Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΣΤΗΝ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ “ΖΩΝΤΑΝΩΝ”

on 7/29/2014

Θα σου πω μια ιστορία που η πραγματικότητά της ξεπερνά και την πιο τρελή συνωμοσία. Όλοι μας πιστεύουμε πως ζούμε μέσα σε μια κοινωνία. Μια κοινωνία με νόμους, γραμμένους ή άγραφους. Επίσης το ίδιο το σύστημα μας έχει μάθει πως κοινωνίες μπορούν να υπάρχουν μόνο με ζωντανούς οργανισμούς. Γιατί όμως θες να συνεχίζεις να πιστεύεις ό,τι σου έχουν μάθει και το οποίο έχει αποδειχτεί ότι είναι ένα μεγάλο ψέμα; Γιατί όμως συνεχίζεις να κλείνεις τα μάτια σου σε αυτά που είναι μπροστά σου; Όταν θέλεις να κρύψεις κάτι, το καλύτερο σημείο για να το κρύψεις είναι μια τόσο φανερή κρυψώνα που κανείς δεν θα την βρει, γιατί πιστεύει πως είναι αδιανόητο κάτι να είναι κρυμμένο εκεί, μπροστά στα μάτια του!

“Όταν η κοινωνία των νεκρών δει ξανά το φως της ζωής, τότε όλα θα παγώσουν και ο χρόνος θα αρχίσει να τρέχει ανάποδα προς το μηδέν…”

Οι παραπάνω δύο γραμμές είναι ένα απόσπασμα από ένα μεσαιωνικό χειρόγραφο που το όνομα του δεν έχει σημασία, μιας και από τώρα θα αρχίσεις να αμφιβάλλεις για το άρθρο και να το χλευάζεις. Πώς μπορεί, θα πεις, να υπάρξει κοινωνία νεκρών; Πώς μπορεί να ξαναδούν το φως της ζωής οι νεκροί και πώς μπορεί ο χρόνος να παγώσει και να φτάσει στο μηδέν; Ποιο είναι αυτό το μηδέν; Φυσικά και θα σου δώσω τις απαντήσεις που ζητάς, αλλά δεν θα περιμένω να τις κατανοήσεις για ένα λόγο. Γιατί οι δημιουργοί σου δεν σε έχουν φτιάξει για να ζητάς και να παίρνεις, να ρωτάς και να δέχεσαι την απάντηση. Δεν σου έμαθαν να παλεύεις να αποκτήσεις και να δίνεις, να μαθαίνεις και να κατανοείς. Οι δημιουργοί σου δεν έβαλαν μέσα σου αυτό που είχες αλλού: την φωτιά του Προμηθέα! Δεν σου έβαλαν τον λόγο νίκης εδώ, άρα είσαι σχεδόν χαμένος!

Ο θάνατος δεν είναι κάτι παραπάνω από μια στάση και μια αναμονή. Αυτή η αναμονή, άλλες φορές μπορεί να επιβραβευτεί από τους δημιουργούς και κάποιες φορές να είναι καταραμένη. Εσύ να ζητάς τις κατάρες τους… Μια κοινωνία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αδράνεια στο πνεύμα και μια αναζήτηση της ύλης. Άρα, από την φύση της η κοινωνία, μιας και έχει μέσα της ύλη, δεν μπορεί να είναι των νεκρών. Και αν, όμως, όταν πεθαίνεις σε κρατήσουν στην ύλη σε μια αιώνια αναμονή; Εάν το διαβατήριο σου για την γη, το σώμα σου, μπει σε στάση; Τότε ναι, υπάρχει αντιστροφή. Τότε υπάρχει αναζήτηση του πνεύματος και μια αδράνεια της ύλης. Τότε το λογικό μπορεί να αλλάξει και να δημιουργηθεί μια κοινωνία νεκρών. Μια κοινωνία, την οποία οι Αιγύπτιοι κυρίως και κάποιοι στην μεσαιωνική ευρώπη πέτυχαν να δημιουργήσουν! Πώς; Μα με τις μούμιες φυσικά.


Το Φως δεν θα υπήρχε εάν δεν υπήρχε το Σκοτάδι. Περισσότερο δε, εάν δεν θα υπήρχε ένωση! Η Πηγή της Ζωής, δηλαδή, έχει δημιουργηθεί από την Πηγή του Θανάτου! Δεν θα υπήρχε κανένα από όλα αυτά εάν δεν υπήρχε ύλη. Δεν θα υπήρχε Φως εάν δεν υπήρχε το Δίκτυο της Μήτρας. Άρα λοιπόν, είναι λογικό στην σκέψη του χτες και όχι του σήμερα, η κοινωνία των νεκρών να ξαναδει το φως μιας και για αυτό πέθανε!

Ο χρόνος πραγματικά δεν υπάρχει. Είναι μια δημιουργία κάποιου εκ των δημιουργών. Είναι μια δημιουργία για να μας κρατά στην κοινωνία των ζωντανών. Ο χρόνος διαρθρώνεται ως εξής: 60 δευτερόλεπτα – 6+0=6, 60 λεπτά -6+0=6, 24 ώρες – 2+4=6. Ο αριθμός 666 προκύπτει, επομένως, μέσα στην δύναμη του χρόνου. Μέσα στην δύναμη της ύλης, μέσα στην κοινωνία των ζωντάνων. Εάν παγώσει όμως; Εάν παγώσει δεν θα υπάρχει ύλη αλλά μόνο πνεύμα! Με αυτόν τον τρόπο νικάς! Το πάγωμα, όμως, σε οδηγεί στο θάνατο, δηλαδή στην κοινωνία των νεκρών.

Η αντιστροφή του χρόνου είναι το κλειδί! Όταν περνά ο χρόνος, σε οδηγεί στο θάνατο μέσα όμως από τις εμπειρίες της ύλης. Εάν όμως κινηθεί αντίστροφα, η νεανικότητα σε οδηγεί στην αρχή! Άρα ο χρόνος είναι το κλειδί τού γρίφου της φυλακής μας!


Το μηδέν δεν είναι τίποτα άλλο από το στόμα και την ουρά του φιδιού. Όπως έλεγαν και οι αλχημιστές, το φίδι που δαγκώνει την ουρά του και σχηματίζει ένα κύκλο είναι σύμβολο παλλιγενεσίας. Ένα σύμβολο συνεχούς ταξιδιού, δια μέσου της ζωής και του θανάτου. Δια μέσου μιας κοινωνίας ζωντατών και νεκρών. Ένα ταξίδι ανάμεσα στο τώρα, μιας και το μηδέν είναι σύμβολο χρόνου αλλά πάντα συμβολίζει το τώρα!

Πίσω από όλα αυτά που δεν θέλω τα πιστέψεις αλλά να τα κατακρίνεις, δεν μπορεί να υπάρχει ένα ανθρώπινο μυαλό αλλά ούτε ένα καν αντρικό. Όλα αυτά είναι παιχνίδια μιας κοκκινομάλας που έχει αδυναμία σε ξανθά παιδιά με γαλάζια μάτια και θέλει, από την κοινωνία των νεκρών που ανήκουν, να ξυπνήσουν ξανά για να φτάσουμε στο τελικό μηδέν της μεγάλης μάχης! Κλείνοντας, θέλω να σου κάνω μια τελευταία ερώτηση: θα ήσουν ανοιχτός να αλλάξεις την ζωή σου με τον θάνατο και την αναμονή; Εάν όχι, απέχεις πάρα πολύ από τον τελικό στόχο!

Εάν όλα τα παραπάνω σου φαντάζουν απλά παραμύθια, δικαίωμά σου!

Συνεχίζεται…
Πρόδρομος Κοφσανίδης 
www.eoellas.org
diadrastiko.blogspot.gr

Οι 4 βάτραχοι: ημιμάθεια και γνώση

on 7/29/2014

Τέσσερις βάτραχοι κάθονταν πάνω σε ένα κορμό δέντρου, που επέπλεε πιασμένος στην άκρη ενός ποταμού. Ξαφνικά ελευθερώθηκε και σιγά-σιγά άρχισε να παρασύρεται προς τα κάτω, στη ροή του ποταμού. Οι βάτραχοι ήταν ενθουσιασμένοι καθώς ποτέ δεν είχε τύχει να νιώσουν τη χαρά της κίνησης πάνω στο νερό.

Κάποια στιγμή, ο πρώτος βάτραχος είπε: «Πράγματι, είναι ένας θαυμάσιος κορμός. Κινείται σαν να είναι ζωντανός. Δεν ήξερα ότι μπορεί να υπάρχει ένας τέτοιος κορμός».

Μετά από λίγο ο δεύτερος βάτραχος μίλησε και είπε: «Όχι φίλε μου, ο κορμός είναι σαν όλους τους άλλους κορμούς, και βέβαια δεν κινείται. Είναι το ποτάμι που πηγαίνει προς τη θάλασσα και μεταφέρει εμάς και τον κορμό μαζί του».

Και μετά ο τρίτος βάτραχος μίλησε και είπε: «Δεν είναι ούτε ο κορμός, ούτε το ποτάμι που κινείται. Η κίνηση είναι στη σκέψη μας. Γιατί χωρίς τη σκέψη, τίποτα δεν κινείται.»

Και έτσι οι τρεις βάτραχοι ξεκίνησαν να διαπληκτίζονται, σχετικά με το τι είναι αυτό που τελικά κινείται. Μάλιστα σε λίγο η διαφωνία τους έγινε καυγάς αληθινός, μη μπορώντας καθόλου να συμφωνήσουν.

Αφού είδαν κι αποείδαν, στράφηκαν τελικά στον τέταρτο βάτραχο, που μέχρι εκείνη τη στιγμή καθόταν ήσυχος και τους άκουγε προσεχτικά, και ρώτησαν τη γνώμη του.

Κι εκείνος τους είπε: «Ο καθένας σας έχει δίκιο, και κανένας σας δεν είναι λάθος. Η κίνηση είναι στον κορμό, στο νερό και στην σκέψη μας επίσης».

Οι τρεις βάτραχοι έμειναν για μερικά δευτερόλεπτα ακίνητοι και μετά ξέσπασαν σε κραυγές εξαγριωμένοι, γιατί κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι η δική του αλήθεια δεν ήταν η ολόκληρη αλήθεια, και ότι οι άλλοι δύο δεν ήταν τελείως λάθος.

Και τότε κάτι πολύ παράξενο έγινε : οι τρεις βάτραχοι ενώθηκαν προς στιγμήν και έσπρωξαν τον τέταρτο βάτραχο και τον πέταξαν στο ποτάμι…

Χαλίλ Γκιμπράν

Ξάνθη Φιλοσοφειν
enallaktikidrasi.com 

Μπορούμε να διαγράψουμε τις αναμνήσεις που μας πληγώνουν;

on 7/29/2014

Γιατί σε ορισμένες περιπτώσεις παρακωλύεται η φυσιολογική διαδικασία απόδοσης νοήματος στην εμπειρία;
Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, όταν σκέπτονται τη ζωή τους, μπορούν εύκολα να ξεχωρίσουν κάποιες αναμνήσεις, που θα εύχονταν να μπορούσαν να σβήσουν με μια μαγική γόμα. Μπορεί να έχουν περάσει χρόνια από κάποιο γεγονός, αλλά κάποιες φορές λέμε… «Ποτέ δε θα το ξεπεράσω πραγματικά αυτό!». Υπάρχουν επίσης για πολλούς πράγματα, που όχι μόνο δε θέλουν να μιλούν γι? αυτά, αλλά ούτε καν
να σκέπτονται.

Πότε συμβαίνει αυτο; Ποιο είναι το χαρακτηριστικό αυτών των αναμνήσεων που θα διαλέγαμε να σβήσουμε;


Οι συγκεκριμένες αναμνήσεις έχουν ένα πολύ χαρακτηριστικό κοινό σημείο: Κουβαλάνε μαζί τους ένα έντονο και αρνητικό συγκινησιακό φορτίο. Εκτός αυτού, έχουν δημιουργήσει και μια αρνητική εικόνα ή σκέψη για το ίδιο το άτομο. Θυμόμαστεεπομένως τη συγκεκριμένη ανάμνηση και αυτομάτως νιώθουμε ένα συγκεκριμένο αρνητικό συναίσθημα και σκεφτόμαστε για εμάς με έναν συγκεκριμένο αρνητικό τρόπο. Κάθε φορά που έρχεται στο μυαλό μας η εν λόγω ανάμνηση, η διαδικασία επαναλαμβάνεται με αλγοριθμική ακρίβεια. Νιώθουμε το ίδιο αρνητικό συναίσθημα, σκεπτόμαστε για εμάς με τον ίδιο ακριβώς αρνητικό τρόπο.


Υπάρχει όμως μια σημαντική συνιστώσα: Η σκέψη ή η εικόνα που αναδύεται για τον εαυτό μας, είναι ακραία, άκαμπτη και αποσπασματική (π.χ. είμαι ένας άχρηστος ή ανίκανος ή προβληματικός κ.α.). Αυτή η σκέψη δεν είναι προϊόν στοχασμού και ώριμης σκέψης. Δεν έχει λάβει υπόψιν της το σύνολο των εμπειριών μας, των πράξεών μας, των δυνατοτήτων μας. Είναι αυτοπεριοριστική και δε μπορεί να σταθεί, εάν αντιπαραβάλλουμε λογικά αντεπιχειρήματα (π.χ. στις περιπτώσεις α,β,γ,δ, δεν φάνηκες να ήσουν άχρηστος ή ανίκανος ή προβληματικός).

Για το λόγο αυτό η συγκεκριμένη σκέψη ονομάζεταιδυσλειτουργική και αυτό, γιατί είναι και παράλογη και αυτοπεριοριστική.
Αυτός όμως είναι ο τυπικός τρόπος που ο εγκέφαλος δουλεύει;

Στη πραγματικότητα ο εγκέφαλος υπό φυσιολογικές συνθήκες δε δουλεύει καθόλου με αυτόν το τρόπο. Ο εγκέφαλός μας είναι ένας υπερυπολογιστής, ικανός για ιδιαίτερα σύνθετες γνωστικές διεργασίες. Είναι ένα δυναμικό σύστημα, συνεχώς μεταβαλλόμενο, με βασική αποστολή, να συνθέτει δεδομένα και να βρίσκει λύσεις.


Υπο φυσιολογικές συνθήκες λοιπόν, αυτό που ο εγκέφαλος θα έκανε στη περίπτωση, που μια μεμονομένη εμπειρία οδηγούσε στο συμπέρασμα, πως είμαστε ανίκανοι και παράλληλα πέντε άλλες εμπειρίες μας οδηγούσαν στο συμπέρασμα, πως μπορούμε να τα καταφέρουμε, θα ήταν η απόδοση ενός λειτουργικού νοήματος στο σύνολο της εμπειρίας, λαμβάνοντας υπόψιν τόσο τα δεδομένα από τις ατομικές μας εμπειρίες, όσο και τις επιταγές της πραγματικότητας στη βάση της κοινής λογικής. Στη βάση αυτή λοιπόν, ο εγκέφαλος θα συμπέραινε: «Δεν είναι για κανέναν δυνατό να τα καταφέρνει σε όλες τις περιπτώσεις. Κάποιες φορές τα καταφέρνουμε και άλλες όχι, χωρίς αυτό να μας καθιστά ανίκανους».

Το ερώτημα που μας ενδιαφέρει λοιπόν είναι, γιατί σε ορισμένες περιπτώσεις παρακωλύεται η φυσιολογική διαδικασία απόδοσης νοήματος στην εμπειρία;


Ορισμένες φορές, μια εμπειρία που βιώνεται υπό συνθήκες υψηλού στρες, δεν αποθηκεύεται στον εγκέφαλο με τον τυπικό τρόπο. Όπως αναφέραμε πριν, ο τυπικός τρόπος θα έδινε την ευκαιρία στα ανώτερα κέντρα σκέψης, να χρησιμοποιήσουν τα δεδομένα από τη συγκεκριμένη εμπειρία, συνδυάζοντας τα με προυπάρχοντα δεδομένα, προκειμένου να εξαχθεί ένα λειτουργικό νόημα. Κάποιες φορές λοιπόν, σε συνθήκες υψηλού στρες, τα νευρωνικά δίκτυα που αποθηκεύουν τις συγκεκριμένες πληροφορίες «παγώνουν». (Νευρωνικά δίκτυα ονομάζονται τα κυκλώματα διασυνδεδεμένων νευρώνων). Τώρα ο υπόλοιπος εγκέφαλος δεν έχει πρόσβαση στα δεδομένα αυτά προκειμένου να τα επεξεργαστεί. Τα δίκτυα αυτά τώρα δεν είναι λειτουργικό τμήμα του εγκεφάλου, αλλά αποκομένες πληροφορίες, ανεπεξέργαστες, που πυροδοτούνται αυτόνομα όταν κάτι θυμίζει, μοιάζει ή συνδέεται με τη συγκεκριμένη εμπειρία. Τα δίκτυα αυτά μοιάζουν με ξένο σώμα μέσα στον εγκέφαλο και κρατάνε παγωμένες, αποσπασματικές πληροφορίες. Πρωτογενή δεδομένα θα λέγαμε. Ακριβώς γιατί τα δεδομένα αυτά δεν έχουν τύχει επεξεργασίας.


Καταλαβαίνουμε λοιπόν τώρα, για ποιό λόγο κάποιος μπορεί να τρακάρει με το αυτοκίνητο και ακόμα και αν περάσουν χρόνια από το συμβάν «να μη μπορεί να το ξεπεράσει». Ενδεχομένως και μόνο που το θυμάται, μπορεί να έχει ταχυπαλμίες, μπορεί να αισθάνεται απίστευτο τρόμο, λες και η ζωή του κινδυνεύει τώρα. Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται φυσικά, πως δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος τώρα, αλλά οι αισθήσεις από το τρακάρισμα είναι παγωμένες και ανεπεξέργαστες μέσα στα δίκτυά τους και για το λόγο αυτό είναι σα να συμβαίνουν τώρα. Τα αποκομένα αυτά δίκτυα θα προκαλούν τα ίδια πάντα αισθήματα και την ίδια πάντα κυρίαρχη δυσλειτουργική σκέψη. Έτσι με απόλυτη ακρίβεια, κάθε φορά που θα θυμάται το τρακάρισμα, θα βιώνει αισθήματα ακραίου στρες και θα έχει μια επίμονη και δυσλειτουργική σκέψη για τον εαυτό του: «Κινδυνεύω».

Παρότι λοιπόν ο εγκέφαλος είναι ένας αξιοθαύμαστος υπερυπολογιστής, ένα συμβάν που βιώνεται υπό συνθήκες έντονου στρες, ενδέχεται να προκαλέσει κάποιο κόλλημα στο λογισμικό του. Πολλές φορές και άλλα αρνητικά αλλά και αναπόφευκτα συμβάντα, όπως μια αποτυχία ή μια απόρριψη, μένουν μέσα μας χρόνια, σα να είναι παγωμένα. Κάποιες φορές μας δημιουργούν ψυχολογικά συμπτώματα, ενώ κάποιες άλλες μας κάνουν να αισθανόμαστε άσχημα για τον εαυτό μας, να υποτιμούμε τις δυνατότητές μας, ή μπορεί να περιπλέκουν τις σχέσεις μας με τους άλλους.
Στο σημείο αυτό μπορούμε να απαντήσουμε στο αρχικό ερώτημα: Μπορούμε να «σβήσουμε» αυτές τις αναμνήσεις που μας πληγώνουν; Μήπως η επιστήμη έχει φτιάξει κάτι σα μαγική γόμα;
Η απάντηση είναι πως μπορούμε. Με τεχνικές που ανήκουν στο κλάδο της ψυχοτραυματολογίας, όπως το EMDR και το brainspotting, στοχεύουμε στα δίκτυα των οδυνηρών αναμνήσεων και δίνουμε τη δυνατότητα στον εγκέφαλο να τις επεξεργαστεί, βγάζοντάς τες από τη κατάσταση «παγώματος».

Καθώς οι δυνάμεις του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι πράγματι πολύ μεγάλες στην ανεύρεση λύσεων και τη δημιουργία νοήματος, τις περισσότερες φορές, δε χρειάζεται παρά μόνο λίγη βοήθεια, προκειμένου να ενσωματωθούν οι παγωμένες πληροφοριές και να εξαχθεί ένα χρήσιμο για το ίδιο το άτομο νόημα από αυτές. Από κάθε εμπειρία, ο εγκέφαλός μας μπορεί να αφαιρέσει όλο τοδυσλειτουργικό συναισθηματικό φορτίο και να τροποποιήσει τις δυσλειτουργικές πεποιθήσεις για τον εαυτό μας και το κόσμο. Ενσωματώνει την εμπειρία στη προσωπική μας ιστορία και εξάγει ένα χρήσιμο νόημα από αυτήν.

Στο παράδειγμα που προαναφέραμε με το αυτοκινητιστικό ατύχημα, οι ταχυπαλμίες και η πεποίθηση κινδυνεύει η ζωή μου, δεν έχουν κανένα λειτουργικό νόημα για το άτομο στο παρόν. Το μόνο που προκαλούν είναι προβλήματα. Αποτελούν απλά παγωμένες σκέψεις και αισθήσεις. Εάν η ανάμνηση τύχει ολοκληρωμένης επεξεργασίας, ο άνθρωπος μπορεί να την ανακαλεί, χωρίς να βιώνει κανένα απολύτως σωματικό αίσθημα άγχους και χωρίς να διατηρεί δυσλειτουργικές αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό του. Σχηματίζεται στη θέση τους ένα λειτουργικό και χρήσιμο για το μέλλον νόημα. Για παράδειγμα ότι θα πρέπει να τηρούμε τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας και να οδηγούμε με προσοχή.
Με το τρόπο αυτό οι αναμνήσεις σταματούν να μας πληγώνουν. Δε σβήνουμε τα γεγονότα, αλλά τα αρνητικά τους συνεπακόλουθα. Μοιάζει σα να αφαιρούμε από έναν υπολογιστή ιούς, που παρακωλύουν τη φυσιολογική λειτουργία του λογισμικού του.

Μεγάλο εύρος συμβάντων μπορούν να λειτουργήσουν ως τραυματικές εμπειρίες για κάποιον άνθρωπο, όπως για παράδειγμα σωματικές επιθέσεις, ληστείες, βιασμοί, ατυχήματα, σεισμοί, πλημμύρες, πυρκαγιές, κακοποίηση λεκτική ή σωματική, εγχειρήσεις και σοβαρές ασθένειες, για να αναφέρουμε μόνο μερικά. Κάποιες φορές επίσης, το άτομο μπορεί να τραυματιστεί ψυχικά όντας θεατής ενός γεγονότος που συμβαίνει σε κάποιον άλλον. Σε κάθε περίπτωση αυτό που έχει σημασία, είναι να γνωρίζουμε, πως δεν είμαστε υποχρεωμένοι, να κουβαλάμε το παρελθόν σαν βάρος στις πλάτες μας, στερούμενοι τη δυνατότητα να ζήσουμε ελεύθεροι και σύμφωνα με τις πραγματικές δυνατότητές μας.

psixologikosfaros.gr
anapnoes.gr

Στο Βέλγιο οι Θεοί των Αρχαίων Ελλήνων

on 7/29/2014

Οι αρχαίοι μύθοι και οι Θεοί των αρχαίων Ελλήνων δεν έχουν σταματήσει ανά τους αιώνες να συνομιλούν με τον χώρο της τέχνης και τους δημιουργούς.

Πρόσφατα η Martha Graham Dance Company παρουσίασε μια σπουδαία περφόρμανς που έλκει την έμπνευσή της από τους μύθους της αρχαίας Ελλάδας και φέρει τον απόλυτα δηλωτικό τίτλο: «Γιορτάζοντας την ελληνική σύνδεση». Είναι γνωστό άλλωστε πως η σπουδαία Μάρθα Γκράχαμ έχει αναπτύξει έντονη σχέση με τον ελληνικό αρχαίο πολιτισμό.

Από την ίδια πηγή, δύο Ισπανοί γκραφιτάδες γέμισαν τους δρόμους του Βελγίου με εμπνευσμένα γκράφιτι και εγκαταστάσεις που ως κυρίαρχο θέμα έχουν τους θεούς των αρχαίων Ελλήνων. Με αρκετές στρώσεις έντονων χρωμάτων, με αφαιρετικά σχήματα, αλλά και με απεικονίσεις γεμάτες κίνηση και πάθος, το δίδυμο των Pichi &Avo, έχουν καταφέρει να τραβήξουν τα βλέμματα των Βέλγων.

Για τις ανάγκες των κατασκευών χρησιμοποιήθηκαν κοντέινερς των καραβιών που λειτούργησαν ως μια κινητή κατασκευή που πάνω τους αποτυπώνονται τα πρόσωπα των αρχαίων θεών, όπως του Δία, του Ποσειδώνα και της Αθηνάς.

Οι δύο Ισπανοί καλλιτέχνες που έχουν λάβει αρκετά βραβεία για παλαιότερα έργα τους, προσδίδουν στους δρόμους του Βελγίου μια έντονη νότα σουρεαλισμού, αλλά και μηνυμάτων που έχουν να κάνουν με κοινωνικά ζητήματα που αφορούν τις σύγχρονες ευρωπαϊκές πόλεις.







 edwhellas.gr 

Γιατί δεν αλλάζετε;

on 7/29/2014

Αλλαγή, κοινή συνείδηση, ειρήνη, συνύπαρξη. Ο Κρισναμούρτι εξηγεί ότι η αλλαγή είναι μια επαναστατική πράξη που κρύβεται μέσα μας .

«Οι άνθρωποι ζουν με τον ίδιο τρόπο εδώ και χιλιετίες. Γιατί δεν έχουν αλλάξει; Ποιες είναι οι συνέπειες; Αν δεν αλλάζετε, θα είστε φυλετικοί, εθνικιστές, αποσυνδεδεμένοι, απομονωμένοι. Γιατί παρ’ όλα αυτά που έχουμε περάσει, εξακολουθούμε να μην αλλάζουμε; Η άρνησή μας να αλλάξουμε έχει δεινά αποτελέσματα για το σύνολο της ανθρωπότητας. Οι πόλεμοι που μαίνονται διαρκώς είναι ένα από τα αποτελέσματα της προσωπικής-συνολικής αδιαφορίας μας απέναντι στην αλλαγή».




Ο φιλόσοφος, συγγραφέας και ομιλητής Τζίντου Κρισναμούρτι επισημαίνει την ανάγκη για μια επανάσταση στην ψυχοσύνθεση του κάθε ανθρώπου και τονίζει ότι μια τέτοια επανάσταση δεν μπορεί να προκληθεί από οποιαδήποτε εξωτερική οντότητα, είτε αυτή είναι θρησκευτική, πολιτική ή κοινωνική. Διότι η επανάσταση και η αλλαγή βρίσκονται μέσα μας. Ο Τζίντου Κρισναμούρτι (11 Μαΐου 1895-17 Φεβρουαρίου 1986) θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές και πνευματικούς δασκάλους όλων των εποχών. Δεν ανέπτυξε καμία φιλοσοφική θεωρία ή θρησκεία, αλλά μίλησε, κυρίως, για πράγματα που αφορούν όλους μας, για τα προβλήματα της ζωής μας στις σύγχρονες κοινωνίες, αλλά και για την ανάγκη του ανθρώπου να ελευθερωθεί από τα εσωτερικά του εμπόδια. Εξήγησε με μεγάλη ακρίβεια τους λεπτούς μηχανισμούς του νου και τόνισε την ανάγκη για στοχασμό και πνευματικότητα στην καθημερινή μας ζωή.

Πηγή / anapnoes.gr 

Σοκαριστικό βίντεο: Δείτε πώς γίνεται ένα μπέργκερ στο στομάχι μας

on 7/29/2014



Η διατροφική αξία ενός μπέργκερ είναι όση και η μόλυνση για την ατμόσφαιρα. Το παράδοξο είναι ότι οι άνθρωποι συνεχίζουν να καταναλώνουν τόνους από χάμπουργκερ και φυσικά η ατμόσφαιρα να μολύνεται!

Και αν για την μόλυνση του περιβάλλοντος οι άνθρωποι ασχολούνται σχεδόν... εγκυκλοπαιδικά, για το τι συμβαίνει στο στομάχι μας όταν τρώμε ένα μπέργκερ υπάρχουν αποδείξεις που σοκάρουν.

Η επιστημονική ομάδα του «Periodic Table of Videos», που ασχολείται με τη χημεία και συνηθίζει να ανεβάζει παραστατικά βίντεο όπου ο καθένας μπορεί να δει ...
τι συμβαίνει με τα χημικά στοιχεία στην καθημερινή ζωή, ασχολείται αυτή τη φορά με το στομάχι μας.

Οι επιστήμονες γέμισαν ένα δοχείο με υδροχλωρικό οξύ, όπως αυτό που υπάρχει στο στομάχι κάθε ανθρώπου και στην συνέχεια έριξαν μέσα ένα cheeseburger από τα McDonald 's, ώστε να δουν σε τι θα μεταμορφωθεί. Η εικόνα μιλά από μόνη της: Αυτή η μαύρη λάσπη είναι η «τροφή»!


  iefimerida.gr

Εντοπίστηκε περιοχή στον εγκέφαλο που «νιώθει» ό,τι κακό πρόκειται να συμβεί

on 7/29/2014

Ουάσινγκτον

Βρετανοί επιστήμονες βρήκαν μια μικρή και εξελικτικά αρχαία περιοχή στον εγκέφαλο, όχι μεγαλύτερη από μισό μπιζέλι, που «πυροδοτεί» το ενστικτώδες αίσθημα σε έναν άνθρωπο ότι κάτι κακό πρόκειται να του συμβεί.

Η περιοχή, την οποία οι νευροεπιστήμονες αποκαλούν ηνία, πιστεύεται ότι παίζει ρόλο-κλειδί στον τρόπο που οι άνθρωποι προβλέπουν τις άσχημες εμπειρίες και μαθαίνουν από αυτές για να μην τους ξανασυμβούν. Όμως, έπειτα από ένα σημείο, αυτή η θετική όψη του νομίσματος μπορεί να μετατραπεί σε αρνητική.

Όσο πιο πιθανό θεωρεί κάποιος ότι θα συμβεί κάτι που φοβάται (άσχετα από το αν όντως συμβεί), τόσο περισσότερο η ηνία ενεργοποιείται.

Οι επιστήμονες υποπτεύονται ότι όταν η εν λόγω εγκεφαλική περιοχή υπεραντιδρά, τότε ο άνθρωπος τείνει να κατακλύζεται από έλλειψη κινήτρων και απαισιοδοξία, εστιάζοντας κατά προτίμηση στα αρνητικά πράγματα παρά στα θετικά, γεγονός που διευκολύνει την εμφάνιση κατάθλιψης. Αν αυτό όντως συμβαίνει -κάτι που ήδη ερευνάται- τότε μπορεί να βρεθεί μια νέα θεραπευτική οδός για την κατάθλιψη.

Προηγούμενα πειράματα με ζώα είχαν δείξει ότι η ηνία ενεργοποιείται, όταν δυσάρεστα συμβάντα συμβαίνουν ή πρόκειται να συμβούν, ενώ έχει επίσης διαπιστωθεί ότι καταστέλλει τη δράση της ντοπαμίνης, μιας ουσίας που παίζει ζωτικό ρόλο για την ομαλή λειτουργία του εγκεφάλου και του ψυχισμού. Όμως έως σήμερα είχε αποδειχτεί δύσκολη η μελέτη στους ανθρώπους αυτής της περιοχής, που έχει διάμετρο μικρότερη των τριών χιλιοστών.

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Γνωσιακής Νευροεπιστήμης του University College του Λονδίνου, με επικεφαλής τον Δρ Τζόναθαν Ρόιζερ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), κατάφεραν για πρώτη φορά να «φωτίσουν» τη λειτουργία της συγκεκριμένης νευρωνικής δομής σε 23 εθελοντές, που υποβλήθηκαν σε λειτουργική μαγνητική εγκεφαλική απεικόνιση (fMRI).

Αναλυτικά η μελέτη 

Οι εθελοντές παρακολούθησαν μια σειρά από εικόνες και, ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα, μερικές εικόνες συνοδεύονταν από τιμωρία (ήπιο ηλεκτροσόκ), άλλες από ανταμοιβή (χρήματα) και οι υπόλοιπες από τίποτε από τα δύο. Αφού οι συμμετέχοντες στο πείραμα είχαν πια μάθει να συσχετίζουν μια εικόνα με ένα μελλοντικό αρνητικό, θετικό ή ουδέτερο ερέθισμα, διαπιστώθηκε ότι κάθε φορά που έβλεπαν την εικόνα που είχε συνδεθεί με το επερχόμενο ηλεκτροσόκ, «άναβε» η περιοχή της ηνίας στον εγκέφαλό τους.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η εν λόγω περιοχή εξελίχτηκε για να βοηθά τα ζώα -και τους ανθρώπους- να μαθαίνουν από τις άσχημες εμπειρίες τους, έτσι ώστε να τις αποφεύγουν έγκαιρα στο μέλλον. Όμως αυτή η αντίδραση, αν είναι υπερβολική, μπορεί να γυρίσει «μπούμερανγκ» και να δημιουργεί υπερβολική ανησυχία, απαισιοδοξία και τελικά κατάθλιψη. Στο μέλλον, η κατάλληλη «χειραγώγηση» της εν λόγω περιοχής, φαρμακευτικά ή με άλλο τρόπο, μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα της κατάθλιψης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι τρεις Εγκέφαλοι του Ανθρώπου

on 7/29/2014

Επιστημονική τεκμηρίωση για την «ερπετοειδή» φύση μας...

Να γιατί μόνο οι χορτασμένοι και ικανοποιημένοι μπορούν να φιλοσοφήσουν..

Όλοι μας έχουμε ζήσει την εμπειρία να θέλουμε να κάνουμε κάτι πάρα πολύ, ενώ ταυτόχρονα νοιώθουμε ότι αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα αισθήματα μας και αντιλαμβανόμαστε λογικά ότι αυτό είναι παράλογο ή και επικίνδυ­νο ακόμα για μάς. Σκεφτείτε την πε­ρίπτωση που είστε με έναν σύντροφο που αγαπάτε πραγματικά, αλλά στον επαγ­γελματικό σας χώρο υπάρχει ένας άνθρωπος ο οποίος σας ελκύει σεξουαλικά πάρα πολύ. Νοιώθετε να θέλετε πάρα πολύ έντονα να κά­νετε σεξ με αυτόν τον τρίτο άνθρωπο, και ταυτόχρονα, έχετε το αίσθημα ότι αυτό βρί­σκεται σε αντίθεση με την αγάπη που νοιώ­θετε για τον/την σύντροφο σας. Ακόμα, την ίδια στιγμή, καταλαβαίνετε λογικά ότι αν πραγματοποιήσετε την παρόρμηση σας, βάζε­τε σε κίνδυνο τόσο τη σχέση σας, όσο και τη δουλειά σας. Και, βέβαια, νοιώθετε μπερδεμέ­νοι γιατί αισθάνεστε σαν να μην ξέρετε το τι πραγματικά θέλετε, το τι πραγματικά ζητάει ο εγκέφαλος σας να κάνετε.

Η θρησκεία την αντιμετώπιζε ως μια στιγ­μή κρίσης που συνδιαλέγονταν τρεις ξεχωριστές πνευματικές «οντότητες», η «ψυχή», ο «άγγελος» και ο «δαίμονας» του ίδιου ανθρώπου. Και ότι ήταν θέμα της «ελεύθερης βού­λησης» του συγκεκριμένου ανθρώπου το να πάρει τη μία ή την άλλη απόφαση, παίρνο­ντας παράλληλα την αντίστοιχη ικανοποίη­ση και αναλαμβάνοντας να πληρώσει το αντίστοιχο χρέος, είτε σε αυτή είτε στην άλ­λη ή την επόμενη (ανάλογα με τη θρησκεία) ζωή του.

Η ψυχολογία την αντιμετωπίζει επίσης ως μία στιγμή κρίσης, μόνο που στην προσέγγι­ση της δεν συνδιαλέγονται τρεις διαφορετικές οντότητες, αλλά τα τρία διαφορετικά μέ­ρη της «ψυχής», ή του «ψυχικού οργάνου» του κάθε ανθρώπου. Το Συνειδητό, το Ύπερ-ουνειδητό και το Υποσυνείδητο.

Το τι απόφαση θα παίρνατε τελικά, ήταν θέμα της ισορροπίας που το Εγώ σας μπορούσε να επιβάλλει ανάμεσα στις επιθυμίες και τις απαγορεύσεις, δίνοντας σας παράλληλα τόσο την ικα­νοποίηση όσο και τις ενοχές που συνεπαγό­ταν η απόφαση σας αυτή. Όποια όμως και από τις δύο αυτές προσεγγίσεις -ή και τις δύο ταυτόχρονα- να ακολουθούσατε, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να καταλάβετε λογικά το γιατί βάζετε τον εαυτό σας σε αυτή την κα­τάσταση κρίσης και το γιατί θέλετε να υιοθε­τείτε μια τόσο παράλογη, και τόσο συναισθη­ματικά, «ακριβή» συμπεριφορά... Το όλο θέμα, φαινόταν να είναι έξω από τη λογική σας, πέρα από κάθε έλεγχο του μυαλού σας. Πέρα από κάθε έλεγχο του εγκεφάλου σας.

Μήπως όμως τα πράγματα δεν είναι ακρι­βώς έτσι;

Είναι επιστημονικά αδιαμφισβήτητο ότι όλες οι επιθυμίες και τα αισθήματα, οι αποφάσεις και οι συμπεριφορές μας, έχουν να κάνουν με εγκεφαλικές λειτουρ­γίες, που εδράζονται στον ανθρώπινο εγκέ­φαλο. Όμως, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, κα­νένας δεν έχει μπορέσει να εντοπίσει μια βιο­λογική δομή του εγκεφάλου που να παραπέ­μπει στην «ψυχή», τον «άγγελο» ή το «δαίμο­να» μας, που κατά τις θρησκείες υπάρχουν μέσα μας. Όπως δεν είχε μπορέσει να εντοπίσει μία δομή στον ανθρώπινο εγκέφαλο, που να παραπέμπει στο «ψυχικό όργανο», που κατά τη ψυχολογία υπάρχει σε κάθε άνθρω­πο. Υπάρχει όμως και μια ακόμα προσέγγιση στο παραπάνω πρόβλημα. Μία προσέγγιση που έχει επιστημονικά διατυπωθεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 και στηρίζεται απόλυτα σε βιολογικά και νευρολογικά δεδο­μένα. Μια προσέγγιση που η ορθότητα της σήμερα πια επιβεβαιώνεται πλήρως από τις πλέον σύγχρονες τεχνικές απεικόνισης της λει­τουργίας του εγκεφάλου.

Για να την διατυπώσουμε απλά, κάθε άν­θρωπος δεν έχει έναν αλλά τρεις διαφο­ρετικούς εγκεφάλους που όλοι τους βρί­σκονται μέσα στο κεφάλι μας! Έχουμε τρεις ανατομικά ξεχωριστούς εγκεφάλους, που μπορούν να είτε να συνεργάζονται είτε να αντιμάχονται μεταξύ τους, με τον ίδιο ακρι­βώς τρόπο που έχουμε ανατομικά τέσσερα άκρα, δύο χέρια και δύο πόδια. Όταν τα χέ­ρια μας συνεργάζονται μεταξύ τους, τότε μπορούμε να κάνουμε πολλές και διάφορες δουλειές. Όταν για κάποιον, νευρολογικό συνήθως λόγο, αυτή η ικανότητα οργάνωσης και συνεργασίας των χεριών μας χαθεί, τότε δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Κάτι ανά­λογο ισχύει και με την συνεργασία των τριών εγκεφάλων μας.

Μια καλή περιγραφική αναλογία των τριών εγκεφάλων μας είναι η εξής. Ας τους φανταστούμε σαν τρεις διαφορετικούς ηλε­κτρονικούς υπολογιστές που έχουν αποθη­κευτεί σε τρία διαφορετικά ράφια του ίδιου ντουλαπιού, έναν στο κάτω, έναν στο μεσαίο και έναν στο επάνω ράφι. Αυτοί οι τρεις δια­φορετικοί και ανεξάρτητοι μεταξύ τους υπο­λογιστές είναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους και δημιουργούν ένα δίκτυο. Τα δεδομένα που εισέρχονται από τα αισθητικά όργανα στο δί­κτυο εισάγονται σχεδόν ταυτόχρονα και στους τρεις κομπιούτερ, που όμως τα επε­ξεργάζονται ανεξάρτητα και με διαφορε­τικό τρόπο, έτσι οι απαντήσεις τους στα ίδια δεδομένα μπορούν είτε να ταιριάζουν εί­τε να διαφέρουν ή και να είναι αντιφατικές μεταξύ τους.

Οι απαντήσεις του κάθε ενός από αυτούς τους υπολογιστές εισάγονται και κυκλοφο­ρούν ανεξάρτητα στο δίκτυο, και μεταφέρο­νται στα τελικά όργανα αντίδρασης. Αν οι απαντήσεις είναι αρμονικές, το όλο σύστημα λειτουργεί καλά και ο άνθρωπος νοιώθει το αίσθημα της ασφάλειας, της συναι­σθηματικής πληρότητας και τη δυνατό­τητα αυτοπραγμάτωσης. Αν οι απαντήσεις είναι δυσαρμονικές τότε δημιουργούνται προβλήματα στο δίκτυο που, σε ακραίες περιπτώσεις, μπορεί να «κρεμάσουν» και τους τρεις κομπιούτερ και να ρίξουν το όλο σύ­στημα..

Για να αποφευχθεί το πλήρες «πέσιμο» του συστήματος που θα ήταν καταστροφικό κα­θώς θα οδηγούσε στον θάνατο, έχει προβλε­φθεί η εξής λειτουργία:


Ο υπολογιστής που υπάρχει στο κατώτερο ράφι και ελέγχει την επιβίωση, έχει επιπλέον την υποχρέωση να ελέγχει και τον βαθμό δυσαρμονίας των απα­ντήσεων των τριών ξεχωριστών κομπιούτερ του συστήματος. Όταν ο βαθμός δυσαρμο­νίας ξεπεράσει κάποια επιτρεπτά όρια, τότε οφείλει να «κλείνει» την παροχή ρεύμα­τος: είτε προς τον έναν από τους δύο άλ­λους υπολογιστές (εκείνον που προκαλεί τη μεγαλύτερη δυσαρμονία), είτε και προς τους δύο στις τελείως εξαιρετικές περιπτώ­σεις, αναλαμβάνοντας αυτός μόνος του τη λειτουργία του όλου συστήματος!

Το «κλείσιμο» του άλλου -ή και των δύο άλλων υπολογιστών- υπάρχει η πρόβλεψη να διαρκεί τον λιγότερο δυνατό χρόνο, είναι όμως δυνατόν και να επεκταθεί μέχρι να επι­λυθεί η κατάσταση ή να αντιμετωπιστεί το ερέθισμα που προκαλεί τη δυσαρμονία των απαντήσεων. Στο διάστημα αυτό επιτελού­νται μόνον οι βασικότερες λειτουργίες και το όλο σύστημα (ο άνθρωπος) λειτουργεί σε έναν στοιχειώδη μόνο βαθμό. Αυτό είναι που συμβαίνει και σε περιπτώσεις κρίσης όπως αυτή που είδαμε στην αρχή.

Μέσα λοιπόν στο κρανίο μας δεν υπάρχει ένας, αλλά τρεις διαφορετικοί μεταξύ τους εγκέφαλοι που ο καθένας τους αντιπροσω­πεύει και προέρχεται από ένα διαφορετικό στάδιο της βιολογικής καταγωγής και εξέλι­ξης του ανθρώπου. Με βάση τη σειρά που εξελίχθηκαν είναι τακτοποιημένοι μέσα στο κρανίο μας σε τρία στρώματα: ο παλιότερος πιο βαθιά και ο νεότερος στην επιφάνεια, με τον ίδιο τρόπο που τα ερείπια μιας αρχαίας πόλης βρίσκονται σε τρεις αλλεπάλληλες στρώσεις, η μία επάνω στην άλλη. Αυτοί οι τρεις εγκέφαλοι έχουν ο καθένας τις δι­κές του λειτουργίες, τη δική του ευφυία, τη δική του αίσθηση εαυτού, τη δική του αίσθηση χώρου και χρόνου και τις δικές του αναμνήσεις. Αν και ΔΙΑΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ με πολλά νεύρα, φαίνεται να λειτουρ­γούν σχεδόν τελείως ανεξάρτητα μεταξύ τους.


Τα περιγραφικά ονόματα αυτών των τριών εγκεφά­λων, από τον εξελικτικά παλιότερο προς τον νεώτερο, είναι: «Εγκέφαλος των ερπετών» · «Παλαιο-Εγκέφαλος των θηλαστικών» και «Νέο-Εγκέφαλος των θηλα­στικών».

Οι τρεις εγκέφαλοι του ανθρώπου. Στ' εσωτερικό τμήμα διακρίνεται το αρχαίο ερπετοειδές τμήμα του εγκεφάλου μας το οποίο αποδεικνύεται κεντρικό σημείι αναφοράς της συμπεριφοράς μας.

Συνεχώς μαθαίναμε ή και θέλου­με να πιστεύουμε στην ανωτερότητα του αν­θρώπου και στην δύναμη του ανθρώπινου μυαλού στο να ελέγχει με τη λογική του πράγματα και καταστάσεις - λειτουργίες που σχετίζονται με το πιο εξελικτικά σύγ­χρονο εγκέφαλο μας, εκείνον που μας διαφο­ροποιεί ουσιαστικά από όλα τα άλλα ζώα: Νεο-Θηλασττικό.

Η πραγματικότητα όμως σχεδόν πάντα διέψευδε την πεποίθηση μας αυτή, καθώς η λογική μας εύκολα χάνεται μπροστά στη δύνα­μη των συναισθημάτων μας, που αποτελούν λειτουργίες του δεύτερου εγκεφάλου μας, του Παλαιο-θηλαστικού.

Παλαιο-θηλαστικό τμήμα

Νέο-θηλαστικό τμήμα

Και αντίστοιχα, η όποια δύναμη των συ­ναισθημάτων εξαφανίζεται όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις που σχετίζο­νται με βασικά θέματα επιβίωσης, όταν ενερ­γοποιούνται λειτουργίες του πρώτου εγκεφά­λου μας, του Ερπετικού.

Αυτές οι αντιφάσεις, που τόσο προσβάλ­λουν και προκαλούν την ιδέα της ανωτερό­τητας του ανθρώπου σε βαθμό που να προ­σπαθούμε να αγνοούμε την ύπαρξη τους στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, εξηγούνται πάρα πολύ καλά με την ύπαρξη των τριών εγκεφάλων. Και συμβαίνουν για πολύ απλούς βιολογικούς λόγους οι οποίοι σχετί­ζονται με την ανατομική θέση των τριών εγκεφάλων μας και του τρόπου που μπαί­νει και κυκλοφορεί το αίμα στην κρα­νιακή μας κοιλότητα. Το αίμα εισέρχεται από το κατώτερο μέρος του κρανίου μας με τις σπονδυλικές αρτηρίες. Από τη βάση του κρανίου αρχίζει να κυκλο­φορεί για να αιματώσει τη δομή που συνολι­κά ονομάζαμε μέχρι σήμερα ανθρώπινο εγκέφαλο, εισερχόμενο από τα από τα βαθύ­τερα και παλιότερα προς τα επιφανειακότε­ρα και νεότερα μέρη του, δηλαδή αιματώνεται πρώτα το Ερπετοειδές, μετά το Παλαιο-θηλαστικό και τελευταίο το Νέο – θηλαστικό τμήμα του εγκεφάλου.

Όμως η ποσότητα του αίματος που μπορεί να μπει στο κρανίο μας είναι περιορισμένη. Έτσι, το αίμα που υπάρχει διαθέσιμο προσφέρεται πρώτα για να καλύψει το τις ανάγκες του Ερπετικού. Αν οι ανάγκες αυτές καλυ­φθούν επαρκώς, τότε το αίμα που περισσεύει πηγαίνει στον παλαιο-θηλαστικό. Και μόνο αφού καλυφθούν και αυτού του τμήματος οι ανάγκες αρχίζει να αιματώνεται και ο Νέο-θηλαστικός.

Αυτό, στην πράξη, οδηγεί στο εξής: Σε φυ­σιολογικές συνθήκες, το αίμα πηγαίνει στον «Νέο-εγκέφαλο των θηλαστικών» μόνον εφόσον έχουν ικανοποιηθεί οι ανάγκες αιμάτωσης του «Παλαιο-Εγκεφάλου των θηλαστικών», και αντίστοιχα, αίμα πηγαίνει στον «Παλαιό-Εγκέφαλο των θηλαστικών» μόνον εφόσον έχουν ικανοποιηθεί οι ανάγκες του «Εγκεφά­λου των Ερπετών».

Με απλά λόγια, η λογική μπορεί να λει­τουργήσει μόνον εφόσον έχουν ικανο­ποιηθεί οι συναισθηματικές μας ανάγκες, και οι συναισθηματικές μας ανάγκες μπορούν να εμφανιστούν μόνον εφό­σον έχουν ικανοποιηθεί οι ανάγκες μας που σχετίζονται με την επιβίωση! Δηλαδή «μόνο αν είναι κάποιος χορτάτος μπορεί να φιλοσοφεί»

Επί πλέον, αν διεγερθεί σημαντικά ο «Εγκέφαλος των Ερπετών» για λόγους που σχετίζονται με θέματα επιβίωσης και αρχίσει να χρειάζεται να καταναλώσει περισσότερο αίμα, τότε το αίμα αυτό «κλέβεται» είτε από τον εγκέφαλο που ελέγχει τα συναισθήματα μας είτε από τον εγκέφαλο που ελέγχει τη λογική μας, με αποτέλεσμα ο ένας από τους δύο η και οι δύο να αρχίσουν να υπολειτουργούν.

Και αντίστοιχα, αν διεγερθεί σημαντικά ο «Παλαιό-Εγκέφαλος των θηλαστικών» που ελέγχει τα συναισθήματα μας και χρειάζεται περισσότερο αίμα, τότε το αίμα αυτό «κλέβε­ται» από τον εγκέφαλο που ελέγχει τη λογι­κή μας, με αποτέλεσμα αυτός να αρχίσει να υπολειτουργεί.

Αυτός ο βιολογικός μηχανισμός της αιμάτωσης των τριών εγκεφάλων μας κρύβεται κάτω και πίσω από όλα τα ψυχολογικά δρά­ματα και τις ψυχολογικές κρίσεις της ανθρώ­πινης ζωής...

Ο Εγκέφαλος των Ερπετών, ή «Ερπετικός Εγκέφαλος» ή R-complex

Ο Εγκέφαλος των ερπετών που υπάρχει στον άνθρωπο αποτελεί το γνωστότερο φανερό κα­τάλοιπο από την ερπετική γενετική μας κλη­ρονομιά. Σύμφωνα με τους επιστήμονες αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα του όλου νευρικού συστήματος και η ονομα­σία του παραπέμπει στην καταγωγή του από τα ερπετά (R-complex = Reptilcomplex = Ερπετικό Σύμπλεγμα), και προέρχεται από το ερπετό που είναι ο πρόγονος των θηλαστικών. Υπολογίζεται όχι έζησε την Τριουρασσική περίοδο πριν από 200 έως 240 εκατομμύρια χρόνια.

Ο Ερπετικός εγκέφαλος υπάρχει και είναι σχεδόν όμοιος σε όλα τα είδη των ζώων, πουλιών και ερπετών που ζουν σήμερα στη γη. Η λειτουργίες του είναι απλές και σχετίζονται αποκλειστικά με την επιβίωση: Η πείνα, το σεξ, ο φόβος, η αντίδραση «μάχης - αποφυγής», η υπεράσπιση του προσωπικού μας εδάφους, το να είσαι ασφαλής, ο έλεγχος της θερμοκρασίας.

Οι δομές που τον απαρτίζουν είναι πολύ όμοιες είτε τον εξετάζουμε στον άνθρωπο εί­τε σε ένα σημερινό ερπετό, όπως π.χ. τον κροκόδειλο. Υπάρχει όμως η διαφορά ότι στα μεν ερπετά ο εγκέφαλος αυτός αποτελεί, σχε­δόν, το σύνολο τους εγκεφάλου τους, ενώ στον άνθρωπο τον έναν μόνον από τους τρεις εγκεφάλους που έχουμε στο κεφάλι μας.

Ο ανθρώπινος ερπετικός εγκέφαλος ελέγ­χει τους μύες, την ισορροπία και τις αυτόνο­μες λειτουργίες -όπως η αναπνοή ή ο κτύπος της καρδιάς— είναι ενεργός ακόμη και όταν κοιμόμαστε βαθιά και φαίνεται να σχετίζεται με την «παραγωγή» των ονείρων.


Με βάση τον προγραμματισμό του είναι άκαμπτος, έχει εμμονές, είναι κατανα­γκαστικός, τελετουργικός και παρανοϊ­κός, γεμάτος από τις «προγονικές μνή­μες» και θέλει να διατηρεί πάντα τις ίδιες συμπεριφορές χωρίς να μαθαίνει ποτέ από τα προηγούμενα λάθη του. Είναι προ­γραμματισμένος να ελέγχει τις αρχαιότερες εξελικτικά συμπεριφορές του ανθρώπου, που είναι ανάλογες με εκείνες που μπορούμε να παρατηρήσουμε και στα σημερινά ερπετά, όπως τα φίδια ή τις σαύρες.

Έξη βασικές και σημαντικές ανθρώπινες συμπεριφορές έχει βρεθεί ότι προκαλούνται και ελέγχονται από τον ερπετικό εγκέφαλο:

α) οι διάφοροι ψυχαναγκασμοί,

β) οι προσωπικές καθημερινές τελετουρ­γικές συνήθειες,

γ) η σχεδόν δουλική προσαρμογή στον «παλιό τρόπο που γίνονταν τα πράγμα­τα»,

δ) οι τελετουργίες ανάμνησης και υπεν­θύμισης,

ε) η υπακοή στην ιεραρχία και σε κάθε κατεστημένο, όπως το νομικό, το θρησκευτικό, το πολιτιστικό κλπ.

Ο ρατσισμός, ο φόβος, η άσκηση φυσι­κής ή ψυχολογικής βίας, το βίαιο σεξ, όλα είναι εκδηλώσεις που οφείλονται σε έναν ιδιαίτερα ενεργοποιημένο ερπετικό εγκέφαλο.

Αν και οι δύο άλλοι μας εγκέφαλοι τείνουν να εξισορροπούν τα ακραία χαρακτηριστικά του ερπετικού μας εγκέφαλου στους περισ­σότερους ανθρώπους, σχεδόν ποτέ δεν κατα­φέρνουν να τα εξαλείψουν.

Για σκεφτείτε λίγο τις μικρές καθημερινές σας συνήθειες και το άγχος ή ακόμα και τον φόβο που σας δημιουργείται όταν για κάποιο λόγο δεν τις τηρήσετε. Μήπως στο σπίτι σας κάθεστε πά­ντα στην ίδια καρέκλα και με τον ίδιο πάντα τρόπο; Μήπως πηγαίνετε στη δουλειά σας από τον ίδιο πάντα δρόμο; Μήπως ακολουθείτε τις παραδόσεις με απόλυτη προσήλωση και σας πιάνει άγχος αν δεν ακολουθηθούν οι τυπικότητες που σας «είπε η γιαγιά σας» κατά τη διάρκεια μιας οικογενειακής τελετής; Μήπως στέκεστε στην σειρά μερικές ώρες για να προσκυνήσετε την «θαυματουργή εικόνα» που ήρθε στην πόλη σας;



Οι παραπάνω συνήθειες (μαζί με τις άπειρες παρόμοιες) καθώς και το άγχος που μας προκαλείται από την μη-τήρησή τους είναι εκδηλώσεις του ερπετικού μας εγκέφαλου. Και βέβαια, υπάρχουν οι άνθρω­ποι που, για διάφορους λόγους, ο ερπετικός τους εγκέφαλος είτε υπερλειτουργεί παροδι­κά, είτε είναι και σε μία διαρκή κατάσταση εγρήγορσης. Αυτοί, συνήθως, εκδηλώνουν μια ποικιλία από ψυχολογικές διαταραχές

Οι άνθρωποι που έχουν ιδιαίτερα ενεργοποιημένο τον ερπετικό τους εγκέ­φαλο νοιώθουν πιο άνετα όταν βρίσκο­νται μέσα σε αυστηρές ιεραρχικές δομές και τείνουν να προσαρμόζονται πολύ καλά σε αυτές. Έχουν ακόμα την τάση να κάνουν παρέα μόνο με όσους ευνοούν τηνεπιδίωξη των προσωπικών τους σκοπών. Στους υπόλοιπους αργά ή γρήγορα βρίσκουν ελαττώματα και απομακρύνονται.

Υπάρχουν βέβαια και οι «ερπετοειδείς» που και ελέγχουν όλες τις μυστικές οργανώσεις, και γνώριζαν από παλιά το πώς λειτουργεί ο ερπετι­κός εγκέφαλος του ανθρώπου. Οι ίδιοι προ­σπάθησαν να περιορίσουν τη δημοσιο­ποίηση των ανακαλύψεων αυτών και τάχουν καταφέρει πολύ καλά αφού απειροελάχιστοι άνθρωποι ενδιαφέρονται γι αυτά τα θέματα. Οι ερπετοειδείς κατα­λαβαίνουν πολύ καλύτερα τις λειτουργίες του και το πώς μπορεί να ελεγχθούν αυτές, ακριβώς λόγω της ερπετικής γενετικής τους κληρονομιάς. Και βέβαια, χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν αυτές τις γνώσεις τους προκειμένου να επιτύχουν τις επιδιώξεις τους και να ελέγξουν συνολικά την ανθρω­πότητα, ακριβώς μέσα από την ενεργοποί­ηση του ερπετικού εγκεφάλου του κάθε ανθρώπου καθώς, όπως είδαμε στην εισαγω­γή, όταν ο ερπετικός μας εγκέφαλος είναι ενεργοποιημένος τότε αδρανοποιούνται και τα συναισθήματα και η λογική μας. (Η προ­σπάθεια ενεργοποίησης του ερπετοειδούς εγκεφάλου τωνανθρώπων είναι σαφέστατη στις μέρες μας, κυρίως με τα πρότυπα που προβάλλονται καταιγιστικά μέσω της τηλεό­ρασης και που προκαλούν φανατισμό και προσηλωμένες κλειστές σκέψεις: ποδόσφαιρο, οικονομικό αποκλεισμό, θρησκευτικές προσηλώσεις κλπ.)

Ο Παλαιο-Εγκέφαλος των θηλαστικών, ή «Παλαιοθηλαστικός εγκέφαλος» ή «Limbic system»


Καθώς προχωρούσε η βιολογική εξέλιξη των ειδών και άρχιζαν να εμφανίζονται ζώα που δεν γεννούσαν αυγά αλλά ζωντανά νεογνά -τα μαρσιποφόρα και τα θηλαστικά- χρειά­στηκε να δημιουργηθεί και ένας ακόμα, ένας «δεύτερος», εγκέφαλος, που θα είχε την λει­τουργία να διαχειριστεί τα καινούργια εξελι­κτικά ερεθίσματα και τις νέεςβιολογικές ανάγκες που σχετίζονταν με την προστασία των νεογέννητων. Αυτός ο δεύτερος εγκέφα­λος αναπτύχθηκε εξωτερικά από τον πρώτο, περιτριγυρίζοντας και περιβάλλοντας τον σαν αψίδα ή τόξο. Και επειδή όταν τον βρή­καν οι ανατόμοι έδινε ακριβώς την εικόνα μιας αψίδας γύρω από τον πρωτογενή εγκέ­φαλο, σκέφτηκαν να του δώσουν μια ονομα­σία που να σχετίζεται με τη λατινική ονομα­σία της αψίδας, limbus.

Ο Παλαιοθηλαστικός εγκέφαλος είναι σχεδόν όμοιος σε όλα τα είδη των θηλαστικών που ζουν σήμερα στη γη, από τον άνθρωπο και τη γάτα, ως το άλογο και τα ποντίκια. Τα θηλαστικά έχουν «αισθήματα» όπως και εμείς.

Αυτός ο δεύτερος εγκέφαλός μας ελέγχει τις λειτουργίες που σχε­τίζονται με τα αισθήματα, τα συναισθή­ματα και τα ένστικτα, την ευχαρίστηση από την αναπαραγωγή, την επιλογή και απόλαυση από τη διατροφή, την ανατροφή των νε­ογνών του είδους, την συνεργασία, την ομαδικότητα, την ανταγωνιστικότητα. Εί­ναι δε υπεύθυνος για τη δημιουργία και την ανάκληση της συναισθηματικής μνήμης.

Οι λειτουργίες που σχετίζονται με το σύ­στημα των συναισθημάτων, φαίνεται να κα­θορίζονται με βασικό γνώμονα το αν κάτι, π.χ. ένα πρόσωπο, μία κατάσταση ή μια εμπειρία, είναι «ευχάριστο» ή «δυσάρεστο».

Μέσα από αυτή την βασική ανάλυση την ανάκληση των συναισθηματικών μνημών, ο Παλαιοθηλαστικός εγκέφαλος στοχεύει στην επιλογή και στην εκδήλωση συμπεριφορών που οδηγούν σε μόνιμη «βίωση ευχάριστου» και σε μόνιμη «αποφυγή του δυσάρεστου».

Ο Παλαιοθηλαστικός εγκέφαλος:
α) ελέγχει και ρυθμίζει τη συναισθηματική στάση μας απέναντι στο κάθε τι, το αν είμαστε θετικά ή αρνητικά διατιθέμενοι για κάποιον άνθρωπο,

β) επιλέγει τόσο το θέμα που θα εστιάσει η προσοχή μας όσο τον τρόπο που θα γίνει η εστίαση αυτή,

γ) επινοεί καινούργιες και μη-προβλέψιμες συμπεριφορές για την αντιμετώπιση διαφόρων καταστάσεων, εφόσον «καταλάβει» ότι ο τρόπος που διαχειριζόταν τις καταστάσεις αυτές μέχρι σήμερα ήταν ικανοποιητικός.

Στον Παλαιο-θηλαστικό εγκέφαλο του ανθρώπου έχει εντοπιστεί η βιολογική βάση για την εκδήλωση μιας σειράς από ψυχολογικές διαταραχές, ανάμεσα τους την τάση για δογματική και παρανοϊκή συμπεριφορά, τη δη­μιουργία και τη βίωση ίου αισθήματος κατωτερότητας, της αδυναμίας για την ορθολογική αντιμετώπιση των επιθυ­μιών και της ζήλιας.

Στην περί­πτωση που έχουν δημιουργηθεί τέτοιες ψυ­χολογικές διαταραχές, ο Παλαιοθηλαστικός εγκέφαλος έχει τη δύναμη να αδρανοποι­εί και να υποκαθιστά τον Νεοθηλαστικό εγκέφαλο. Με απλά λόγια, τα συναισθήμα­τα έχουν τη δύναμη αδρανοποιούν και υποκαθιστούν τη λογική σκέψη. Σε μια τέτοια περίπτωση ο άνθρωπος χάνει την ικα­νότητα της αξιολογικής κρίσης για το απο­τέλεσμα μιας συμπεριφο­ράς του και όλες οι αποφάσεις παίρνονται με βάση το (ηθικό) κριτήριο του τι είναι «καλό» και του τι είναι «κακό»

Ο Νέο-Εγκέφαλος των θηλαστικών, ή ο «νεοθηλαστικός εγκέφαλος»
Αυτός ο τρίτος εγκέφαλος μας είναι εκείνος που μας χαρακτηρίζει σαν είδος και με τον οποίο είμαστε περισσότερο εξοι­κειωμένοι. Βρίσκεται στο πιο επιφανειακό μέρος της δομής που σχηματίζουν οι τρεις εγκέφαλοι μας και, ουσιαστικά, υπάρχει μό­νο στα Πρωτεύοντα (άνθρωπος και πίθηκοι) καθώς και σε κάποια άλλα ανώτερα θηλαστι­κά (δελφίνια και σε μερικά είδη φάλαινας).

Για να καταλάβετε τις λειτουργίες αυτού του εγκεφάλου αρκεί να φέρετε στο μυαλό σας την εικόνα ενός πιθήκου και ενός αλό­γου και να σκεφθείτε τις διαφορές ανάμεσα στα πράγματα που μπορούν να κάνουν αυτά τα δύο ζώα, όπως την ικανότητα να χρησιμο­ποιούν εργαλεία, να ζουν σε οργανωμένες ομάδες με σύνθετες κοινωνικές αλληλεπιδρά­σεις ή την ικανότητα του προγραμματισμού μιας μετακίνησης σε μια άλλη εδαφική πε­ριοχή.

Στους ανθρώπους, αυτός ο εγκέφαλος εί­ναι ακόμα περισσότερο αναπτυγμένος δίνο­ντας τους την ικανότητα της ομιλίας, της γλώσσας και της λογικής σκέψης. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για χα δελφίνια και για ορισμένα είδη φάλαινας.

Ο Νεοθηλαστικός εγκέφαλος παρου­σιάζει ιδιαίτερα μεγάλες διαφορές σε μέ­γεθος, σε ελικώσεις και σε επιφάνεια, κα­θώς και σε πολυπλοκότητα οργάνωσης στα διάφορα ζώα που υπάρχει. Όσο πε­ρισσότερο εξελιγμένο είναι ένα ζώο τόσο πε­ρισσότερο αναπτυγμένος είναι ο Νεοθηλαστι­κός του εγκέφαλος.

Στον άνθρωπο ο Νεοθηλαστικός εγκέφα­λος καταλαμβάνει περίπου τα δύο τρίτα του συνολικού όγκου της κοιλότητας του κρανί­ου και χωρίζεται σε δύο ημισφαίρια, το δεξί και το αριστερό, που επικοινωνούν μεταξύ τους. (Οι δύο «άλλοι εγκέφαλοι» δεν χωρίζο­νται σε ημισφαίρια)

Αυτά τα δύο ημισφαίρια αποτελούν δύο ξεχωριστούς εγκεφάλους, τον αριστερό εγκέφαλο (που ελέγχει κινητικά και αισθητικά το δεξί μέρος του σώματος και σχετίζεται με την εκδήλωση της λεκτικής ικανότητας, της λογικής σκέψης και της αντίληψης και τον δεξιό εγκέφαλο (που ελέγχει κινητι­κά και αισθητικά το αριστερό τμήμα τουσώματος και σχετίζεται με την αντίληψη του χώρου, την συμβολική γλώσσα, την αφηρημένη σκέψη, την μουσική και την καλλιτεχνική ικανότητα).

Ο Νεοθηλαστικός εγκέφαλος στον άνθρω­πο σχετίζεται με την εκδήλωση όλων εκεί­νων των ιδιοτήτων και των ικανοτήτων που μας χαρακτηρίζουν σαν είδος. Στις περιπτώ­σεις που για διάφορους λόγους, συνήθως νευρολογικές ή άλλες παθήσεις, δεν λειτουρ­γεί καλά ή ατροφεί, ο άνθρωπος χάνει στα­διακά κάποια ή και όλα τα χαρακτηριστικά του τον ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα πρω­τεύοντα ζώα. Στις ακραίες δε περιπτώσεις που σταματάει ολοκληρωτικά τη λειτουργία του, τότε ο άνθρωπος είτε πεθαίνει είτε γίνε­ται «φυτό».

Επίλογος

Κλείνοντας τη παρουσίαση των τριών εγκε­φάλων του ανθρώπου είναι σημαντικό να σταθούμε ξανά στο θέμα του πως αυτοί συν­δυάζονται και συνεργάζονται μεταξύ τους. Ο πρώτος ελέγχει την επιβίωση, ο δεύτερος τα συναισθήματα και ο τρίτος τη λογική.

Όταν όμως αναφερόμαστε στην ανθρώπινη ζωή και στο τι μας ξεχωρίζει από τα ζώα αναφερόμαστε κυρίως σε δύο πράγματα:

Το πρώτο είναι η ικανότητα του να «ζούμε» και να θυμόμαστε τα συναισθήματα μας, μια ικανότητα που ελέγχεται από τον Παλαιο-θηλαστικό εγκέφαλο μας.

Το δεύτε­ρο είναι η ικανότητα να κάνουμε πράγματα που μας οδηγούν στην αυτοπραγμάτωση, μια ικανότητα που ελέγχεται από τον Νέο-θηλαστικό εγκέφαλο μας.

Παραλείπου­με όμως να αναφερθούμε σε ένα τρίτο, το βα­σικότερο και σίγουρα το πιο μοναδικό μας χαρακτηριστικό. Και αυτό δεν είναι άλλο παρά η επίγνωση της θνητότητας μας. Που, από ότι φαίνεται, με τον έναν ή τον άλ­λο τρόπο προσπαθούμε να τη ξεχνάμε και να ζούμε με τρόπο που μοιάζει σαν να μην έχουμε την επίγνωση αυτή. 

Αν το γεγονός αυτό σας μπερδεύει, τότε θα πρέπει να το προσεγγίσετε, και αυτό, μέσα από την θεωρία των τριών εγκεφάλων. Η επίγνωση της θνητότητας μας είναι, στους περισσότερους ανθρώπους, μια λογική και μόνο επίγνωση, μια επίγνωση που περιορίζεται στον έναν από τους τρεις εγκεφάλους μας. Οι άλλοι δύο προτι­μούν είτε να την αγνοούν είτε να την θεω­ρούν σαν μια «μπούρδα» του μικρού παιδιού, του εξελικτικά νεότερου εγκεφάλου.

Τι γίνεται όμως στη περίπτωση που αυτή η επίγνωση της θνητότητας περνάει και στον δεύτερο εγκέφαλο μας; Για κάποιους, αυτή είναι η στιγμή της «φώτισης», η στιγ­μή που όλα έρχονται και βρίσκουν το πραγματικό μέγεθος τους.

 

Και τι γίνεται στη περίπτωση που αυτή η επίγνωση της θνητότητας περνάει και στον πρώτο -τον ερπετικό- εγκέφαλο μας; Αν και για το θέμα αυτό κανείς δεν μπορεί να μιλή­σει με βεβαιότητα, υπάρχουν δύο τελείως διαφορετικές μεταξύ τους προσεγγίσεις. Η πρώτη είναι, απλά, ότι πεθαίνουμε! Μόνο στη περίπτωση αυτή ο ερπετικός εγκέφαλος μας μπορεί να κατανοήσει τη θνητότητα μας και, ακόμα και τότε, περισσότερο την υφί­σταται και τη νοιώθει παρά την καταλα­βαίνει. Η δεύτερη, είναι ότι βιώνουμε μία εσωτερική πνευματική εμπειρία ενότητας με το σύμπαν, μια εμπειρία που περιγράφεται σαν νιρβάνα ή «θέωση,», μια εμπει­ρία που χαρακτηρίζεται και από την παρου­σία και τη βίωση πολλών από τα στοιχεία που περιγράφουν όσοι έχουν ζήσει προσωπι­κά μία επιθανάτια εμπειρία.

Και αυτό θεωρείται ότι συμβαίνει είτε για­τί ενεργοποιούνται διάφοροι μηχανισμοί έκλυσης νευροδιαβιβαστών που είναι κοινοί για την πρόκληση των εμπειριών που σχετί­ζονται και με τις δύο παραπάνω προσεγγί­σεις, είτε γιατί μόνον με τον τρόπο αυτό σταματούν και οι τρεις εγκέφαλοι μαςκαι έτσι ερχόμαστε σε επαφή με την παγκόσμια συνειδητότητα, με το ομαδικό ασυνείδητο ή με τον Θεό μας!

Μιλτιάδης Μουτάφης
revealedtheninthwave 

7 ερωτήσεις για να βρεις το σκοπό στη ζωή σου

on 7/29/2014

Ο σκοπός ή το νόημα της ζωής είναι ένα παλιό φιλοσοφικό ερώτημα από εκείνα για τα οποία έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά. Για ποιόν λόγο είμαστε εδώ; Τι είμαστε; Από που προερχόμαστε;Ποιός είναι ο σκοπός μας;Τι έχει σημασία στη ζωή; Η αναζήτηση και η εύρεση νοήματος είναι θεμελιώδη στοιχεία της προσωπικής μας εξέλιξης. Πολλές φορές, η ανάγκη αυτή της αναζήτησης και απόδοσης νοήματος προκύπτει και στην ψυχοθεραπεία σε διάφορες εκδοχές: όχι μόνο χρειαζόμαστε να αποδόσουμε ένα νόημα ή σκοπό σε αυτά που μας συμβαίνουν αλλά η γνώση ότι σαν άνθρωποι έχουμε έναν απώτερο σκοπό μπορεί να είναι στήριγμα για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Πράγματι, έχω συχνά παρατηρήσει ότι όταν σαν ανθρωποι αναγνωρίζουμε ένα σκοπό ή μια κατεύθυνση στη ζωή μας , κάνουμε το πρώτο βήμα προς την αυτοπραγμάτωση.

Ο σκοπός της ζωής λοιπόν πέρα από ένα φιλοσοφικό ερώτημα μπορεί να είναι ένα προσωπικό ερώτημα. Ο καθένας από μας έχει το δικό του νόημα, το δικό του σκοπό. Στην πορεία της ζωής, μπορεί να ξεχάσουμε αυτό το σκοπό ή ακόμα και να αμελήσουμε να τον μάθουμε. Ποτέ δεν είναι αργά όμως να ανακαλύψουμε ποιό ειναι το δικό μας νόημα.

Οι 7 ερωτήσεις που ακολουθούν προορίζονται για να σε βοηθήσουν να καθορίσεις ποιός είναι ο προσωπικός σου σκοπός:

Πάρε χαρτί και στυλό και σημείωσε,
Ποιά νομίζεις ότι είναι τα πιο ξεχωριστά και σημαντικά χαρίσματα που έχεις ως άνθρωπος; Σκέψου τουλάχιστον πέντε τέτοια χαρίσματα.
Τι σου αρέσει να κάνεις λιγότερο; Τι σε κουράζει ή σε κάνει να βαριέσαι;
Εάν δεν υπήρχε κανένας περιορισμός και ήξερες ότι μπορείς μόνο να επιτύχεις, ποιός θα ήσουν, τι θα έκανες, τι θα είχες;
Τι σε κάνει να χαμογελάς;
Φαντάσου ότι είσαι 8 ετών και ότι κοιτάς μπροστά στο μέλλον σου με την φαντασία,την αισιοδοξία και τη σιγουριά ενός παιδιού. Τι όνειρα θες να εκπληρώσεις;Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου;
Τώρα φαντάσου ότι είσαι 80 ετών κι ότι κοιτάς το παρελθόν σου με τη σοφία και τη γνώση ενός σοφού ηλικιωμένου.Για τι πράγμα είσαι περήφανος; Τι μετανιώνεις που δεν έκανες; Ποιές από τις πράξεις σου θα άλλαζες και ποιές όχι;
Φαντάσου ότι οι άνθρωποι που αγαπάς και σέβεσαι περισσότερο συζητούν για σένα. Τι θετικά πράγματα θα ήθελες να λένε για σένα, τη συνεισφορά σου, τα επιτεύγματα σου;

Πολλές φορές η ζωή μας «προγραμματίζεται» από εμάς ή τους άλλους με τέτοιο τρόπο ώστε παραλείπουμε να κατανοήσουμε τον πραγματικό μας σκοπό. Χτίζουμε την εικόνα του εαυτού μας με βάση το επάγγελμα, τη μόρφωση και τους διάφορους άλλους ρόλους που αναλαμβάνουμε στην κοινωνία. Πέρα όμως από όποιους ρόλους μας χαρακτηρίζουν, υπάρχει μέσα μας «ένας βαθύτερος σκοπός» ένας σκοπός που σχετίζεται άμεσα με την ευτυχία και την αίσθηση της προσωπικής εκπλήρωσης. Προσπάθησε να απαντήσεις με ειλικρίνεια στις παραπάνω ερωτήσεις χωρίς να λογοκρίνεις τα πραγματικά σου συναισθήματα. Δεν έχει σημασία εάν μέχρι σήμερα δεν έχεις καταλάβει ή προσπαθήσει να πραγματοποιήσεις τον σκοπό σου. Ποτέ δεν είναι αργά, εάν πιστεύεις ότι δεν είναι αργά.


Γράφει η Μαρία Μεραμβελιωτάκη-Simon MSc
Σύμβουλος Ψυχολόγος (www.happymind.gr ) 
 www.boro.gr 

Παριστάνοντας τον θεό: Τα επιστημονικά πειράματα που μπορεί να σώσουν τον κόσμο ή να τον καταστρέψουν…

on 7/29/2014

Ψεύτικα ηφαίστεια, γιγάντια κάτοπτρα χώρου, ωκεανοί από ρινίσματα σιδήρου… Μία από αυτές τις ιδέες μπορεί να σώσει τον πλανήτη μας από τις χειρότερες επιπτώσεις της υπερθέρμανσης – ή να τον καταστρέψει.


Ο Memphis Barker γράφει για την εξέλιξη της γεωμηχανικής – και το χάσμα που έχει ανοίξει στην επιστημονική κοινότητα.

Πριν από δύο χρόνια, σε ένα εγκαταλελειμμένο αεροδρόμιο του Νόρφολκ, μια μικρή ομάδα επιστημόνων ετοιμαζόταν να αναλάβει ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα πειράματα στη βρετανική επιστημονική ιστορία. Απαιτούσε λίγο εξοπλισμό: ένα πιεστικό πλύσης, 1χλμ από υδραυλικούς σωλήνες και ένα αερόστατο 8 μέτρων – είτε που είχαν αγοράσει ή δανειστεί. Ένα φορτηγό ήταν έτοιμο.

Μόλις σηκωνόταν στον αέρα, το κατευθυνόμενο αερόστατο θα ψέκαζε 120 λίτρα λεπτών σταγονιδίων νερού στον ουρανό της Ανατολικής Αγγλίας, σε μια δοκιμαστική μικρογραφία για ένα πολύ μεγαλύτερο σύστημα, που τελικά θα αντλούσε σωματίδια χημικών για να αντανακλούν το φως του ήλιου και έτσι, υπολόγισαν οι επιστήμονες, θα κρύωνε τον πλανήτη. Ήταν μια βαρυσήμαντη ημέρα.

Η γεωμηχανική – όπως ορίσθηκε από τη Royal Society το 2009 – είναι η μεγάλης κλίμακας, τεχνολογική χειραγώγηση του κλίματος (μερικοί το αποκαλούν «hacking του πλανήτη»). Έπειτα από δεκαετίες στη θεωρία, η ομάδα του Cambridge επρόκειτο να είναι η πρώτη στη Δύση που θα έβγαζε την έρευνα σε εξωτερικό χώρο. Όμως, λίγο πριν από την απογείωση, το εγχείρημα ματαιώθηκε.

Φοβήθηκαν ότι δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε ποιος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την έρευνά τους, ή με ποιο τρόπο και η ομάδα Στρατοσφαιρικής Έγχυσης Σωματιδίων για τη Μηχανική του Κλίματος (Spice) δεν ήθελε να ανοίξει μια πόρτα που ίσως να ήταν αδύνατο να κλείσει.

Λίγα έχουν αλλάξει σε πρακτικό επίπεδο από το 2011. Το αερόστατο της Spice έχει αποσταλεί πίσω στους ιδιοκτήτες του. Το πιεστικό πλύσης επέστρεψε στην πλύση αυτοκινήτων. Ωστόσο, από τα τέλη του περασμένου μήνα, η προοπτική της γεωμηχανικής έχει ρίξει βαριά τη σκιά της πάνω στον κόσμο των περιβαλλοντικών αγωνιστών και των επιστημόνων του κλίματος.

Στις 27 Σεπτεμβρίου, η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC), η πιο σεβαστή αρχή του κόσμου σχετικά με την υπερθέρμανση του πλανήτη, αναγνώρισε για πρώτη φορά την ανάγκη να θεωρηθεί ως ένα όπλο κατά της αύξησης της θερμοκρασίας.

Περίπου κάθε έξι χρόνια, η IPCC παρουσιάζει τις τελευταίες επιστημονικές ανακαλύψεις σχετικά με το κλίμα σε απλή γλώσσα, έτσι ώστε να είναι κατανοητές από τους πολιτικούς σε ολόκληρο τον κόσμο και να βασίσουν τις πολιτικές τους σε ακριβείς πληροφορίες όσον αφορά την επίδραση από την άνοδο της θερμοκρασίας στην ανθρωπότητα. Η έκθεση του 2013 εδραίωσε την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι η κύρια αιτία της αύξησης της θερμοκρασίας, με βεβαιότητα έως 95 τοις εκατό.

Αναγνώρισε ότι ο ρυθμός αύξησης της επιφανειακής θερμοκρασίας είχε επιβραδυνθεί τα τελευταία 15 χρόνια – αλλά ανακοίνωσε ότι η υπερθέρμανση συνεχίζεται αμείωτη στους ωκεανούς και κατέστησε σαφές ότι οι βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις δεν αντανακλούν τις μακροπρόθεσμες τάσεις.

Η στάθμη της θάλασσας αυξάνεται με ταχύτερο ρυθμό από ό,τι προβλεπόταν. Οι πάγοι λιώνουν πολύ πιο γρήγορα. Είναι «πολύ πιθανό» ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα σύντομα θα γίνουν πιο τακτικά. Και αυτό που κάνουμε τώρα, ανέφερε η IPCC, είναι «μη αναστρέψιμο σε ένα χρονοδιάγραμμα πολλών αιώνων έως και χιλιετίας».

Μετά τον κατακλυσμό των κακών ειδήσεων, ήρθε η πρώτη αναφορά της γεωμηχανικής. Η τεχνολογία έχει συζητηθεί στην τελευταία παράγραφο της έκθεσης, με έναν έντονα επιφυλακτικό τόνο: «Η μοντελοποίηση δείχνει ότι [ορισμένοι μέθοδοι γεωμηχανικής] αν είναι πραγματοποιήσιμοι, έχουν τη δυνατότητα να αντισταθμίσουν ουσιαστικά την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας».

Μετά τη δημοσίευση της έκθεσης, ο επιστημονικός σύμβουλος της Ένωσης για την κλιματική αλλαγή, David MacKay, ζήτησε περισσότερες επενδύσεις στην έρευνα και την ανάπτυξη. «Θεωρώ ότι πρόκειται για μια δημόσια προτεραιότητα μακροπρόθεσμα», είπε και πολλοί άρχισαν να πανικοβάλλονται.

Οι τεχνολογίες γεωμηχανικής είναι το υλικό στις ταινίες καταστροφής του Χόλιγουντ. Οι ερευνητές έχουν προτείνει την αποστολή μιας γιγαντιαίας γυάλινης ομπρέλας στο διάστημα για να αντανακλά το φως, την έκρηξη τεχνητών ηφαιστείων, ή τον ψεκασμό με θειικών αερολυμάτων στην στρατόσφαιρα, τη διάλυση βουνών και τη ρήψη των υπολειμμάτων στη θάλασσα και, κάτι λιγότερο δραματικό ίσως, το γέμισμα του ωκεανού με ρινίσματα σιδήρου για την τόνωση των φυκιών.

«Οι άνθρωποι έχουν δίκιο που επαναστατούν και ανησυχούν», λέει ο Matthew Watson, επικεφαλής της Spice. «Αυτό είναι καλό. Δεν θα πρέπει να ακούγεται εύκολο. Εάν γίνει αυτό, θα είναι η σαφέστερη ένδειξη ότι έχουμε αποτύχει ως πλανητικοί αγωνοδίκες».

Ήδη, έχει δημιουργηθεί ένα κίνημα διαμαρτυρίας. Στα τέλη του Αυγούστου, μια ανομοιογενής ομάδα διαδηλωτών που θεωρούν ότι μας ψεκάζουν διαδήλωσε έξω από την Downing Street, κρατώντας πλακάτ με φωτογραφίες του βρώμικου ουρανού και φωνάζοντας συνθήματα όπως, «Ο καιρός μας είναι κατασκευασμένος».

Πιστεύουν ότι η κυβέρνηση άρχισε να χειρίζεται το κλίμα πριν από χρόνια, μέσα από τις εξατμίσεις των αεροπλάνων. (Κάποιος είπε ότι ο μόνος λόγος που ο ουρανός ήταν μπλε και καθαρός εκείνη την ημέρα ήταν επειδή η κυβέρνηση τον είχε κάνει έτσι). Αλλά ο φόβος των συνωμοσιολόγων είναι κοινός και σε ένα πιο ορθολογικό επίπεδο, από τους επιστήμονες όσο και του περιβαλλοντικούς ακτιβιστές, για λόγους που ανάγονται πίσω στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Μεταξύ 1967 και 1972, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ διεξήγαγε την «Επιχείρηση Ποπάι», την πρώτη χρήση του καιρού ως μέσο πολέμου. Σχεδόν 3.000 πτήσεις εστάλησαν στον ουρανό πάνω από τον Διάδρομο Χο Τσι Μινγκ, όπου τα αεροπλάνα έσπερναν σύννεφα με σωματίδια ιωδιούχου αργύρου, προκαλώντας καταιγίδες και την επέκταση της εποχής των μουσώνων.

Ο «Ποπάι» οδήγησε το στρατηγικό πέρασμα σε ένα τέλμα – και προκάλεσε τον αποτροπιασμό της διεθνούς κοινότητας. Το 1977, η συνθήκη Enmod (Environmental Modification Convention) απαγόρευσε τις παρεμβάσεις σε καιρικές συνθήκες εν καιρώ πολέμου.

Από τη δήλωση της IPCC, το φάντασμα της Enmod έχει χρησιμοποιηθεί ξανά. «Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θα πρέπει να την ξαναδιαβάσει», λέει ο Jim Thomas της ομάδας ETC , μια οργάνωση που υποστηρίζει τη βιώσιμη ανάπτυξη. «Πρέπει να αρχίσουμε να εφαρμόζουμε πραγματικούς φραγμούς στη γεωμηχανική.

«Η ομάδα δράσης για την Διάβρωση, την Τεχνολογία και τη Συγκέντρωση θεωρεί κάθε τεχνολογική λύση για την αλλαγή του κλίματος ως «επικίνδυνη απόσπαση της προσοχής», η οποία αποσπά την προσοχή από τις συμβατικές μεθόδους μείωσης των εκπομπών CO2, όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Το νεύμα προς τη γεωμηχανική στην έκθεση του IPCC, υποστηρίζει ο Thomas, είναι αρκετό για να δώσει στους ρυπαίνοντες άδεια να συνεχίσουν όπως και πριν, περιμένοντας μια τεχνολογική μαγική σφαίρα που μπορεί να μην φτάσει ποτέ. Πρέπει να υπάρχει ένα «μορατόριουμ» για την έρευνα, ακόμα και στο εργαστήριο, υποστηρίζει.

Εκτός από αυτό το κρίσιμο σημείο, η γραμμή μεταξύ των υποστηρικτών της γεωμηχανικής και εκείνων που θέλουν να απαγορευτεί είναι εκπληκτικά λεπτή. Και τα δύο στρατόπεδα συμφωνούν σε μεγάλο βαθμό ότι η καύση λιγότερων ορυκτών καυσίμων είναι η πρώτη προτεραιότητα.

Ενώ κάποιοι επιστήμονες πιστεύουν ότι πρέπει η γεωμηχανική να αντιμετωπίσει την καταστροφή, αποτελούν μια μειοψηφία. Ένας από αυτούς, ο Ρώσος Γιούρι Ίσραελ, πραγματοποίησε ένα πείραμα θειικό αεροζόλ το 2009. Ένας άλλος ο Ρας Τζορτζ, πέταξε 100 τόνους θειικού σιδήρου στα ανοικτά των ακτών του Καναδά το 2012.

Ήταν μια εκκεντρική έρευνα, όπως αυτή της ομάδας Spice. Η γεωμηχανική είναι «η λάθος απάντηση» , λέει ο Μάθιου Γουάτσον της Spice, ο οποίος έχει blog με το ψευδώνυμο Reluctant Geoengineer (απρόθυμος της γεωμηχανικής). «Η σωστή απάντηση είναι η απαλλαγή από το διοξείδιο. Αλλά αυτό παίρνει πολύ χρόνο και δεν συμβαίνει αυτή τη στιγμή».

Από τα μοντέλα υπολογιστών, γνωρίζουμε κάτι για το πώς η γεωμηχανική θα μπορούσε να είναι η λάθος απάντηση. Ο ψεκασμός μεγάλης ποσότητας θειικών αερολυμάτων στην στρατόσφαιρα, για παράδειγμα, θολώνουν την παρουσία του δίσκου του ήλιου.

Τα σχέδια για βροχόπτωση θα μπορούσαν επίσης να ξεφύγουν όσον αφορά το στρώμα του όζοντος. Τα ρινίσματα σιδήρου στη θάλασσα θα μπορούσανε κάλλιστα να σκοτώσουν στρώματα θαλάσσιας ζωής.

Εξίσου τρομακτικές είναι και οι γεωπολιτικές επιπτώσεις. Ο Steve Rayner, ο οποίος συν – διευθύνει το πρόγραμμα γεωμηχανικής της Οξφόρδης, χρησιμοποιεί το παράδειγμα της σύγκρουσης Ινδίας- Πακιστάν. Σε περίπτωση που η Ινδία ρίξει θειικά αερολύματα στην στρατόσφαιρα και αυτά τα αερολύματα διαταράξουν τους μουσώνες της Ασίας, το Πακιστάν θα μπορούσε να κατηγορήσει τον παλιό εχθρό του για οποιαδήποτε πλημμύρα.

Οι πιθανότητες πολέμου, σημειώνει ο Rayner, κλιμακώνονται γρήγορα. Για το λόγο αυτό η ομάδα του αποφεύγει την πρακτική έρευνα και έχει, προς το παρόν, επικεντρωθεί αποκλειστικά σε θέματα διακυβέρνησης. «Δεν είμαι ούτε υπέρ ούτε κατά της γεωμηχανικής», λέει.

«Πρέπει να αποκτήσουμε μια καλύτερη άποψη για τις επιπτώσεις και να βρούμε έναν τρόπο να διασφαλίσουμε ότι η έρευνα διεξάγεται με υπευθυνότητα». Μια παρόμοια άποψη συμμερίζονται οι περισσότεροι ερευνητές γεωμηχανικής. Σε ένα πράγμα μόνο γίνονται επιθετικοί: όπως έχουν τα πράγματα, δεν κάνουμε αρκετά για να μειώσουμε την απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Είναι «πέραν κάθε αισιοδοξίας», λέει ο Rayner, να ελπίζουμε ότι οι συνθήκες όπως αυτή των Ηνωμένων Εθνών το 2009 για την αλλαγή του κλίματος θα σταθεροποιήσουν την επίδρασή μας στο κλίμα σε επίπεδο κάτω από το 2C – ο δεδηλωμένος στόχος της σύμβασης και ένα νούμερο πέραν του οποίου οι περιβαλλοντικές καταστροφές θα μπορούσαν να γίνουν κανόνας και όχι εξαίρεση.

Και υπάρχουν πάρα πολλές γεωπολιτικές προεκτάσεις: ένα χωριό στην Αλάσκα στα πρόθυρα της «εξαφάνισης» από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας έχει καταθέσει ήδη αγωγή 400 εκατ. δολαρίων εναντίον εταιρειών πετρελαίου και άνθρακα.

Η αποτυχία να επιβραδύνουμε την κλιματική αλλαγή, λέει ο Watson, θα βλάψει περισσότερο τα έθνη που ευθύνονται λιγότερο. Η Βρετανία θα μπορεί να παρακολουθεί τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής για τα επόμενα 50 χρόνια. Το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές και η Τζαμάικα είναι λιγότερο πιθανό να έχουν αυτή την πολυτέλεια.

Πέντε σχέδια γεωμηχανικής που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν:


Στρατοσφαιρικά αερολύματα


Η θερμότητας θα μπορούσε να σταματήσει από το να φτάσει στην ατμόσφαιρα της Γης, με την αντανάκλαση μερικών από τις ακτίνες του ήλιου πίσω στο διάστημα. Οι ηφαιστειακές εκρήξεις, οι οποίες απελευθερώνουν μια τεράστια ποσότητα θειικών σωματιδίων, έχουν οδηγήσει σε περιόδους ψύξης: μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Pinatubo το 1991 σημειώθηκε παγκόσμια πτώση της θερμοκρασίας από ½ C για 18 μήνες.

Μειονεκτήματα: Αν και αυτή θα είναι μια από τις ταχύτερα διορθώσεις στην υπερθέρμανση του πλανήτη, είναι επίσης μεταξύ των πιο επικίνδυνων. Οι παγκόσμιες καιρικές συνθήκες θα μπορούσαν να επηρεαστούν σημαντικά.

Πρακτικότητα : 5/10

Διαστημική αντανάκλαση

Η συναρμολόγηση ενός γιγαντιαίου γυάλινου σκίαστρου στο διάστημα που θα έμπαινε στη συνέχεια σε τροχιά θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει ένα μικρό ποσοστό των ακτινών του ήλιου, σύμφωνα με τον αστρονόμο Roger Angel. Ισχυρίζεται ότι μια μείωση κατά 2 τοις εκατό στην ακτινοβολία του ήλιου που θα έφθανε στη Γη θα μπορούσε να κάνει πλανήτη πιο εύχρηστο.

Μειονεκτήματα: οι αστεροειδείς, κατά κύριο λόγο. Οι δίσκοι από γυαλί θα είναι ευάλωτοι στα διαστημικά σκουπίδια και η συντήρηση μιας «διαστημικής ομπρέλας» απαιτεί χρόνο, εμπειρία και χρήμα.

Πρακτικότητα : 4/10

Λίπανση στους ωκεανούς


Ρίχνοντας ρινίσματα σιδήρου στον ωκεανό μπορεί να δημιουργηθεί πλαγκτόν που απορροφά άνθρακα. Το πλαγκτόν στη συνέχεια βγάζει το CO2 στην επιφάνεια, στη συνέχεια το παρασύρει μαζί του στον πυθμένα του ωκεανού μετά το θάνατο, δημιουργώντας «καταβόθρες άνθρακα».

Μειονεκτήματα: χρειάζεται πολύ χρόνο για συγκριτικά μικρή επίδραση και οι επιπτώσεις στη θαλάσσια ζωή θα μπορούσαν να είναι καταστροφικές. Όπου ανθίζει πλαγκτόν και περιέχονται πηγές νερού, τα ψάρια μπορούν να πάθουν ασφυξία. Η λίπανση των ωκεανών θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει οριακή οξίνιση.

Πρακτικότητα: 2/10

Τεχνητά δέντρα


Η τεχνολογία για την απομάκρυνση CO2 από τον αέρα υπάρχει ήδη. Ο Klaus Lackner του Earth Institute του Πανεπιστημίου Κολούμπια έχει αναπτύξει μηχανές που μπορεί να εξαγάγουν 1.000 φορές περισσότερο CO2 την ημέρα από την ατμόσφαιρα από ένα φυσικό δέντρο. Η οικοδόμηση των δομών αυτών σε όλο τον κόσμο θα μπορούσε να ενισχύσει τη φύση.

Μειονεκτήματα: Υψηλό κόστος: τα μέτρα άμεσης σύλληψης του αέρα όπως αυτό θα κοστίσουν τουλάχιστον 600 δολάρια ανά τόνο CO2 που αφαιρείται.
Πρακτικότητα : 6/10

Αναδάσωση

Η φύτευση αληθινών δέντρων έχει το αισθητικό πλεονέκτημα της δημιουργίας δασών και θα ικανοποιήσει όσους πιστεύουν ότι η «μηχανοποίηση» του κλίματος είναι τρέλα. Βάφοντας τις στέγες των σπιτιών λευκές ή καλύπτοντας μέρη της ερήμου με ανακλαστικό υλικό, θα μπορούσε επίσης να στείλει πίσω την ανεπιθύμητη ακτινοβολία.
Μειονεκτήματα: οι γεωμηχανικοί υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος ήδη έχει μηχανοποιήσει το κλίμα με τη ρύπανση από τα ορυκτά καύσιμα. Επίσης, οι μέθοδοι αυτές και μόνο δεν θα είναι αρκετές για να αποφευχθούν τα χειρότερα της κλιματικής αλλαγής.

Πρακτικότητα: 1/10

antinews 

Τα λόγια μας καθρεφτίζουν τον εαυτό μας

on 7/28/2014

Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε καθρεφτίζουν τον εαυτό μας, φανερώνουν τον τόπο προέλευσής μας και τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Στο βιβλίο του The Secret Life of Pronouns…
What Our Words Say About Us, ο ψυχολόγος James Pennebaker ελέγχει το σώμα μιας ψυχολογικής έρευνας εξετάζοντας το πώς η χρήση της γλώσσας μας επικοινωνεί ορισμένες ενδείξεις για την προσωπικότητα και την κατάσταση του μυαλού μας.

Σε ένα απλοϊκό επίπεδο τα λόγια μας μπορούν γενικά να ταξινομηθούν στις λέξεις περιεχομένου (όπως ουσιαστικά, ρήματα, επίθετα) που μεταφέρουν τις πληροφορίες και το νόημα, και τις λειτουργικές λέξεις (όπως αντωνυμίες, προθέσεις και σύνδεσμοι) που συνδέουν και οργανώνουν το περιεχόμενο της επικοινωνίας.

Οι απλές λειτουργικές λέξεις (εγώ, το, και, στο, από, κλπ.) είναι τα δομικά στοιχεία του γλωσσικού ύφους και οι πιο συχνές σε επανάληψη λέξεις της ελληνικής γλώσσας, αλλά είναι λιγότερο πιθανό να τις παρατηρήσουμε στη συνομιλία. Σε ένα ασυνείδητο επίπεδο, οι λειτουργικές λέξεις κοινοποιούν επίσης πολλά για την προσωπικότητά μας, τη δυναμική των δύο φύλων, τις κοινωνικές σχέσεις και τη συναισθηματική κατάσταση.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στην τεχνολογία του λογισμικού των ηλεκτρονικών υπολογιστών επιτρέπουν στους ερευνητές να μελετήσουν εύκολα τη χρήση της γλώσσας μας και να συλλέξουν μεγάλα δείγματα δεδομένων από τις συνομιλίες, τις ιστορίες, τις θεραπευτικές συνεδρίες, ακόμη και τα tweets και τα blog! Πράγματι, ειδικοί από τον χώρο της κοινωνικής ψυχολογίας και της συμπεριφορικής επιστήμης χρησιμοποιούν προγράμματα ανάλυσης κειμένου για να εξετάσουν γρήγορα και αποτελεσματικά τους γλωσσικούς δείκτες των κοινωνικών και ψυχολογικών διεργασιών.

Μια σειρά μελετών έχουν συνδέσει την κατάθλιψη με μια αυξημένη χρήση αντωνυμιών πρώτου ενικού προσώπου (π.χ. εγώ, εμένα, μου) και την έλλειψη του πρώτου πληθυντικού (π.χ., εμείς, μας), δευτέρου και τρίτου προσώπου, γεγονός που υποδηλώνει στοιχεία ναρκισσισμού και κοινωνικής απομόνωσης. Ποιήματα με θέμα την αυτοκτονία, για παράδειγμα, χρησιμοποιούν κατά κόρον αντωνυμίες πρώτου ενικού προσώπου.

Άλλες μελέτες έχουν αναδείξει τις γλωσσικές αλλαγές που σημειώνονται σε περιόδους προσωπικής κρίσης και αναταραχής. Μεμονωμένες περιπτωσιολογικές μελέτες σε ημερολόγια και τελευταίες σημειώσεις ατόμων που αυτοκτόνησαν εντοπίζουν αύξηση στα θετικά συναισθήματα και τις κοινωνικές αναφορές σε άλλους ως επικείμενους προάγγελους της αυτοκτονικής πράξης.

Παράλληλα, δημόσιες πολιτικές προσωπικότητες και ομιλίες έχουν αποτελέσει επίσης το επίκεντρο της ψυχολογικής γλωσσολογικής έρευνας, συμπεριλαμβανομένων των προεδρικών υποψηφίων, της κυβέρνησης Νίξον και των ηγετών της Αλ Κάιντα.

Μάλιστα, ο βαθμός στον οποίο δύο άτομα εμμέσως συντονίζουν τη χρήση της γλώσσας κατά τη διάρκεια συνομιλιών ενδεχομένως παρέχει ενδείξεις για το πώς οι άνθρωποι περνούν μαζί. Οι συναισθηματικές αλληλεπιδράσεις (είτε πρόκειται για την αγάπη, είτε το μίσος) χαρακτηρίζονται από υψηλά επίπεδα γλωσσικής ομοιότητας μεταξύ των ατόμων.

Οι επιτυχείς διαπραγματεύσεις παρουσιάζουν σταθερά υψηλή γλωσσική ομοιότητα στο στιλ, ενώ οι αποτυχημένες χαρακτηρίζονται από μεγάλη απόκλιση. Το γλωσσικό συνταίριασμα μπορεί να βοηθήσει στην πρόβλεψη της επιτυχίας ή μη σχέσεων.

Αν και αυτοί οι λεκτικοί δείκτες είναι δύσκολο να ελεγχθούν χωρίς τη βοήθεια των ηλεκτρονικών υπολογιστών, μπορείς απλώς να προσέχεις τι λες… για να μην αποκαλύπτεις τόσο εύκολα τα μυστικά σου!

www.flowmagazine.gr
enallaktikidrasi.com 

Ποιοι είναι οι «τοξικοί άνθρωποι» που ρουφάνε όλη τη θετική μας ενέργεια..και πώς να τους απομακρύνετε

on 7/28/2014



Παντού γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που ρουφάνε όλη τη θετική μας ενέργεια προκειμένου να τροφοδοτήσουν την ακόρεστη πείνα τους για απαισιοδοξία, αρνητισμό και καταστροφή.
Το αποτέλεσμα είναι να νιώθουμε μονίμως συναισθηματικά εξαντλημένοι.

Αυτά τα «ψυχολογικά βαμπίρ» χαρακτηρίζονται συχνά από διαταραχές και έχουν την τάση να είναι:
- Άτομα αδιάκριτα, χωρίς όρια
- Άτομα με τάσεις υπερβολής που παρουσιάζουν κάτι ασήμαντο ως τραγικό
- Άτομα επικριτικά που βρίσκουν ελαττώματα στους πάντες και τα πάντα
- Άτομα που γκρινιάζουν συνεχώς που δεν ικανοποιούνται με τίποτα
- Άτομα αδιάλλακτα που δε συμφωνούν ποτέ με τους άλλους
- Άτομα απαιτητικά και επίμονα
- Άτομα αρνητικά και απαισιόδοξα
- Άτομα που δεν αποδέχονται τις ευθύνες τους και κατηγορούν πάντα τους άλλους για τις πράξεις και τα προβλήματά τους

Δείτε τρεις χρήσιμες στρατηγικές που θα σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε ένα τέτοιο άτομο που υπάρχει στη ζωή σας.

1. Αναγνωρίστε τα σημάδια νωρίς
Η αρνητική φύση αυτών των ανθρώπων δεν είναι πάντοτε προφανής εκ πρώτης όψεως. Οι ιδιοτροπίες τους μοιάζουν αρχικά ασήμαντες, οι ιστορίες τους μοιάζουν ενδιαφέρουσες και ο δραματικός τόνος στη φωνή τους μοιάζει θεατρικός.
Σιγά-σιγά όμως αποκαλύπτεται το πραγματικό τους πρόσωπο και εσείς δεν πρέπει να αγνοήσετε τις ανησυχητικές ενδείξεις.

2. Περιορίστε τις επαφές
Από τη στιγμή που θα εντοπίσετε το «βαμπίρ», προσπαθήστε να περιορίσετε το χρόνο που περνάτε μαζί. Εάν πρόκειται για ένα άτομο που βλέπετε συχνά, βάλτε τα όριά σας.
Επειδή τα άτομα αυτά χώνουν τη μύτη τους παντού και παίρνουν την πρωτοβουλία να ανοίγουν συζήτηση, μην ξεχνάτε να τονίζετε ότι βιάζεστε τρομερά ή ότι έχετε πολλή δουλειά και πολλές υποχρεώσεις.

3. Μην πέσετε στην παγίδα τους
Όσο κι αν θέλετε να πιστέψετε ότι μπορείτε να βοηθήσετε αυτά τα άτομα, το πιο πιθανό είναι ότι δεν μπορείτε.


Οι χρόνια αρνητικοί άνθρωποι είτε αντιστέκονται στην εξωτερική βοήθεια είτε «δημιουργούν» μονίμως νέα προβλήματα στη ζωή τους.


Η λύση στο πρόβλημά τους είναι θέμα ειδικού κι έτσι πρέπει να κάνετε το παν για να προστατεύσετε τον εαυτό σας.


Η ενέργεια – και συγκεκριμένα η θετική ενέργεια – αποτελεί πολυτέλεια τη σύγχρονη εποχή. Μην τη σπαταλάτε λοιπόν σε άτομα που δε θα την εκτιμήσουν και αφιερώστε το χρόνο σας σε θετικούς ανθρώπους που θα σας γεμίσουν χαρά και ζωντάνια

allgreeks.gr
thesecretrealtruth

Η ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ «ΨΥΧΗ» ΚΑΙ «ΣΩΜΑ»

on 7/28/2014
Μία από τις μεγαλύτερες αρετές της Ελληνικής γλώσσης, είναι ότι η κάθε λέξις της καθορίζει επακριβώς την έννοια του πράγματος, το οποίον ονοματίζει! Υπάρχει δηλαδή μία σαφής και άμεσος σχέσις μεταξύ του σημαίνοντος (λέξεως, ονόματος) και του σημαινομένου (εννοίας). Η κάθε λέξις, η οποία ονοματοδοτεί ένα πράγμα, καταδεικνύει με απόλυτη ακρίβεια την έννοια ή τις έννοιες, οι οποίες το χαρακτηρίζουν.

Στο γραπτό αυτό πόνημα θα μας απασχολήσει η ετυμολογία, δηλαδή η αναζήτησις της αληθινής έννοιας, δύο λέξεων, οι οποίες ως οντότητες συνυπάρχουν και συμβιούν στον αισθητόν κόσμον: Είναι οι λέξεις «ψυχή» και «σώμα». Οδηγός και διδάσκαλός μας στην αναζήτησίν μας αυτήν θα είναι ο κατά τον χρησμόν του Μαντείου των Δελφών, σοφότερος των ανθρώπων Σωκράτης, μέσα από τον υπέροχον διάλογον του Πλάτωνος «Κρατύλον».


Α) Ψ Υ Χ Η

Με την λέξιν αυτήν, οι πανάρχαιοι και πάνσοφοι ονοματοθέτες, ονομάτισαν την οντότητα, η οποία είναι υπαίτιος της φύσεως των σωμάτων στο να ζούν και να κινούνται. Η λέξις ψ υ χ ή λοιπόν, εμπεριέχει εντός της τις λέξεις φ ύ σ ι ς, ο χ ε ί και έ χ ε ι. Διότι η ψυχή είναι η δύναμις, η οποία κατέχει και οχεί την φύσιν του σώματος, δηλαδή την κουβαλάει και την κρατάει σταθερήν.
Έτσι οι τρείς αυτές λέξεις με τις έννοιές τους, συμπλεκόμενες παράγουν την λέξιν φ υ σ έ χ η, η οποία χάριν κομψότητος και ευφωνίας, μετατρέπεται σε ψ υ χ ή.


Β) Σ Ω Μ Α


Η λέξις σ ώ μ α, με μία μικρήν παραλλαγήν, γίνεται σήμα, το οποίον και σημαίνει τον τάφον. Επίσης, η πρώτη συλλαβή της (σ ω-), είναι το θέμα του ρήματος σώζω.
Εκ των δύο τούτων εννοιών παράγεται το όνομα σ ώ μ α, το οποίον χαρακτηρίζει τον υλικόν φορέα της ψυχής και εξηγείται ως ο τάφος αυτής, ή το δεσμωτήριόν της, όπου η ψυχή φυλακισμένη σώζεται από τα κρίματά της.


Ο Σωκράτης μας πληροφορεί ότι οι ονοματοθέτες της λέξεως αυτής ήταν οι Ορφικοί, οι οποίοι θεωρούσαν ότι μέσα στο σώμα η ψυχή καθαρίζεται από τα πάθη της, διά τα οποία έχει τιμωρηθεί, έχοντας το σώμα ως εξωτερικό περίβλημα και φυλακή σωτηρίας.


Έχοντας τα ανωτέρω υπ’ όψιν μας δεν μπορούμε να μην θαυμάσουμε την σοφίαν, με την οποίαν, στην αχλήν των πανάρχαιων χρόνων, οι δημιουργοί του Ελληνικού λόγου, διεμόρφωσαν αυτήν την ανυπέρβλητου κάλλους, ζωντανήν και ρέουσα γλώσσαν, η οποία κατορθώνει να δώσει υπόστασιν και φυσικήν οντότητα στις έννοιες και να τις απεικονίσει και παρουσιάσει με ακρίβεια στον κόσμο του αισθητού, με έναν τρόπον, αρμονικόν, μαθηματικόν και υψηλής δονητικής ισχύος!


17 / 7 / 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΡΟΣΟΣ
(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)