι άνθρωποι μπορούν να νοιώσουν το ρυθμό. Αντίθετα δεν χρησιμοποιείται και δεν φάνηκε να έχει ενιαία ισχύ ο όρος νιώσε τη μελωδία γιατί λόγω της διαφορετικής κουλτούρας και παιδείας, διαφορετικών δηλ. συνειδητών εγγραφών στο επίπεδο του εγκεφαλικού φλοιού, η αντίληψη της μελωδικής - αρμονικής γραμμής διαφέρει από άτομο σε άτομο.

Σημαντική έρευνα που έγινε πρόσφατα στο νοσοκομείο Piedmont, Atlanta, USA απέδειξε ότι νεογέννητα - κυρίως πρόωρα - που εκτίθενται σε μουσική ακρόαση ειδικά επεξεργασμένων ενδομήτριων ήχων (womb sounds) και σε νανουρίσματα με την φωνή της μητέρας, κερδίζουν πολύ γρηγορότερα βάρος και εξέρχονται από τη μονάδα εντατικής θεραπείας νεογνών ταχύτερα σε σχέση με νεογνά που δεν έχουν εκτεθεί σε μουσική [6]. Ακόμη, αμερικανοί ερευνητές έδειξαν ότι η ακρόαση μιας σονάτας για πιάνο του W.A. Mozart (Κ.448) μπορεί να βελτιώνει την ικανότητα επίλυσης περίπλοκων μαθηματικών προβλημάτων από σπουδαστές κολεγίου [7]. Η ίδια σονάτα επίσης χρησιμοποιήθηκε σαν φάρμακο για την καταστολή κρίσεων σε επιληπτικούς ασθενείς [8].

Αποκαλυπτική έρευνα που έγινε στο πανεπιστήμιο McGill στον Καναδά (τμήμα Cognitive Neuroscience που διευθύνεται από τον Dr. Zattore) απέδειξε ότι γλωσσικά και μουσικά ερεθίσματα έχουν διαφορετικό τρόπο νευρωνικής αγωγής στον ανθρώπινο εγκέφαλο, έτσι ώστε μετά από σοβαρά εγκεφαλικά επεισόδια πολλοί ασθενείς να διατηρούν την ικανότητα να αντιλαμβάνονται μουσικούς ήχους και να τραγουδούν, ενώ έχουν χάσει τη ικανότητα να ομιλούν[9]. Αναφέρεται, στην ιστορία της ιατρικής, η περίπτωση του Ρώσου συνθέτη Shebalin (1901-1963) ο οποίος παρά το βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο που του στέρησε την ομιλία, εξακολουθούσε να αναλύει τα έργα των μαθητών του και να συνθέτει μουσική. Επίσης, ο γάλλος συνθέτης και οργανίστας Jean Langlais (1907 - 1991) ύστερα από βαρύτατο εγκεφαλικό επεισόδιο που του προκάλεσε απώλεια της ομιλίας, της ικανότητας γραφής και αναγνώρισης των λέξεων, μπορούσε ακόμη να διαβάζει νότες, να συνθέτει και να αυτοσχεδιάζει μουσική.

Πολλοί και διαφορετικοί ερευνητές έχουν αποδείξει ότι η έκθεση σε μουσική ακρόαση και συστηματική μουσική διδασκαλία που αρχίζει πριν από την ηλικία των 7 ετών μπορεί να προκαλέσει στον ανθρώπινο εγκέφαλο την ανάπτυξη περισσότερων διαφορετικών νευρωνικών οδών από εκείνες που σχετίζονται αποκλειστικά με το λόγο και τη γλώσσα. Αυτό θεωρητικά θα μπορούσε να αποβεί προστατευτικό στην περίπτωση που το συγκεκριμένο άτομο στο μέλλον θα υποστεί ένα αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο [10,11]. Σε αυτή την περίπτωση ο εγκέφαλος θα κατορθώσει πιθανά να εξασφαλίσει επικοινωνία μέσω των "μουσικών νευρωνικών οδών" εφόσον καταστραφούν κάποιες οδοί που σχετίζονται με το λόγο και τη γλώσσα. Όλες αυτές οι σύγχρονες ερευνητικές μελέτες που εντοπίζονται στη σχέση εγκέφαλος-μουσική έχουν χρησιμοποιήσει για την ανατομική αλλά και την λειτουργική απεικόνιση την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου (magnetic resonance imaging - MRI) και την πλέον σύγχρονη τομογραφία ποζιτρονίου (positron tomography - PET SCAN) [12].

Πλείστες εφαρμογές βρίσκει η μουσικοθεραπεία σαν συμπληρωμένη μορφή θεραπευτικής αγωγής είτε με τη μορφή παθητικής μουσικοθεραπείας - ακρόασης (receptive music therapy & music medicine) είτε με τη μορφή της ενεργού μουσικοθεραπείας ή μουσικο-ψυχοθεραπείας (active music therapy) η οποία απαιτεί τη παρουσία ενός ειδικά εκπαιδευμένου μουσικοθεραπευτή που συνδυάζει προχωρημένες γνώσεις μουσικής με ειδική εκπαίδευση στην ψυχολογία. Μια κλασσική ένδειξη ενεργού μουσικοθεραπείας αποτελεί για παράδειγμα το αυτιστικό παιδί και εκεί χρησιμοποιείται σαν μουσικοθεραπευτική μέθοδος ο αυτοσχεδιασμός. Η μουσικοθεραπεία ενδείκνυται γενικά στην ανακούφιση κάθε είδους πόνου αλλά και σαν μέσο αγχόλυσης, αντιμετώπισης του ψυχοσωματικού stress και ενίσχυσης του ανοσοβιολογικού μας συστήματος. Η πρώτη μουσικοθεραπευτική κίνηση αρχίζει σε αμερικάνικα νοσοκομεία μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, όπου και φάνηκε ότι η μουσική βοηθούσε στην ταχύτερη ανάρρωση βετεράνων στρατιωτών. Σήμερα η μουσικοθεραπεία εφαρμόζεται σχεδόν σε κάθε ίδρυμα, κυριότερα στην Αμερική και στην Ευρώπη, το οποίο φροντίζει άτομα με ειδικές ανάγκες όπως νοσοκομεία, σχολεία, κέντρα επανένταξης και αποκατάστασης ασθενών, κέντρα υγείας και ανακουφιστικής θεραπείας.

Πρόσφατα, στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, μελετήθηκε προοπτικά η επίδραση μιας ειδικά επιλεγμένης μουσικής σε μεγάλη ομάδα καρδιοπαθών κατά τη φάση της νοσηλείας τους ακόμη και στο επίπεδο της μονάδος εντατικής θεραπείας. Όλοι οι ασθενείς εκτέθηκαν σε 30 λεπτά διαστήματα μουσικής ακρόασης μίγματος διαφόρων ηχοχρωμάτων και πριν και μετά την ακρόαση έδωσαν απαντήσεις σε ψυχομετρικό ερωτηματολόγιο που περιλάμβανε υποκειμενική βαθμολόγηση σε κλίμακες οπτικής αναλογίας που σχετίζονται με την αντίληψη του stress. Η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών συμφώνησε ότι η μουσική σε νοσοκομειακούς χώρους που περιλαμβάνουν και τη στεφανιαία εντατική μονάδα μειώνει σημαντικά την αίσθηση του stress. Η έκθεση των ασθενών σε μουσική πριν και κατά τη διάρκεια διαγνωστικών δοκιμασιών, όπως π.χ. η δοκιμασία κόπωσης, σχετίζεται αντικειμενικά με χαμηλότερη καρδιακή συχνότητα έναρξης της δοκιμασίας και επίσης με ταχύτερους ρυθμούς πτώσης της καρδιακής και αρτηριακής πίεσης κατά την ανάνηψη [13,14].

Μουσική λοιπόν, για να προστατέψουμε τη σωματική μας υγεία αλλά και την εύρυθμη λειτουργία του εγκεφάλου μας, όπως με την σωματική άσκηση και την υγιεινή διατροφή ελαττώνουμε την πιθανότητα να πάθουμε καρδιαγγειακά επεισόδια. Αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα σε μια εποχή που τα πανεπιστήμια περιορίζουν τα χρήματα που διαθέτουν γενικότερα στις ανθρωπιστικές επιστήμες και τις τέχνες. Αντίθετα αυξάνονται οι σπατάλες για την διασκέδαση και τον χώρο της show biz δηλ. έναν κόσμο που προάγει την λήθη και τη διαφυγή από την πραγματικότητα. Η παιδεία της έντεχνης αλλά και της παραδοσιακής μουσικής έρχεται σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με την παιδεία σε τεχνοκρατικές ειδικότητες (βλ. οικονομικά και πληροφορική). Το αρχαίο ιδεώδες που απαιτούσε την συμμετοχή της μουσικής στον κορμό της παιδείας δικαιώνεται στον 21ο αιώνα με βάση τα ευρήματα της επιστήμης της γνωστικής νευροψυχολογίας (cognitive science), βλ. το QUADRIVIUM της παιδείας των ρωμαίων που συνίσταται σε Αριθμητική, Γεωμετρία, Αστρονομία και Μουσική. Ο Πλάτων με βάση τα πορίσματα της σύγχρονης έρευνας που προαναφέραμε αποδεικνύεται προφήτης αφού στον Τίμαιο - το επιστημονικότερο ίσως έργο του - καθορίζει με ακριβή και λεπτό τρόπο την ουσία και το νόημα της μουσικής: Η μουσική αρμονίας μας έχει δοθεί από τους θεούς όχι με στόχο την αλόγιστη ηδονή αλλά με σκοπό να επιβάλλουμε τάξη στις ταραγμένες κινήσεις της ψυχής μας και να τις κάνουμε να μοιάζουν στο θείο πρότυπο. *

· Η διάλεξη του Θανάση Δρίτσα με θέμα "Μουσική και Ψυχοσωματική Υγεία" πραγματοποιήθηκε στην Ύδρα, στα πλαίσια της ημερίδας "Αισθητηριακή Επικοινωνία, Σωματική Άσκηση και η συμβολή τους στη διατήρηση της υγείας" στις 2 Ιουνίου 2001.
· Επίσης στις 10 Απριλίου 2002 δόθηκε από τον συγγραφέα του άρθρου διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με θέμα "Oι θεραπευτικές ιδιότητες της μουσικής στον άνθρωπο" την οποία ακολούθησε συναυλία που περιέλαβε και το μουσικό του έργο "Εικόνες για έγχορδα & φλάουτο".


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Jan Pierre Changeux. L'Homme Neuronal Eds. Fayard, Paris, 1983.
2. Barnanson S, et al. The effects of music interventions on anxiety in the patient after coronary artery by-pass grafing. Heart Lung, 1995; 24:124-132.
3. Byers JF, et al. Effect of music intervention on noise annoyance, heart rate and blood pressure in cardiac surgery patients. Am J Crit Care 1997;6:183-191.
4. Luskin FM, et al. A review of mind-body therapies in the treatment of cardiovascular disease. Part1: Implications for the elderly. Alter Ther Health Med 1998; 4 (3) : 46-61.
5. Scarteli JP. A rationale for subcortical involvement in human response to music. In Applications of Music in Medicine, Ed. Cheryl Dileo Maranto, 1991, NAMT, Inc, USA.
6. Schwartz FJ, Ritchie R. Music listening in neonatal intensive care units. Eds. Cheryl Dileo, American Music Therapy Association, Inc, 1999, USA.
7. Rausher FH, et al. Listening to Mozart enhances spatial-temporal reasoning: towards a neurophysiological basis. Neurosi Lett, 1995;185:44-7.
8. Hughes JR, et al. The Mozart Effect on epileptiform activity. Clin Electroencepahlogr 1998;29:109-119.
9. Peretz I, et al. Dissociation between music and language functions after cerebral resection: A new case of amusia without aphasia. Can J Exp Psychol 1997;51:354-68.
10. Elbert et al. Increased cortical representation of the fingers of the left hand in string players. Science 1995;270:305-307.
11. Erdonnez D. Preservation of acquired music performance functions with a dominant hemisphere lesion: A case report. Clinical and experimental Neurology, 1981;18:102-108.
12. Blood A, et al. Emotional responses to pleasant and unpleasant music correlate with activity in paradilimpic brain regions. APET scan study. Nature Neuroscience 1999;2(4):382-387.
13. Dritsas A, The effects of music on hemodynamic and neuroendorine parameters in cardiac patients. Proceedings of 2nd International Meeting of the Onnasis Cardiac Center, Athens, December 2000.
14. Dritsas A , Kaloghirou A , Cokkinos DV. The effects of music on the exercise performance in cardiac patients: A clinical implication of brain-heart interaction. Proceedings of the Spring Annual Meeting of the European Society of Cardiology, Working Group of Exercise Physiology and Cardiac Rehabilitation, Bergen, Norway, 3-5 May, 2001 (abstr).

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes